Die stem in mijn hoofd

Die stem in mijn hoofd

Ik wilde deze blog beginnen met een opsomming van iedereen die wel eens dat stemmetje in zijn hoofd hoort. Dat stemmetje dat zegt dat je het niet goed doet, dat het beter kan, dat je een nietsnut bent en hoe je eigenlijk iets anders zou moeten doen. Ik maak uiteindelijk geen opsomming, omdat volgens mij iedereen dat stemmetje in zijn hoofd kent en dus zal herkennen wat ik in deze post wil schrijven.

Op Twitter had ik het volgende gesprek met Carlijn en Kim:

Nadat ik dit getikt had, riep het stemmetje in mijn hoofd het volgende: “Ja, jij kan makkelijk praten hè, jij kent haar niet. Jij weet niet hoe moeilijk ze het heeft. Wat voor reactie is dit nu?” Zien jullie, ik ken die stem nog steeds. Hij is alom vertegenwoordigd. Ja, ik kan makkelijk praten. Op dit moment heb ik geen last meer van het beestje dat faalangst heeft. Het verlamt me niet meer. Het sluit me niet meer op, maar dat heeft ook een heleboel werk van me gevraagd!

De spiraal

Het grote gevaar van die stem zit hem niet in het feit dat ze aanwezig is, maar wel dat zij je meesleurt in de verraderlijke spiraal van het negatief denken. In mijn hoofd begint er dan een conversatie tussen twee personen. De ene noem ik ‘de criticus’, de andere ‘mijn Zelf’. Een van die conversaties kan er zo uit zien:

Criticus: “Zit je nou alweer op Facebook? Wat ben jij een nietsnut.”
Zelf: “Ik mag toch ook een keer iets leuks doen?”
Criticus: “En dan zit je je tijd te verdoen op Facebook? Je weet hoe verslavend dat is. Heb je echt niets beters te doen. Iets nuttigs bijvoorbeeld?”
Zelf: “Niet alle leuke dingen hoeven altijd nuttig te zijn.”
Criticus: “Er ligt stof op de schouw. Je moet nog afwassen. De zetel is een puinhoop. De keukentafel ligt vol…”
Zelf: “Ik zal maar opruimen.”
Criticus: “Laat maar. Je bent toch niets waard. Als je het huishouden al niet kan doen!”

Daarom komt het slechte gevoel naar boven. Uiteindelijk beland in de sofa, duw ik mijn vriend weg en heb ik alleen maar zin meer om te huilen. De criticus is werkelijk het meest vreselijke stemmetje in mijn hoofd dat ik maar kan hebben. Hij duwt mijn Zelf altijd in de verdediging. Ook als er geen reden is om mezelf te verdedigen, want waarom zou ik niet op Facebook mogen in mijn vrije tijd?

Daar is hij weer!

Heel eerlijk: ik mag niet met de credits gaan lopen van het ontdekken van die stem in mijn hoofd. In eerste instantie was het mijn psycholoog die mij er op wees, in tweede instantie had mijn begeleider van Mindfulness het er over. Tijdens een van de sessies merkte een medecursist op dat ze zich ervan bewust werd hoe haar gedachten haar naar beneden haalden. Ze had daar op gereageerd en gemerkt dat het beter ging. Toen maakte ik de opmerking dat mijn criticus, zoals hij soms genoemd wordt in de Mindfulness, er dan gewoon nog een schepje bovenop doet.

“Het belangrijkste in dit proces is,” vertelde ze, “dat je je er van bewust bent dat jij je gedachten niet bent. Ze komen gewoon op in je hoofd, maar je mag jezelf er niet mee identificeren. Dit is je criticus die spreekt, niet je Zelf. Wees je bewust dat die gedachten er zijn. De enige verantwoordelijkheid die jij hebt, is dat je niet meegaat in die negatieve spiraal. Dat die gedachten er zijn is niet jouw schuld.”

Vooral dat laatste deel was een verademing. De eerste stap om uit mijn faalangst te raken en mijn criticus kwijt te spelen, was dus het bewust zijn van mijn gedachten. Weten dat de criticus uit de hoek kwam, dat ik niet verantwoordelijk was voor die gedachte. Dat het niet mijn schuld was.

Roep hem een halt toe

De enige verantwoordelijkheid die jij hebt, is dat je niet meegaat in die negatieve gedachten.

Wat lijkt dit ongelofelijk simpel, maar uit ervaring weet ik dat het niet zo eenvoudig is als het lijkt. De spiraal een halt toe roepen is een ongelofelijk moeilijke oefening. Er zijn werkelijk nog steeds dagen waarbij het me nog niet lukt. Maar wie niet geprobeerd heeft, is nog slechter af natuurlijk.

Belangrijk daarbij is dat je altijd lief blijft voor jezelf. Als het niet lukt om die stem stop te zetten, maak jezelf dan geen verwijten. Gaat de spiraal toch door, wees niet kwaad dat minder goede gedachten komen opzetten. Frustratie is bekend en het is logisch. Probeer die gevoelens niet nog te gaan uitvergroten. Geef jezelf een beetje ruimte. Het is nu niet gelukt, maar morgen lukt het wel.

Het moeilijkste is om de balans te vinden tussen voldoende proberen en accepteren. Teveel druk op je schouders leggen, is ook niet goed voor jezelf. En uiteindelijk wil je de stem het zwijgen opleggen om te kunnen zorgen voor jezelf. Dan ga je best niet in een andere val trappen. Al is mij dat ook wel bekend.

Wat helpt mij om die stem stil te leggen?

  • Andere gedachten denken: concentreren op een mantra, een leuke uitspraak, mooie quotes, …
  • Mezelf concentreren op een taak die ik nog moet doen: poetsen, in de tuin werken, … Neem iets waar je niet teveel bij moet nadenken
  • Gaan sporten: tai chi en yoga helpen goed, maar ook hardlopen, wandelen of zwemmen werken bij mij
  • Afleiding zoeken in een film of boek

Ga ervoor!

Je bent het waard om je Zelf meer ruimte te geven en alle andere stemmen het zwijgen op te leggen. Je Zelf is je hart, je kern. Tijd om daar meer ruimte aan te geven!

Wat is jouw verhaal over de criticus? Kan jij hem het zwijgen opleggen?

(Visited 121 times, 1 visits today)

13 Replies to “Die stem in mijn hoofd”

  1. Mij helpt het om de criticus te benoemen: “Hallo criticus, daar ben je weer! Dank dat je me wilt behoeden een fout te maken, maar ik pak het op mijn manier aan.”

    Ook heb ik in mijn fantasie een beeld gevormd van de criticus: een strenge schooljuf in een ouderwets geruit mantelpakje, met haar haar in een strakke knot, een bril op haar neus en een wrat op haar kin. Zodra ik de stem van de criticus hoor, komt dit beeld naar boven en dan kan ik de criticus meteen niet meer serieus nemen. Het werkt echt relativerend en het schept afstand tussen jou en de criticus!
    Wendy onlangs geplaatst…Ik ben dankbaar voor…My Profile

  2. Oh Saar, ik heb de tranen in mijn ogen staan. Je hebt het heel mooi beschreven die twee kampen die in je hoofd zitten. Ik ben nog aan het leren om ze goed te benoemen, want vaak zie ik de criticus aan voor mezelf. Daarom vind ik ook zo fijn om jouw blogs/reacties/tweets te lezen. Af en toe is het nodig om wakker geschud te worden. Had je al gezien dat ik gisteren niks online gegooid heb? 😉
    Carlijn onlangs geplaatst…Over vertrouwenMy Profile

    1. Ja, het is moeilijk om ze uit elkaar te houden vaak… Ik had het gezien dat je niets geplaatst had! Goed van je dat je even die druk weg kan laten. Ik hoop dat je dan ook de nodige ruimte hebt kunnen nemen voor jezelf!

  3. Wat ontzettend mooi beschreven.
    Het is lastig hoe de criticus aanwezig blijft en is. Wat mij helpt is eigenlijk een beetje het tegenovergestelde van wat Wendy helpt, haha. Mij helpt het om te bedenken dat dit niet een ‘persoon’ buiten mij is die in mij praat oid, maar juist dat dit mijn eigen gedachten zijn. Mij helpt dat omdat ik weer dat ik het zelf doe en daarmee er ook zelf verantwoordelijk voor ben. En ik ben dus ook verantwoordelijk voor het veranderen van die gedachten. 🙂
    Liefs

    1. Wat speciaal dat mensen zo verschillende manieren hebben om ermee om te gaan. Die verantwoordelijkheid over mijn gedachten neem ik ook wel, maar de criticus zie ik niet als deel van mezelf…

  4. Tsjah, die criticus, heb ik wel gekend, tot ik ooit over Carpe Diem las en wat als… dit de laatste dag van je leven zou zijn, wat zou je dan doen!

    De meeste mensen zullen iets groots wat onhaalbaar is aankaarten, en ik las toen ineens…. Je kunt er ook voor kiezen om een hele normale dag te beleven, zolang JIJ je er maar bij goed voelt aan het einde van de dag en jezelf in de ogen kunt kijken.

    als dat betekent dat je een hele dag heerlijk alleen in je bed ligt met een goed boek, dan is dat ook een Carpe Diem, want het is JOUW dag.

    Ik ben niet zo goed in het verwoorden van wat ik ooit heb gelezen, weet ook niet meer waar, is al een paar jaar terug namelijk. Maar dit is hoe ik elke dag in mijn hoofd neem. Het is MIJN dag, en ik bepaal hoe ik deze invul. Ik geniet van het feit dat ik nu op de bank al die series heb gekeken. Misschien niet nuttig? Maar ik had de tijd van mijn leven!

    Ik hoop dat je hier iets mee kunt om de criticus wat minder te laten spreken 😉

  5. Lief zijn voor jezelf, dat vind ik mooi gezegd. Ik probeer altijd te zeggen aan mensen die het moeilijk hebben en zichzelf neerpraten, wat zou je tegen mij zeggen, of tegen je zoon of dochter? Jezelf behandelen zoals je iemand die je graag ziet behandelt dus! Maar soms is dat inderdaad makkelijk praten.
    Sofie onlangs geplaatst…Persoonlijk cadeautje: huwelijkMy Profile

    1. Dat is inderdaad een mooie leidraad, Sofie. Zover had ik zelf nog niet gedacht, maar inderdaad zoals we vaak tegen onszelf spreken, zo zouden we tegen niemand anders spreken.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: