Soulsearching | pray for Paris

Soulsearching | pray for Paris

Luna nam me mee naar buiten. “Kom,” leken haar oogjes te zeggen, “we gaan op Soulsearching!” Niet echt natuurlijk, maar ik was de hele dag al van de ene emotie naar de andere geslingerd en het werd tijd om eens op onderzoek uit te gaan en vast te stellen wat er nu eigenlijk allemaal in mij omging.

Toen we buiten kwamen, voelde ik de drang om ‘Let it be’ te gaan zingen. Stilaan is dit mijn mantra geworden op momenten dat ik moeilijk kan omgaan met alle emoties binnenin mij. Ik zing enkel het refrein: “Let it be, let it be, let it be, oh, let it be. Speaking words of wisdom, let it be.” Gewoon, op straat wandelend, zing ik het uit volle borst en ik voel hoe ik diep in mij thuis kom. Jawel, ik kan het laten zijn. Alles wat is, mag er zijn. Luna wandelt vrolijk naast me mee.

Ik doorleef de emoties van de afgelopen dag opnieuw. De schok die door me heen ging toen ik deze morgen uiteindelijk hoorde dat de gijzeling slecht was afgelopen in Parijs. Hoe koud ik het kreeg toen ik de nieuwslezer hoorde zeggen hoeveel doden er uiteindelijk waren gevallen. De compassie en het medeleven gierden door mij heen voor de vele slachtoffers en hun familie. Het begrip voor de mensen die dagelijks op de vlucht zijn voor dit soort geweld daagde uiteindelijk. Er was een golf van licht door me heen gaan stromen bij het lezen van de vele begripvolle reacties overal op social media. De koude rillingen liepen over mijn rug toen ik bedacht dat dit niet de eerste keer was, dat er vele geweest waren en zullen volgen in het Midden Oosten, maar ook elders in de wereld. Frustratie had me in zijn greep gehad omdat we hier zo weinig tegen kunnen doen. Machteloosheid, en dan weer het sterke geloof dat blijven geloven in de mensen sterker kan zijn dan haat en duisternis.

Maar ook had ik woede gevoeld, een zaadje van onbegrip, frustratie, onmacht en ik wilde roepen, gillen en tieren toen ik zag hoe mensen op facebook begonnen met posts te plaatsen die oproepen tot haat tegen vreemdelingen, die vragen om de grenzen te sluiten, die weigeren hulp te bieden aan de miljoenen mensen die door de hel zijn gegaan, omdat ze geloven dat dat de honderdachtentwintig mensen in Parijs in leven had gehouden. Het liefst had ik hen allemaal eens goed door elkaar geschud en hen gevraagd of ze zouden willen dat zij en hun kinderen in de steek gelaten worden, omdat iemand die we identificeren als ‘een van hen’ een gruweldaad had gepleegd.

Het zijn niet de vluchtelingen, de moslims, de vreemdelingen die deze aanslag hebben gepleegd. Het zijn ook geen monsters die deze gruweldaad hebben uitgevoerd. Het zijn mensen, met angsten en overtuigingen net als wij. Alleen geloofden zij – net als wij – dat hun waarheid de juiste is. Hun overtuiging is dat zij goed doen voor deze wereld en voor de mensen die erin leven. Dat God hen zal belonen. En dat alles, maar dan ook alles gerechtvaardigd is om hun overtuiging aan de wereld op te leggen. Zelf doden, zelfs het vermoorden van onschuldige mensen (die in hun ogen vast niet zo onschuldig zijn). Hun doel? Angst zaaien, paniek verkrijgen, in de hoop dat er nu werkelijk een oorlog van komt. Maar wie kan het halen tegen duisternis als deze? Meer haat, meer duisternis?

Ik ging vandaag door een vloed aan emoties, omdat ergens in een stad niet zo ver van mij vandaan, honderdachtentwintig voor mij onbekende mensen zijn gestorven. Naar alle waarschijnlijkheid was ik niet de enige. En ondanks alle haatdragende boodschappen geeft me dat moed. Dat er nog mensen zijn die mededogen kunnen tonen, die compassie hebben. We zullen de daders vast nooit begrijpen, we kunnen nooit hun gruweldaden goed praten, maar we kunnen wel vergeven en de grens trekken. Duisternis kan niet worden weg gejaagd door duisternis. Ik kies voor een wereld vol licht!

Paris

En jij? Voor welke wereld kies jij?

(Visited 63 times, 1 visits today)

4 Replies to “Soulsearching | pray for Paris”

  1. Jij schrijft echt precies wat ik gisteren gevoeld heb en vandaag nog steeds voel. Ik voel me soms zo … Ik weet het niet. Ik ben in staat om compassie te voelen voor de daders en ik heb het idee dat dat niet mag. Maar ik kan mijn gevoel niet ontkennen. Ik geloof gewoon heilig in de goedheid van de mens. Ik ben alleen soms bang dat mensen niet begrijpen wat ik bedoel. Dat ze het verschil niet zien. Dat ze denken dat ik het goedkeur of zo. Maar jij brengt het prachtig onder woorden. ♥
    Marion onlangs geplaatst…Loving Lazy Sundays #66My Profile

    1. Voor het grootste deel van de samenleving is het ook verboden om compassie te voelen met daders, vooral als er veel slachtoffers vallen. Maar uiteindelijk zijn we allemaal wel daders (van het een of het ander, heel vaak niets zo ingrijpends) en zijn we vooral mensen. Het is jammer dat mensen dit aan andere mensen aandoen, maar het is voor mij geen reden voor haat, tegen eender wie.
      Bedankt voor je mooie woorden!

  2. Helemaal, wat ik ook dacht. Ik heb gisteren tranen gehuild, om de verliezen die we alweer geleden hebben. 9/11, Madrid, Londen, Parijs, Syrië, blijkbaar Libanon ook (hoewel ik deze gemist heb) en zoveel meer, aanslagen – gericht op haat en angst. De mooiste op Facebook vond ik: “Stop met het beschuldigen van de vluchtelingen. Het is net hiervoor dat ook zij gevlucht zijn”. Vriend zei gisteren: Het is dat dat IS wilt, haat kweken tegen alle moslims, zodat moslims het gevoel hebben dat ze alleen nog naar de IS kunnen gaan. Gisteren heb ik uit pure frustratie mij afgevraagd, waarom spreken moslims niet. Waarom komen zij niet op straat op dit gezamenlijk te veroordelen? Waarom laten zij toe dat hun Godsdienst wordt gebruikt en pervers wordt gemaakt door een groep extremisten? Het antwoord is heel kort: Angst. De wereld leeft in Angst. En zo krijgt de IS exact wat ze wilt.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: