tevreden met jezelf

Tevreden met jezelf

Omwille van nogal koppig aanhoudende buikpijn zat ik gisteren bij de dokter. We hadden het na het onderzoek even over mijn veranderde eetpatroon. “Je zal altijd rekening moeten houden met het feit dat je spijsvertering gevoeliger is dan die van de gemiddelde mens,” zei ze na afloop. Het is een grens van mijn eigen lichaam waar ik tegenaan loop. Eentje die niet zo fijn is om tegen te komen, maar waar ik uiteindelijk mee zal moeten leren leven. En dat geldt voor nog heel wat grenzen van mezelf.

Mijn lichaam heeft zijn grenzen, dat heb ik in het verleden al gemerkt. Sporten heeft mij als jongere nooit echt aangetrokken, omdat ik in geen enkele sport echt goed was. Toen deed ik pas iets graag als ik er ook nog eens goed in was. Nu besef ik dat ik daardoor mezelf soms ook zelf grenzen heb opgelegd.

Intellectueel gezien scoor ik bij de betere helft van de mensheid. Wanneer ik in kader van sollicitaties testen deed, scoorde ik zowat altijd bovengemiddeld. Menig HR-assistent keek wel even op van de resultaten. Ik ben inderdaad een filosoof, een denker, een criticus en iemand met veel idealen. Als ik iets lees, onthoud ik het snel. Kennis verbind ik makkelijk met andere kennis en volledige verhalen komen uit mijn hoofd gerold. Op taalkundig vlak ben ik vrij sterk.

Mijn intellect heeft echter ook zijn grenzen. Deels heb ik die mezelf opgelegd, omdat ik nooit een universitaire opleiding aandurfde, terwijl ik daar misschien net helemaal mijn weg had kunnen vinden. Anderzijds, tja, ben ik gewoon helemaal geen Einstein! Wiskundig gezien ben ik ook maar een gemiddeld persoon. Techniek spreekt mij aan, maar computers begrijp ik ook niet altijd even goed. Laat staan dat ik een toestel uit elkaar haal en begrijp hoe het werkt!

Frustratie of acceptatie

Alles wat ik niet kan, heeft mij in het verleden ongelofelijk gefrustreerd. De focus lag bijna altijd op wat ik niet goed kon: sport, boetseren, schilderen, vreemde talen, wiskunde, … Elke keer als ik dacht dat ik ergens goed in was, bleek iemand anders er beter in te zijn. Dus ging ik me weer focussen op een ander domein. Resultaat: ik ben nergens uitzonderlijk goed in, maar ik weet of kan overal wel ergens iets van.

Deze zelfde frustratie nam ik ook mee naar mijn werk. Ik vond mezelf nooit een uitzonderlijk goede leerkracht of een uitzonderlijk goed sociaal werker. Ondertussen ben ik ook niet meer werkzaam in deze domeinen, maar zelfs als administratief bediende vond ik mezelf maar zo-zo. Ik wilde altijd beter zijn dan ik was en focuste op die dingen die ik niet goed kon.

Find joy and go there, schrijft een vriendin regelmatig. Toen ik vorig jaar aan die opdracht begon, ontdekte ik dat ik ook graag dingen graag doe, waar ik zelf van vind dat ik ze eigenlijk niet zo goed kan. Zwemmen bijvoorbeeld, of hardlopen. Eigenlijk vond ik mezelf ook niet zo’n kei in schrijven, maar goed, ik begon dus mijn blog en beleef er nog dagelijks plezier aan. Maakt het mij dan wat uit dat ik er niet zo goed in ben?

Ondertussen stilaan niet meer. Ik doe dingen niet meer om er goed in te zijn, maar om er plezier in te hebben. Ik heb geaccepteerd dat ik veel dingen kan, maar nergens werkelijk in uitblink. Dat hoeft ook helemaal niet. Hoeveel mensen zijn werkelijk uitblinkers? Voor mij is het al voldoende om plezier te beleven aan de dingen waar ik mijn energie in steek. Al ben ik nog steeds niet dol op falen, maar wie is daar nu wel dol op?

Uitdaging

Vroeger wilde ik bovenal groot zijn. Nu wil ik graag groot zijn in iets kleins. Door mijn hart te volgen, door te doen wat ik graag doe, door me volledig achter iets te kunnen gooien. Ik hoef mezelf niet steeds te verbeteren, zoals ik dat vroeger wel vaak wilde. Nu wil ik graag mezelf blijven uitdagen. Iedere dag weer een avontuur maken. Als je altijd maar in je veilige zone blijft dan wordt het uiteindelijk maar saai, besloot ik.

Dus ik neem op het werk de uitdagingen en kansen met beide handen aan. Ik blijf de dingen doen die ik graag doe, al kijken de gevorderde hardlopers wel eens om als ik hijgend midden in een loopje besluit om te gaan wandelen. Ik blijf schrijven op mijn blog, al lijken mijn bezoekersaantallen niet echt de hoogte in te schieten. En ik blijf vooral genieten van alles wat ik doe, ook al is het soms moeilijk om alles in een dag te proppen.

Tevreden zijn met jezelf wil niet zeggen dat je niet streeft naar verbetering. Je plaatst de verbetering alleen niet op de voorgrond. Je voelt jezelf niet pas ‘voldoende’ als je de verbetering hebt bereikt. Het is een uiterst moeilijke balans waar ik me toch dagelijks aan waag.

Zijn jullie tevreden met jezelf en wat je hebt? Streven jullie dan nog naar beter of anders?

(Visited 164 times, 1 visits today)

26 thoughts on “Tevreden met jezelf

  1. Wat een mooie post dit! Je laatste stukje vind ik ook heel treffend: Tevreden zijn met jezelf wil niet zeggen dat je niet streeft naar verbetering. Je plaatst de verbetering alleen niet op de voorgrond. Je voelt jezelf niet pas ‘voldoende’ als je de verbetering hebt bereikt.
    Ik herken heel veel in wat je zegt. Vroeger wilde ik ook altijd eerst ergens heel goed in zijn, voordat ik het zou gaan doen. Nu doe ik maar gewoon wat, en merk ik dat ik ondertussen dan heel veel beter wordt. Ik heb inderdaad ook losgelaten dat ik ergens heel goed in moet worden, maar ik doe het omdat ik het leuk vind. Dat ik dan steeds beter word, is bijzaak (maar wel leuk en motiverend). Dus ja, ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik tevreden ben met mezelf. Op dit moment ben ik goed genoeg, ook al weet ik dat ik nog veel meer zou kunnen en doen. Dus daar ga ik dan ook mee aan de slag, maar dat kost tijd. In de tussentijd ben ik tevreden met wat ik al heb.

    1. Heel treffend. Als je het loslaat, dat je ergens goed in moet zijn voordat je het doet en dan ga je het doen omdat je het leuk vindt dat word je er automatisch beter in. En dat is wat ik bedoel met ‘ik leg mezelf grenzen op’. Mooi voorbeeld en mooi dat je tevreden kan zijn met wie je bent, ook al wil je nog veel bereiken 🙂

  2. Hmmm, een moeilijke vraag! Ik ben tevreden met mezelf qua karakter, maar niet zo erg qua uiterlijk. Dus dat is ergens dan toch ‘beter willen zijn’ of leven naar bepaalde verwachtingen.
    Qua skills enzo is het voor mij wel moeilijk om over te oordelen. Doordat ik ziek ben heb ik zoveel niet kunnen ontwikkelen, of verder ontplooien (ik werd ziek op mijn 16de). Dus ja, daar zou ik graag in verbeteren, maar niet omdat ik niet tevreden ben over mezelf, maar omdat ik de kans niet helemaal kreeg om te zien wat ik allemaal goed kan, of minder goed kan.
    Sofie onlangs geplaatst…Verhuisd naar WordPress!My Profile

  3. Beter worden in iets, hogerop komen en laten zien dat ik iets het kan zijn ook een rode draad in mijn leven. Het is niet altijd gemakkelijk om als perfectionist goed genoeg te zijn maar ik kom er wel! Nu de kansen niet voor het oprapen liggen en een niveau lager ook prima gaat op het werk ben ik blij om te merken dat verantwoordelijkheden niet altijd ervoor zorgen dat je gelukkiger wordt. Juist dat brengt meer stress met zich mee en daar heb ik gewoonweg helemaal geen zin meer in. Nu nog een plek vinden waar ik mijn kwaliteiten kan laten zien.

    1. Dat perfectionisme is zo herkenbaar! Ik denk alleen dat je moet leren om dat steeds meer en meer los te laten, omdat het je eigenlijk tot geen enkel nut dient. Ik wens je alvast veel succes op de zoektocht naar die plek waar je je kwaliteiten kan inzetten. Kan me trouwens inbeelden dat veel verantwoordelijkheden voor stress zorgen!

  4. Heel mooi geschreven. Ik herken dat wel, dat je alles wel kan, maar niet ergens super in uitblinkt. Maar ik denk dat het juist het beste is om uit te blinken in genieten. Dankbaar te zijn dat je heel veel dingen juist kan. En ik denk ook eigenlijk dat je misschien af en toe te streng voor jezelf bent :). Je schrijft juist wél heel leuk en ik vind dat je daar best in uitblinkt! Ook denk ik dat het goed is om te blijven streven, dat je niet stil blijft staan, maar dat je echt álles uit je zelf haalt. En dat gaat met vallen en opstaan en waarschijnlijk ook met heel veel switchen, het is ontdekken wat bij jou past en wat jij leuk vindt. De enige waarmee je uiteindelijk echt opgescheept zit, is jezelf!
    Zonnewolk onlangs geplaatst…Zo’n verloving, hoe gaat dat nou?My Profile

  5. Als perfectionist vind ik het heel lastig om tevreden te zijn met wat ik doe. In mijn hoofd moet het altijd beter en is het eigenlijk nooit even goed zoals het is. Ik kan zeker tevreden zijn over wie ik ben als persoon, maar (nog) niet over de dingen die ik doe helaas. Heel goed artikel weer Saar, je zet mij echt weer aan het denken. De laatste paar zinnen zijn heel goed voor mij om te onthouden en je hebt dat prachtig verwoord. X

    1. Dat perfectionisme herken ik, lieve Xaviera, maar ik leer het zien als onnodig. Het is fijn om te lezen dat ik je op deze manier weer aan het denken heb gezet. Wat je ook doet, meid, je bent altijd goed genoeg!

  6. Alweer een heel herkenbaar bericht! Ik denk dat héél veel mensen daarmee worstelen. Heel toevallig heb ik hier de voorbije dagen ook vaak over nagedacht.

    1. Als ik kijk hoe de druk in onze samenleving ligt op steeds maar meer en beter dan geloof ik ook dat er veel mensen zijn die ermee worstelen. Kijk, daar heb je die toevalligheden weer waar ik laatst over schreef 😀

  7. Mooi geschreven en weer zo herkenbaar! Ik moet echt leren me niet te vergelijken met andere, ik vind andere altijd mooier, slimmer, creatiever,… Waardoor ik m’n best niet meer doe, terwijl ik gewoon moet doen zonder te vergelijken en genieten van wat ik doe.

  8. He, wat een onwijs mooi, eerlijk en open blog heb je geschreven! Ik herken ook heel erg wat je schrijft; ik was vroeger onwijs streberig en moest en zou de beste en de snelste zijn (bijvoorbeeld toen ik nog op wedstrijdzwemmen zat). Ik haalde daar mijn eigenwaarde uit, maar kon daardoor nooit tevreden zijn. Het kon altijd sneller, vloeiender, beter, etc. Ondertussen ben ik op het punt dat ik mezelf de vraag stel of ik het leuk vind en of ik geniet van wat ik doe: zo ja, dan is het oké. Natuurlijk wil ik me blijven ontwikkelen en wil ik goed zijn, maar ik wil vooral gelukkig zijn in wat ik doe.

  9. I’m learning! Wat ontzettend goed en mooi geschreven weer, Saar. Ik voelde mij vroeger al nooit goed genoeg en eigenlijk voel ik mijzelf nog steeds nergens goed genoeg voor. Aan de ene kant durfde ik nergens naar te streven, aan de andere kant stelde ik onbewust torenhoge eisen aan mijzelf. Langzaam aan begin ik nu mijzelf te accepteren en begint er ook een balans te komen in het doelen en eisen stellen. Voor nu laat ik het allemaal zoveel mogelijk los en kijk ik waar ik uitkom.
    Marion onlangs geplaatst…Plogweek: Donderdag 7 MeiMy Profile

    1. Ach, het komt me ook bekend voor hoor. Wel dingen eisen van jezelf, maar er nooit aan beginnen omdat je niet durft en dan kwaad zijn op jezelf en jezelf op je kop geven omdat je het niet gedurfd hebt… Het komt nog voor. Het is ook geen eenvoudige les, maar kijk, ik verwees net bij Kim naar jou om te zeggen hoeveel jij al vooruit bent gegaan. En hoeveel je reeds bereikt hebt. Ik geloof eigenlijk dat jullie beiden met de juiste hulp echt wel op een dag zullen kunnen zeggen: ik ben genoeg!

      En tot die tijd: weet dat er tenminste één iemand is die jullie nu al goed genoeg vindt!

  10. Hele mooie post, Saar! Bedankt voor het schrijven en daarmee het mij aan het denken zetten.
    Ik vind het heel erg moeilijk om me ergens goed genoeg voor te voelen. Om tevreden te zijn ben ik al helemaal niet goed genoeg! Ik ben ontzettend perfectionistisch en alles moet altijd beter en niks is goed genoeg. Ik probeer er echt aan te werken, maar het idee zit behoorlijk vast in mijn hoofd. Heel stom eigenlijk, want ik denk oprecht dat je veel meer kunt genieten wanneer je dit een beetje los kunt laten. Nu begin ik heel vaak niet aan dingen omdat ik bang ben om te falen, terwijl dat natuurlijk heel ‘stom’ is, want ik weet dat je beter kunt proberen dan het maar gewoon helemaal niet doen. Wanneer je het probeert ben je immers al veel beter dan degenen die het überhaupt niet proberen.
    Ik hoop dat komende jaren wat meer in mezelf te gaan geloven en wat meer te accepteren dat dingen niet perfect kunnen zijn, dat perfect niet altijd beter is.

    Veel liefs!

    1. Lieve Kim, als het zo diep zit als bij jou – die ontevredenheid, het nooit goed genoeg zijn en het perfectionisme – dan heeft dat tijd nodig om weer uit je hoofd te gaan. Heel wat technieken kunnen daarbij helpen: meditatie, affirmaties, … Maar het is voor jou natuurlijk ook geen alleenstaand fenomeen. Er zijn ook andere problematieken die een rol spelen en ik geloof dat je bij het aanpakken van die problematieken ook steeds meer zal gaan inzien dat je wel goed genoeg bent.
      Ik vind je zelfs een prachtig persoon – zoals ik je ken van je blog – met alles wat er nog speelt bij je. Als ik mag verwijzen naar medeblogster Marion. Zij leert ook stilaan hoeveel ze werkelijk waard is, en ik denk dat het voor haar nog een pak moeilijker was dan voor mij. Als zij het kan, jij ook! Ik wens je ontzettend veel succes en kracht op het moeilijke pad dat je bewandelt!

  11. Ik ben sportief maar als ik anderen zie… daar kan ik niet aan tippen… erg? Neen hoor, ik ben blij met hetgeen ik voor mezelf bereik.
    Ben ik creatief? Zeker niet… maar hoeft dit… neen…
    Heb ik de perfecte maten? Nee… so what!
    We zijn allen zo verschillend, maar zo uniek op ons eigen manier!

  12. Heel mooi geschreven en verwoord. Ik denk dat ik me aardig kan vinden in deze post. Het is niet makkelijk om te stoppen met vergelijken, zeker niet in een maatschappij als deze. Men beoordeelt je in alles dat je doet; zo makkelijk om dat over te nemen. Wetend dat je ergens niet de beste in bent, kan zorgen voor demotivatie; hoe kom je dat te boven. Goed artikel!

  13. Zo herkenbaar de blog en alle reacties.

    Ik heb net mijn 4 de schooljaar achter de rug.
    Ik gaf praktijk koken in 3 verschillende scholen. Ik heb ontzettend veel complimenten gekregen door directie, leerlingen, collega’s over mijn aanpak en ‘het moeder zijn’ voor de studenten.
    Maar ik zie het anders. Collega’s zijn veel sterker in hun praktische kennis, alles lijkt van een leien dakje te lopen; ze liggen niet wakker van hun leerlingen maar blijken heel populair.
    Ik weet sinds vorige week dat de opdracht niet verleng wordt doordat er minder leerlingen zijn.
    En ik ben ZO opgelucht…. en tegelijkertijd zo teleurgesteld.
    Ik vind mezelf niet goed genoeg…. dus is het maar OK dat mijn tijd in het onderwijs stopt.
    Maar ik deed het wel met heel mijn hart…
    Waar moet ik nu naartoe … ik ken net zoals jij van alles iets maar van weinig veel.
    Hoe kan je jezelf verkopen als goede werknemer als het niet duidelijk is waar je hart je wil naartoe nemen en niet gelooft dat je werkelijk het verschil kan maken?

    1. Wat je eerst zal moeten leren, Tine, is dat je wel goed genoeg bent en wel degelijk het verschil kan maken. Leer je sterktes kennen, leer geloven in jezelf. Ik denk dat dat jouw belangrijkste ‘taak’ is. Uiteindelijk zijn de mensen rondom je wel tevreden over je inzet en het resultaat daarvan. Dat zeggen ze ook niet zomaar. Mensen zijn heel zuinig met het geven van complimenten. Als het ze het dan wel een keer doen, dan menen ze het heus. Er is niemand die je staat voor te liegen.
      Je mag er zijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge