State Of Mind | Aan 180 per uur

State Of Mind | Aan 180 per uur

De wereld draait door. Alles moet beter, sneller en efficiënter. Aan een razend tempo hollen we door ons leven. Tijd om stil te zitten hebben we niet. Waarom zouden we? Dat kost tijd en tijd is geld. Soms sta ik ernaar te kijken en vraag me af of het niet anders kan. Hebben we eigenlijk wel door welke gevolgen deze snelheid voor onszelf heeft?

Doorgaan en niet stil staan

Op werkvlak wordt ons steeds meer gevraagd om meer te doen in een werkdag. De komst van de computer zit daar zeker voor een stuk tussen. Een heel groot aandeel van het werk dat vroeger handmatig werd gedaan, wordt nu door een computer aan een hogere snelheid gedaan. Er zijn echter nog steeds taken die mensen moeten uitvoeren en om ze goed te doen vraagt dat tijd. De druk om sneller en correcter te werken ligt echter torenhoog.

Wanneer we thuis komen, is de druk die op ons ligt om vooral veel te doen nog niet voorbij. We moeten een huishouden runnen, onze vrienden willen samen iets doen, er moet nog gesport en gekookt worden en het beste hebben we hobby’s bij de vleet. Veel mensen geven toe aan die druk en plannen hun agenda vol tegen hun wil.

Nu is mijn agenda wel vol met mijn wil. Ik plan heel bewust de dingen die erin staan, maar dan nog is er de valkuil waarbij we zo snel mogelijk overal moeten zijn. Maakt het echt uit als je vijf minuten later bij een vriendin aankomt? Is het een ramp als je een kwartier later thuis komt, omdat je de tijd hebt genomen om je koffie rustig op te drinken?

Uit de boot vallen

Door onze enorme drang om zo snel mogelijk vooruit te gaan, vallen er mensen ongewild uit de boot. We hebben het zelf niet door, maar we verwachten van mensen met een beperking en chronisch zieken hetzelfde tempo als ieder gezond mens aan kan. Dat is echter onrealistisch.

Ik lees vaak blogs van mensen die met een chronische ziekte thuis zitten. Deze mensen willen werken. Ze hebben ook nood aan een daginvulling die nuttig is, hen financieel een meerwaarde biedt, maar die hen ook een gevoel van waarde geeft. Er is niets mis met hen, op het feit na dat zij omwille van een ziekte niet op dezelfde snelheid kunnen meedraaien.

Gelukkig zitten er ook een aantal ondernemende zielen tussen die dan hun werklust kwijt raken in een eigen bedrijfje. Waarop ik anderen dan hoor zeggen: maar ze kunnen een eigen bedrijf starten, dan kunnen ze toch in loondienst werken ook? Het verschil zit hem echter in de dagindeling. Wie zelf onderneemt, kan wel eens zeggen dat ie een moment rust nodig heeft. Dat kan je in loondienst niet.

IMG_20141217_191338

Gewapend tegen 180

Zelf heb ik een aantal trucjes om me te wapenen tegen die 180 per uur. Op je werk kan je niet kiezen wat je doet en hoe je het doet, maar eenmaal thuis weet ik zelf heus wel hoe het allemaal geregeld kan worden op mijn manier!

  • Haasten voor afspraken? Dat probeer ik te vermijden. Zoveel mogelijk op tijd vertrekken en een kwartier extra incalculeren om op weg te zijn, doe ik regelmatig. En heb ik achterna nog iets, dan ben ik maar vijf minuten later als ik eerst nog zin heb om rustig mijn thee te drinken.
  • Teveel na elkaar plannen vermijden: in drukke maanden als januari moet je wel overal je hoofd eens laten zien, maar buiten die maand probeer ik niet meer dan twee activiteiten op een vrije dag te plannen. In een werkweek mag er ’s avonds een activiteit in komen.
  • Vrijdagavond is onze avond: we slagen er niet altijd in maar de vrijdagavond is de avond van mij en mijn Lief. Dan liggen we in de zetel een film te kijken, lezen we een boek, snoezelen wat of gaan op pad met de honden. Het moet iets zijn waar we beiden zin in hebben en quality time inhouden.
  • De minder fijne dingen met aandacht doen: het huishouden kon ik eindeloos uitstellen, maar nu is het eenvoudig. Eenmaal de keuze is gemaakt om eraan te beginnen, moet ik ook eraan beginnen. Ik hou mijn hoofd bij mijn taken en laat me niet afleiden. Toevallig gaat het sneller, is het aangenamer en heb ik een soort van rust over me heen.
  • Uitstelgedrag: eigenlijk is dit niet zo’n positieve manier om met to-do’s om te gaan, maar als een taak niet afgewerkt geraakt, tja, dan is dat jammer. De strijk zal er morgen ook nog staan en de vloer is morgen ook nog vuil. We kunnen het dan wel doen. Ik ga geen idiote stunten uithalen om alles afgewerkt te krijgen.

Hoe staan jullie tegenover het tempo van de samenleving? Ga je erin mee of probeer je toch een beetje af te remmen?

(Visited 44 times, 1 visits today)

13 Replies to “State Of Mind | Aan 180 per uur”

  1. Goed stukje en helemaal goed dat je probeert een beetje ‘chill’ te doen. Op dit moment doe ik helemaal niet mee aan de drukte van onze samenleving, want ik zit ziek thuis. Mensen vragen wel eens wat ik dan doe, nu ik én niet meer studeer én ook niet meer werk: Nou ik doe gewoon even lekker helemaal niks. Geen 180 per uur, gewoon mijn eigen tempo. En dat voelt goed.

  2. Heel leuk geschreven (alweer). Ik probeer ook zo min mogelijk aan de 180 per uur te gaan, ik heb het gevoel dat het op mijn werk vaak genoeg aan 240 per uur gaat, zodat ik het thuis lekker langzaam aan wil doen. Er ligt al druk genoeg op ons, nietwaar?
    Toch merk ik dat ik steeds het gevoel heb dat alles tiptop moet zijn, vooral als er mensen over de vloer komen. Wanneer dat niet het geval is, glijdt er altijd een: “Sorry, ik moet nog kuisen”, “Sorry, ik moet de afwas nog doen”,… over mijn lippen. Achteraf stel ik me vaak wel de vraag waarom ik de behoefte voel om me tegen een ander te verantwoorden wanneer en hoe ik mijn huishouden run. Denk dat sommige zaken dieper zitten dan ik zelf soms wil toegeven. En een deel is ook wat “jaloezie” (bij gebrek aan een zachter woord) over hoe gemakkelijk andere het ‘doen lijken’.

    1. Het belang van wat anderen van ons denken is nog steeds belangrijk. Maar vaak zien mensen helemaal niet dat het nog niet gepoetst is, dat de afwas nog niet gedaan is of … We denken dat alleen maar.

  3. Automatisch doe je mee met de samenleving… fulltime werken, veel sporten, gezond eten, ingeschreven in vele verenigingen, kinderen opvoeden, perfect huishouden, 101 afspraken met wie dan ook…. maar dat is niet haalbaar!
    Op een gegeven moment heb ik ‘halt’ tegen mezelf gezegd, want zo gaat dit niet… zoiets is niet realistisch en zeker niet vol te houden.
    Door de jaren heb ik al geleerd dat het niet erg is om een afspraak af te bellen, tijd te nemen voor mezelf, dat het geen kwaad kan om maar 1x/week te stofzuigen, het niet erg is als er eens geen tijd (of goesting) is om te koken, enz…
    En sindsdien is het leven zoveel aangenamer! 🙂

  4. Soms trap ik er in en ga ik met de stroom mee. Maar ik probeer een goede balans te zoeken tussen de verplichtingen en de zaken die ik zelf graag wil doen. Dat is niet altijd even makkelijk. Het is veel makkelijker om door te razen dan een stapje terug te doen. (Zie mijn blog van vandaag hahaha)

  5. Ik merk dat ik nu ik een fulltime baan heb (sinds begin januari dit jaar), dat dat toch iets anders is dan een fulltime vakantiebaantje of een fulltime stage! Er hangt toch een iets ander salaris aan vast en je wil toch graag aan het werk blijven 😛 Als ik thuiskom is eigenlijk het enige wat ik doe: koken, eten, afwassen, evt iets kleins zoals een email versturen of een heel kort spelletje spelen, en dan richting bed. Ondertussen wel praten met mijn vriend, maar niets lezen/tekenen/naaien of een andere hobby. Ik probeer wel naar zangkoor te blijven gaan (1 avond doordeweeks), maar ik merk dat ik nog niet echt in het werkritme zit. De eerste week was ik een halve repetitie gegaan, de tweede week helemaal niet en de derde week wel een hele repetitie. Van iemand anders op het werk hoorde ik dat zij elke avond of naar vrienden ging (met de auto), of naar vergaderingen van haar vereniging, of sporten… Zij is allang aan het werkritme gewend en doet er dan ook vanalles naast. Dat zie ik bij meer mensen: dat ze vaak na het werk overal heengaan. Heel druk bezig inderdaad! En dan hoor je ook dingen als “Sorry ik kan niet iets langer blijven, moet nog sporten…”
    Mijn sport is op dit moment traplopen 😛 Dat kan overal tussendoor, ook op het werk.
    Ik hou het voorlopig maar even bij doordeweeks ’s avonds alleen het hoognodige (bovengenoemde) en in het weekend alle leuke dingen (boodschappen, hobbies zoals tekenen en naaien en (blogs) lezen)!

    1. Een fulltime baan vergt inderdaad veel van iemand en zolang je de routine nog niet gevonden hebt, blijft het moeilijk schipperen. Gewoon doen op de manier die jou ligt. Laat de rest van de wereld maar razen 😉

  6. Interessant ja.
    De druk is nog wel eens heel hoog en dat doen we onszelf en elkaar ook aan.
    Ik heb tegenwoordig, behalve op het werk omdat dingen eenmaal moeten gebeuren en de werkdruk bij tijd en wijle behoorlijk opgeschroefd, een redelijke ontspannen invulling van m’n dagelijkse dingen waarin nadruk ligt op ‘mogen’ en niet op ‘moeten’. Heeft wel wat jaren (en een aantal contacten) gekost, maar ik ben er echt blij mee en het werkt voor mij gewoon het best.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: