Thuiskomen

Thuiskomen

In mijn puberteit begon, zoals bij veel mensen in die periode, de onrust en het worstelen. In de eerste plaats met mijzelf, maar dat had ook invloed op mijn relaties, op mijn ‘thuis’, op wat ik geloofde, … De onrust begon in mijn tienerjaren, maar hield niet op toen ik volwassen werd, of later als jonge twintiger.

Terwijl andere mensen rondom mij stilaan de ‘rust’ terug vonden, hun identiteit ontdekten en wisten waar ze voor wilden staan, begon ik aan de grootste reis van mijn leven: de reis naar mezelf. Het was geen keuze die ik zelf gemaakt heb. Mijn lichaam en mijn geest hadden genoeg van de voortdurende roofbouw die ik pleegde en door de burn-out die ik toen kreeg, ging ik op zoek naar hulp.

De jaren die daarop volgden, leefde ik sterk met het gevoel nergens thuis te horen. Dit jaar kwam daar echter verandering in toen ik op een dag aan de printer stond papieren in te scannen. Het was een doordeweekse dag in september. Veel speciaals was er niet aan de hand. Maar zo gaat dat dan met inzichten. Terwijl ik de papieren door de scanner haalde, overviel het gevoel mij gewoon… Dit is het dan. Dit is eigenlijk waar ik al die jaren naar op zoek was.

dankbaar en tevreden

Dankbaar en tevreden

Dat gevoel van thuiskomen is niet eenvoudig in woorden te omschrijven, maar ik doe toch een poging. Het is alsof je altijd daar hebt gehoord. Alsof er geen andere plaats is waar je hoort te zijn. Alles wat je nu hebt, daar ben je intens dankbaar voor. Overal waar je bent, daar voel je je tevreden. Meer hoeft het allemaal niet te zijn.

En al hou je niet op met streven naar ‘net dat ietsje meer’, het is helemaal niet nodig om daar te komen, want hier zit je eigenlijk al helemaal goed. Waar je vooral naar wil streven, waar je vooral voor wilt vechten, is datgene wat je nu al hebt! Omdat dat goed genoeg is. Het is zelfs meer dan genoeg.

noodzakelijke stap

De broodnodige stap

Wie kan tellen, heeft vast wel door dat ik op dat moment al zwanger was. Maar wat ik me toen realiseerde, is dat het gevoel van thuiskomen er al veel eerder was. De beslissing om anticonceptie langs de kant te laten liggen, was er een van discussie tussen mij en Lief. Niet zozeer de beslissing zelf, wel het moment waarop dat zou gebeuren.

Ik had altijd gezegd dat ik een vaste baan wilde. En dan was het moment daar om aan kinderen te beginnen. Maar toen ik in maart die beruchte handtekening zette, voelde ik me er helemaal niet klaar voor. Dus hield ik de boot af. Pas het eerste weekend van mei kon ik de stap zetten.

Als ik heel eerlijk terug kijk, rondde ik in die periode net een deel van die grote reis af. Ik vond vrede met mezelf, met wie ik was en ik kon toen oprecht zeggen dat ik mezelf graag zag. Misschien was het gevoel van thuiskomen er nog niet helemaal, maar daar is wel het zaadje gelegd. Toen ik dus die bewuste dag in september voelde hoe ik was thuis gekomen, heb ik me voor het eerst kunnen neerleggen bij de grote taak die me te wachten staat. De gevoelens van paniek en onrust over wat er op mij afkwam, om de taak als ouder op mij te nemen, namen stilaan af.

echt thuis

Echt thuis

Ik ben in 2016, dus echt thuis gekomen op verschillende vlakken. Ik schreef er eerder al een blogje over. Het was een verhelderende stap en nu ik er op terug kijk, besef ik ook dat het een noodzakelijk stap was. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn Lief en het kleine boontje dat we volgend jaar op de wereld zetten. Want hoe kan ik een warme thuis bieden als ik me zelf niet eens thuis voel?

(Visited 51 times, 1 visits today)

5 Replies to “Thuiskomen”

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: