Verliezen, dat snijdt

Verliezen, dat snijdt

Ik ken haar enkel van haar blog. Haar zus ligt in coma. Dat las ik vorige week.
Hersendood. Nog weinig hoop. De wilsbeschikking. Gisteren vernam ik het nieuws dat haar zuster overleden is. Ik las de getuigenissen van het regelen. Pijn. Verdriet. Verlies.

Ze is het buurmeisje van mijn man geweest. In hun jeugd goede vrienden. Sms’je van mijn schoonmoeder. De partner. Zelfmoord. Gelukkig met zijn vrouw en familie. Toch hakte de situatie op zijn werk erin. Hij kon er blijkbaar niet over praten. Afscheidsbrief. Verdriet. Verlies.

Het is een goede vriendin van me. Telefoontje terwijl ik naar huis fiets. Afscheid van een pluizige, lieve vriend. Hartaanval. De kat, weg. Geen woorden. Verdriet. Pijn. Verlies.

Het hakt erin, drie zo’n berichten vernemen op een dag. Het gaat niet over mij, maar over mensen die dicht of verder van me staan. Het is me persoonlijk verteld of ik heb het vernomen via. En toch… Ik leef met hen allen mee. Terwijl ik gisteren goed gezind was, voelde ik me plots heel klein en nietig.

Ik droom. Over de kat, de partner, de zus. Ze spelen een rol in mijn dromen, maar ook de mensen die om hen rouwen. Er zijn tranen, verdriet, pijn. Rauw en zonder maskers, zonder muren. Ik voel hoe banden worden doorgesneden. Banden met de fysieke wereld. Ze vertrekken, gaan verder op hun nieuwe pad.

Het gaat allemaal mee vandaag. Ik probeer het een plaats te geven. Eigenlijk is het niet mijn verdriet. Ik voel me een beetje een indringer. En toch, toch laat ik het me meenemen en ik bedenk dat het leven zoveel te bieden heeft. Dat ik me gelukkig mag prijzen dat zij waar ik van hou nu nog bij me zijn. Dus ik koester ze, terwijl ik ondertussen denk aan zij die nu door een diep dal gaan. Hoop, ik hoop dat na de grijze regen, de donkere dagen en de diepe dalen een moment komt waarop ze terug kunnen zien dat er ook kleuren in de wereld zijn. Dat hun dierbaren in die kleuren terug komen. Waarop ze verder kunnen en weer kunnen genieten. Zoals diegene die gemist worden zouden willen.

(Visited 15 times, 1 visits today)

10 Replies to “Verliezen, dat snijdt”

  1. Heel mooi geschreven.
    En ja, verdriet kan heel dichtbij komen, en een stukje van je raken. Gelukkig wel, denk ik soms, want dat maakt ons menselijk en mensen die open staan voor anderen. Dat is goed zoals het is. Ook jouw gevoel en emoties mogen er zijn.

  2. Soms lijkt alles tegelijk te gebeuren en besef je hoe kwetsbaar het leven kan zijn. Dat vind ik soms best lastig om te accepteren. En ik vind het ook lastig om het verdriet van andere mensen te zijn. Ook al is het dan niet mijn eigen verdriet, dat wordt het dan toch een beetje.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: