Vandaag was zo’n dag…

Vandaag was zo’n dag…

Rond een uur of acht, toen ik net aangekomen was op mijn werk, begon ik het al te voelen. De vermoeidheid sloeg toe. Mijn ogen hadden veel zin om dicht te vallen. Het bed dat ik een paar uur eerder had achter gelaten leek me wel te roepen. Ik kon me niet echt herinneren dat ik slecht had geslapen, maar ik was wel wakker geworden met een vervelend gevoel in mijn buik, mijn heupen en mijn benen. Het valt niet echt onder de noemer pijn, maar het vertelt je wel duidelijk dat je niet comfortabel gelegen hebt. En dat het de rest van de dag ook niet eenvoudig zal zijn om comfort te vinden.

Dat is eigenlijk exact hoe ik mijn dag kan omschrijven: ik vond geen comfort, om het even in welke houding ik op mijn bureaustoel zat. De watten in mijn hoofd maakten het moeilijk om na te denken. Soms zat ik een paar seconden voor mij uit te staren voor ik besefte dat ik eigenlijk niets aan het doen was. Dat is niet zo’n goede attitude op je werk natuurlijk. Ik moest dus de grootste moeite doen om mijn hoofd terug naar mijn werk te trekken.

Iets meer dan een jaar geleden zou ik mezelf daarvoor op mijn kop gegeven hebben. Ik zou mezelf vermanend hebben toegesproken: “Saar, nu ga je aan het werk! Wordt je daarvoor betaald? Er is nu nog niets productiefs uit je vingers komen. Waar lijkt dit eigenlijk op?” Nu ja, jullie begrijpen wel wat ik bedoel. Ik zou de werkdag beëindigd hebben met een heel slecht gevoel. ’s Avonds zou ik nog bezig geweest zijn met het feit dat ik die dag niet veel heb uitgehaald. En wanneer ik dan ging slapen, zou ik er vast nog over gedroomd hebben ook. Het resultaat kunnen jullie wel raden: de volgende dag vertrek je opnieuw met dat mottige gevoel dat er niets uit je handen zal komen die dag. Zo was ik vertrokken in die eeuwige cyclus van ‘slechte dagen’.

De manier waarop ik nu door zo’n dag kom, staat mijlenver van mij oude gewoonte… Ik vecht niet tegen zo’n dag en vooral niet tegen mezelf. De mantra die ik ooit las in een van Brené Browns boeken komt meteen in mij op: wat je ook doet vandaag, je bent goed genoeg. Ik geef mezelf ruimte om mijn taken te volbrengen op een ander tempo. Al doe ik vandaag niet zo heel veel, dat maakt mij op zich geen slechter mens. Dus begin ik aan mijn to-do-lijst en zie wel waar ik die dag strand. Voor ik het weet ben ik druk aan het werk, lees mailtjes, handel telefoontjes af en werk zelfs aan een dossier. Op het einde van de dag voel ik me niet slecht over de hoeveelheid werk die ik ‘maar’ verzet heb. Ik ben trots dat ik die dag toch een behoorlijk aantal taken van mijn to-do-lijstje heb geschrapt. Met een voldaan gevoel kan ik naar huis gaan.

Dat is de magie van het ‘lief-zijn-voor-jezelf’. Ik heb mezelf niet toegestaan om zielig te zijn, maar gaf mezelf een schouderklopje en een dikke knuffel. Ik gaf mezelf niet op mijn kop, maar vatte de koe bij de hoorns en besloot om te doen wat mogelijk was. Ik stak geen energie in het vechten tegen een gevoel dat ik toch niet te kiezen had, maar accepteerde het en gebruikte mijn energie om taken af te werken. Lief zijn voor jezelf wil niet zeggen dat je lui in je hangmat gaat liggen. Het wil ook niet zeggen dat je jezelf zielig gaat vinden of moet volproppen met lekkers om je slechte bui te vergeten. Lief zijn voor jezelf is ruimte geven, accepteren en doen wat je kan zonder te veroordelen.

Vandaag was zo’n dag … waarop ik daar weer aan herinnerd werd.

(Visited 49 times, 1 visits today)

8 Replies to “Vandaag was zo’n dag…”

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: