Reflections in my coffee | een weekje stilte

Reflections in my coffee | een weekje stilte

Afgelopen week was er eentje vol emoties. Emoties die een plaats moesten krijgen, waardoor het hier op mijn blog weer een pak stiller was dan normaal. Ik praat jullie vandaag even bij over afgelopen week en alles wat in het vooruitschiet ligt.

♣ Afgelopen maandag hebben we afscheid genomen van mijn meme. We hadden besloten om, in tegenstelling tot bij haar man, geen kerkdienst te houden. Mijn grootvader ging wekelijks naar de kerk en veel mensen kenden hem in de parochie. Acht jaar later blijven er weinig van die bekend over. Daarnaast is het een heel gedoe om een kerkdienst en een crematie op eenzelfde dag geregeld te krijgen. Samen met mijn mama en zussen werd de beslissing genomen om enkel een christelijke dienst in het crematorium te houden. We kregen de gelegenheid om te spreken tijdens die dienst en die grepen mijn zussen en ik met beide handen. We hadden een tekst voorbereid en mijn jongste zus zong ‘The sound of Silence’ van Simon and Garfunkel.

Het spreken was behoorlijk moeilijk, want zodra ik de eerste woorden in mijn mond nam, begonnen de tranen te stromen. Ik wilde niet naar de mensen in de zaal kijken en zou van mijn blad aflezen. Maar dat beterde naarmate de tekst vorderde. En door mijn tranen heen, slaagde ik er toch in om mijn publiek aan te kijken.

Het was een sobere dienst, meer was er niet nodig voor een afscheid, waarna we een broodje aten aan de koffietafel. Toen de urne beschikbaar was, zijn we naar het kerkhof gegaan voor de uitstrooiing. Het was goed.

♣ De dag erna was ontzettend moeilijk. Ik stond op met een onwezenlijk gevoel. De dag na het afscheid van mijn meme draaide de wereld gewoon door! Hoe kon dat? Op mijn werk kon ik de tranen soms niet inhouden. Naarmate de uren vorderden, nam het gewone leven weer de overhand en voelde ik vrij weinig van het verdriet. ’s Avonds was ik verdoofd door de gang van alledag. Maar toen ik de volgende ochtend uit mijn slaap ontwaakte, knalde het besef keihard tegen me aan. Pas gisteren kon ik op een normale manier opstaan en aan de dag beginnen. Maar de wonden zijn nog niet geheeld. Alles heeft zijn tijd nodig.

♣ Tijdens het rouwproces liep ik eerst tegen zoveel verwachtingen aan. Ik vond van mezelf dat ik moest huilen. Toen vroeg ik me af waarom ik in staat was om te werken. En waarom kon ik ’s avonds niet gewoon alles toelaten? Ik verkeek me op alle ideeën die ik had van hoe het moest zijn. Donderdag kon ik dat stilletjes aan los laten en merkte ik dat het veranderde. De verdrietige buien komen en gaan zoals het hen goed dunkt. Ik kan ook af en toe lachen. Dat doe ik zonder me schuldig te voelen. Een hele verruiming en verademing. We moeten verder, hoe moeilijk dat ook is, en een schuldgevoel zal daar zeker niet bij helpen!

♣ Ondertussen neem ik ook steeds meer afscheid van mijn huidige werk. Er moeten dingen afgerond worden alsof ik niet meer terug zal komen, omdat er nog geen beslissing is gevallen. Pas op 6 juli mag ik op jurygesprek – de laatste ronde van de sollicitatieprocedure – en op 9 juli wordt de beslissing genomen op basis van de uitkomsten van de procedure. Er worden scores toegekend en rankings opgemaakt. Wanneer ik niet als beste eruit kom, dan is de job voor iemand anders. Het is een beetje wrang allemaal en onwezenlijk. De dossiers waar ik zo hard aan gewerkt heb, moet ik achter laten. Niet wetende of ik ze wel weer mag opnemen. Het zal pijn doen als dat het geval is. Maar tegelijk ben ik ook ontzettend dankbaar voor de jaren hier, alle kansen en alle lessen die ik heb mogen leren.

(Visited 83 times, 1 visits today)

9 Replies to “Reflections in my coffee | een weekje stilte”

  1. Gevoelens, zeker zulke intense, zijn toch altijd bijzonder. Je lichaam, je geest, gaan er vaak in ene heel anders mee om dan we van tevoren hadden gedacht. Het is goed dat je het er allemaal nu laat zijn en ook als het er niet is, is het goed. Sterkte, meis. Dit moet langzaam een plek krijgen.

    Wat apart dat dit op zo’n korte termijn allemaal gaat op je werk. Heel apart. Ik hoop op het beste voor je en dat je je job zult behouden.

    1. Dat heb je mooi beschreven Marion! Inderdaad, je reageert als mens soms helemaal anders dan je zelf wel had gedacht. En ik blijf open staan voor alles wat op me af komt, want ik doe het verdomd goed de laatste tijd. De vermoeidheid daar gelaten, dus ik ben ergens wel op mijn hoede…

  2. Heel veel sterkte gewenst met het verlies en de verwerking van het verlies! Wat knap van je dat je het aandurfde om iets voor te lezen op de begrafenis van je oma. Toen mijn vader begraven is in december, kon ik dat niet. Ik vond dat heel jammer.

    Ik duim voor je procedure op je werk, zodat je toch kan blijven!

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: