Selfie

  “Ik plak niet op papier,” zei ik toen ze haar fototoestel boven haalde. Ondanks mijn protesten, drukte ze toch op de opnameknop. En paar klikken verder besloot ze ermee op te houden. Mijn gezicht moet duidelijk onweer voorspeld hebben.

Ik ben niet mooi genoeg

Ik had er een hekel aan wanneer er foto’s van me werden genomen. Als kind maakte het me niet uit. Mijn moeder liep met haar fototoestel rond en wij – ik en mijn zussen – poseerden maar al te graag bij de gekste dingen. Vooral met dieren wilden we op de foto. Toen ik de tien net gepasseerd was, geloofde ik dat ik goed kon poseren, ook al was dat niet zo. Een beetje stijf zijn ze, die foto’s van achttien jaar geleden.

In mijn tienerjaren beterde mijn poseren niet zo en mijn beeld van mezelf werd de dieperik ingegooid. Je zou denken dat het moment dat jongens je seksueel aantrekkelijk vinden, zelfs tegen je wil in verder gaan, dat je daardoor gaat denken dat je mooi bent. Het tegendeel is waar. Ik vond mezelf afzichtelijk, wie zou er nu van mijn kunnen houden, dacht ik. Hierbij laat ik mijn ouders en mijn zussen natuurlijk buiten beschouwing. En ook al kan die omslag te wijten zijn aan mijn puberjaren toch verdween dat negatieve zelfbeeld over mijn uiterlijk niet gauw. Daarmee was een foto van mezelf al helemaal uitgesloten.

Strategieën

Stilletjes aan dokterde ik zelfs strategieën uit. Wanneer vrienden hun leukste kleren uitzochten, omdat ze wisten dat er foto’s genomen zouden worden dan koos ik mijn meest normale kleren. Zo zou ik niet opvallen voor de fotograaf en koos hij gegarandeerd leukere onderwerpen voor zijn foto’s. Wanneer er toevallig iemand zijn fototoestel boven haalde, zorgde ik dat ik verdween tussen de menigte of ging ik ergens op een stiller plekje staan. En als er een groepsfoto werd genomen dan stond ik zowat altijd achteraan. De weinige foto’s die er van mij zijn uit die periode zijn genomen in slecht licht of omdat ik er niet aan onderuit kon (en meestal dus zelfs niet eens zag!)

218141_1013516827235_7725_n216925_1013338502777_1258_n

Maar bij een groepje vrienden kon ik er niet onderuit. Ze wilden mij heel graag op foto om bij hun herinneringen te bewaren. En dus ging ik gewoon gek doen zodra ik zag dat het fototoestel op mij gericht was. Dat was minder erg dan een slechte foto terwijl ik er goed probeer op te staan…

215605_1013516787234_7517_nEn toen kwam de selfie…

Uiteindelijk leerde ik tijdens het proces dat ik doorliep dat ik helemaal niet zo lelijk was als ik mezelf in mijn hoofd vond. Stilaan leerde ik ook dat foto’s van jezelf soms gewoon gek zijn, omdat je jezelf ook altijd in spiegelbeeld in een spiegel ziet. En de meeste mensen hebben wel eens foto’s waarvan ze zich afvragen hoe die persoon die daarop staat henzelf kan zijn.

Maar toen de selfie opkwam, deed ik daar lekker niet aan mee. Terwijl een aantal vrienden hele leuke foto’s van zichzelf posten, blijf ik in de anoniemiteit met mijn instagramfoto’s waar alles opstaat behalve ikzelf. ‘Mensen gaan me arrogant vinden als ik selfies post’, geloofde ik. En toch deed ik een goed jaar geleden eens een eerste poging. En die beviel me wel.

Nu ben ikzelf niet mijn favoriete onderwerp, maar stilaan begin ik het wel leuk te vinden die selfies. En dus bedacht ik zelf: waarom eens niet eens gek doen en elke dag een selfie nemen… Nou, bij deze dus!

IMG_20141127_164130

(Visited 31 times, 1 visits today)

4 thoughts on “Selfie

  1. Ik vind die foto hier rechtsboven erg mooi. Mijn nieuwe telefoon moet in ieder geval een voorcamera hebben zodat ik meteen zie hoe ik op de foto sta. Want zelf ben ik ook nooit happy met hoe ik ‘plak’. Ik denk dat de meesten dat wel vinden. 😉

    1. Die vond ik ook heel leuk. Ik gebruik hem op een aantal plaatsen. Nochtans een gewone selfie, hihi.
      Ik ken inderdaad meer mensen die zichzelf niet vinden plakken op foto’s. Het zal dus een menselijk iets zijn waarschijnlijk!

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge