Toen ik los liet…

Toen ik los liet…

Ik heb in mijn leven tevergeefs naar liefde gezocht. Liefde die alles overstijgt, die je meeneemt op een wilde rit en je doet verlangen naar meer. Mijn prins op het witte paard die mij zou weg halen uit de situatie waar ik mezelf in voelde verdrinken. Zo vaak werd ik verliefd – ik word nu eenmaal makkelijk verliefd – en zo vele keren is mijn hart gebroken, omdat de liefde niet wederzijds was, of omdat de ander toch een ander spel in gedachten had. Op een dag liet ik het los, liet ik het gaan. Mijn focus legde ik op mezelf, op het redden van mezelf. Ik begon aan een lange reis om van mezelf te houden en onderweg kwam ik de liefde tegen zoals ik ze nooit had verwacht. Soms is ze alles verslindend, soms heel rationeel. Soms laat ze zich in volle glorie voelen, soms moeten we het vuur aanwakkeren. Maar nooit was ze zo sterk aanwezig als wanneer ik de zoektocht los liet.

Ik heb in mijn leven tevergeefs naar mystiek gezocht. Geen ervaring kwam dicht genoeg bij het gevoel van oneindigheid en verbondenheid dat ik zocht. Ik wilde ervan doordrongen zijn, haar ontdekken en beleven. Ik zocht haar in de kerk, in meditatie en in de natuur. Het overviel me onverwachts, toen ik haar niet meer verwachtte. Toen ik de zoektocht losliet, kwam ze op mijn pad. Hoewel ik gewoon een belofte nakwam, aan mezelf en aan de godin, kwam ik eindelijk terecht bij datgene waar ik naar op zoek was.

Ik heb in mijn leven tevergeefs naar vriendschap gezocht. Heel vaak dacht ik dat ik haar gevonden had, in plezier en in moeilijke gesprekken. In de relaties die ik aanging, meende ik haar te vinden. Ik heb begrip, verbondenheid en steun ervaren. Drie keer meende ik met heel mijn hart, ik ben ‘heel’. Maar na mislukte pogingen en een gebroken hart besloot ik om te leren leven met de ‘eenzaamheid’. Hoewel ik vele lieve mensen rondom mij mocht hebben, dit was niet waar mijn ziel naar smachtte. Pas toen ik me overgaf, aan de genade van de goden, kwam er iets op mijn pad. Een ontluikende bloem, maar toch een sterke kracht.

Wat de toekomst mag brengen, kan ik niet voorspellen. Maar voor mij is het Drievuldigheid opnieuw volbracht. En hoewel ze bij me kwamen omdat ik los liet, nu kan ik hen niet loslaten, nu nog niet.

(Visited 50 times, 1 visits today)

2 Replies to “Toen ik los liet…”

  1. Prachtig mooi, en zo is het ook, zo zag ik ooit een familielid die op zoek was naar die liefde, zelfs ingeschreven stond bij online dating, en elke keer, klikte het, werd het iets, om dan weer gedumpt te worden. Ik zei haar, stop ermee, zolang je zoekt… komt het niet, ze liet los, ze gaf op, ze wilde haar account opzeggen, in haar hart had zij al besloten…

    Er kwam er nog eentje binnen, ze wist niet wat ze ermee moest, ze besloot om er open in te gaan, met het idee, ik zie wel, een andere instelling…

    vorig jaar hebben wij hun 12.5 jarig huwelijk gevierd 😉 En ze is een non gelovige, dus of je nu gelooft of niet, de liefde vind jou, altijd en zeer onverwacht!

    X

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: