The day after… Valentine

The day after… Valentine

Ik ben geen Valentijnbasher. Valentijn is een leuke commerciële feestdag die bloemisten, bakkers en lingeriewinkels weer eens een extra boost geeft. Ook restaurants pikken hun deeltje mee. En dat is niet erg, ik heb veel liever Valentijn dan de zoveelste versie van Halloween, Carnaval of Sinterklaas. Toch heb ik wat kritische noten te plaatsen bij hoe mensen met Valentijn omgaan.

In eerste instantie stel ik mij vragen bij het cliché dat de man bloemen moet gaan kopen voor zijn vrouwke en daar dan helemaal mee in de hoogte geprezen wordt. Mijn facebook timeline stond vol met foto’s van bloemen, pralines, taartjes, … en daarbij de boodschap hoe goed ze het wel niet getroffen hadden met hun Lief omdat hij op Valentijn iets voor hen had gekocht. Mijn Lief heeft niets gekocht en ik heb – zoals elke dag, zijn woorden – lekker voor hem gekookt. Daarnaast liet ik hem die avond alleen om met twee goede vriendinnen de bloemetjes buiten te gaan zetten. Dat je Lief iets voor je koopt die dag is charmant, maar wil dat zeggen dat je het getroffen hebt. Het zal niet de eerste man zijn die dag ervoor gebruik maakt van mistressesday toch? Ik begrijp de intentie achter de zin en dat het cadeautje een goed gevoel geeft daar kan ik ook niets tegen inbrengen, maar voor mensen bepaalde uitspraken doen, moeten ze toch eens nadenken wat de diepere betekenis is van wat ze zeggen (lees deze opmerking in het algemeen en niet alleen voor het Valentijngebeuren).

Voor mij zit er trouwens een dubbel gevoel aan Valentijn. Je moet maar net die persoon zijn die op die dag een geliefde heeft verloren. Daarnaast moet ik het verhaal van het meisje dat rond die periode iedere keer op een Valentijn zit te wachten niet te vertellen. Voor mij is dit hetzelfde als Kerstmis of Nieuwjaar uitgebreid vieren, terwijl op zoveel andere plaatsen het eigenlijk niet zo goed gaat.

Toevallig ben ik op dit moment ook bezig met het hele Sotji gebeuren. Niet de Olympische Spelen, maar de ophef die er geweest is rond de anti-homowet van Poetin. Hoeveel mensen zijn er niet die op een dag als gisteren heel graag hun geliefde verrassen, maar nooit in een publiek gebeuren hun liefde mogen uitdrukken, omdat het nu eenmaal niet de mainstream is? We hebben zoveel voor met onze zogenaamde vrijheid, maar nog zijn er mensen van verschillende afkomst, of die op een ander geslacht dan normaal is vallen, die toch hun liefde niet zullen kunnen uiten, omdat het not done is. Jawel, ook hier in onze Westerse samenleving. Dan smaak zo’n dag bitter. Want ik ben gisteren met trots mijn trouwjurk gaan kiezen, omdat ik trouw met een blanke man van mijn leeftijd die ongeveer dezelfde achtergrond heeft. Maar stel dat ik nu zou trouwen met een zwarte vrouw… Zou het gisteren dan ook zo feestelijk geweest zijn?

(Visited 24 times, 1 visits today)

One Reply to “The day after… Valentine”

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: