Spiegeltje aan de wand

Dag lieve Haagje,

Loslaten, hè, wat een thema! Je hebt er een behoorlijk stuk over geschreven. We hebben het er al regelmatig over gehad en toen heb je inderdaad verteld over die heksen die elk jaar weer hetzelfde moeten loslaten. Dat betrok ik toen heel erg op mezelf, aangezien ik toen nog een heleboel moest loslaten. Af en toe viel het mij ook wel op dat de dingen die jij wilde loslaten niet altijd helemaal weg waren. Maar, dacht ik toen, dat is normaal. We hebben allemaal wel dingen die moeilijk te verwerken zijn.

Zoals het verleden dat je altijd zal blijven achtervolgen. De dingen die je hebt meegemaakt in je verleden hebben je zo ingrijpend veranderd dat het gek zou zijn als je dat niet bij je draagt. Dat was ook wat ik geloofde. Het is niet moeilijk dat ik het zo zwaar heb, want ik heb een zwaar verleden. Het gewicht van dat verleden bepaal je echter volledig zelf. Hoe meer dingen je nog verder wilt meezeulen, hoe zwaarder het wordt natuurlijk.

Zo droeg ik nog steeds heel veel emoties uit het verleden met me mee. Naast die emoties ook beschuldigingen en verwachtingen tegenover de mensen van wie ik geloofde dat zij mij onrecht hadden aangedaan. Waarom krijg ik daar geen erkenning voor, schreeuwde ik diep in mijzelf. Waarom moet het bij mij zo allemaal anders zijn als bij anderen? Waarom kan ik met die mensen – die zo belangrijk voor mij zijn – nu geen normale relatie hebben. Ik hield ook vast aan die vragen en alles wat daarbij kwam kijken. Zelf hield ik verwachtingen in stand die nooit zouden worden ingelost, maar die me vanbinnen wel volledig kapot maakten. Het was nodig om dat alles dicht bij me te dragen. Hoe moest ik anders mijzelf verdedigen als ik weer eens op mijn zwakheden werd aangesproken? Dat was mijn schild.

Nu bedenk ik me dat ik dus vaak de schuld van mijn gebreken op anderen schoof en tegelijkertijd gaf ik ook aan mezelf een enorme schuld en verantwoordelijkheid. Want als die andere mensen mij gemaakt hadden tot wie ik ben, waarom ben ik daar niet tegenin gegaan? Waarom ben ik mezelf niet gebleven.

5d526f3c1e697c45f92c0a7fc7229ebb
Bron: pinterest

Tot ik die gesprekken voerde en er mij een spiegel werd voorgehouden. De gesprekken met de mensen waar ik de schuld aan gaf. Nooit heb ik die schuld uitgesproken tegenover hen, maar ik sprak hen aan over gedrag dat ze naar me stelden, dingen die ze tegen me hadden gezegd waar ik het moeilijk mee had. Er ontstond een dialoog waardoor ik helemaal van mijn bestaande zekerheden werd afgeworpen. Was het allemaal werkelijk zoals ik het zag of had ik mij er een beetje laten inpraten door mensen die verklaringen zochten? Hoe meer ik de dialoog aanging, hoe meer ik over die dialoog nadacht en hoe meer ik er met mijn Lief over sprak, hoe duidelijker het me werd dat ik ook geen oordeel moest vellen over de vroegere overtuigingen. Toen waren ze de waarheid geweest, nu was het tijd voor mezelf om die overtuigingen te herzien en iets nieuws op te bouwen.

Er kwam geen magisch werk aan te pas. Dit was het resultaat van wat ik in vorige manen gestart was. Het resultaat van mijn tripjes uit naar het water, de uitdagingen met donkere maan, het gezweef tijdens volle maan en het keihard landen achteraf. Jeetje, denk ik nu, wat een stroom aan energie heb ik in mijn eentje bewerkstelligd, maar eigenlijk wist ik vooral al dat dit een mogelijkheid kon zijn.

Ja, Haagje, het alleen werken als heks kan soms een uitdaging op zichzelf zijn. In een coven gaan de dingen volgens een traditie, alleen maar omdat werken in grote groepen handig is met een beetje zekerheid, maar wanneer het over magie gaat, worden er ook wel eens dingen gedaan die nog niet gedaan zijn. En in mijn eentje ben ik ook bezig met de dingen eens anders te doen. Misschien ben ik een heks van de chaosmagie, maar dat zou ook gek zijn want ik ken de regels niet altijd helemaal goed, hoe kan ik ze dan breken? Ik ben een heks van de intuïtie, net als jij, wanneer ik alleen heks. Een aardse, praktische, intuïtieve heks. Misschien staat dat in schril contrast met hoe mensen een coven en de tradities die gevolgd worden zien, maar ach, ik vind dit een prima leven zo. Ik zou het nu niet anders willen.

Wat leuk dat je maankoorden ook mooi op hun plaats blijven hangen trouwens! Dat lijkt me niet zo’n evidentie in een stad. De laatste volle maan heb ik niet op mijn eentje gewerkt, maar waren er een aantal dingen te doen in covenverband en dus heb ik vooral dat effect gevoeld. Ik vond het heerlijk en mooi, wat anderen er ook van plachten te zeggen.

Blessings, liefs en tot schrijfs!

Saar

Wat Haagje schreef, lees je hier!

(Visited 40 times, 1 visits today)

2 thoughts on “Spiegeltje aan de wand

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge