Phil Collins blikt muzikaal terug

Phil Collins blikt muzikaal terug

Ik ben een kind van de jaren negentig en mijn jeugd beleefde ik in de ‘nullies’, toch ben ik voornamelijk opgegroeid met muziek uit de jaren zeventig en tachtig. Niet gek dus dat ik de autobiografie van Phil Collins meteen meenam naar huis toen ik hem in de bibliotheek zag liggen. Door de liefde voor muziek van mijn ouders, en misschien ook een beetje dankzij Disney, is het werk van Phil Collins mij niet onbekend. Maar wat vond ik dan van zijn autobiografie?

In de autobiografie ‘Not Dead Yet’ beschrijft Collins zijn leven zoals hij het zich herinnert. Hij behandelt voor een deel zijn jeugd, zijn ambities en zijn privéleven. Toch is deze autobiografie voornamelijk een terugblik op zijn muzikale carrière. De scheiding van zijn ouders, de dood van zijn vader, zijn eigen drie scheidingen, … hij beschrijft voornamelijk de invloed die ze gehad hebben op zijn muzikale leven en ontwikkeling. Dat is niet heel vreemd, want Collins schetst van zichzelf ook het beeld van een echte workaholic: alles moet wijken voor de muziek en voor zijn ambitie. Op bepaalde momenten is hij zo alom tegenwoordig in de showbizz dat het bijna vervelend wordt. Zelf zegt hij daarover dat hij het niet deed voor de roem of het geld, maar omdat alles wat hem aangeboden werd gewoon interessant was. Het waren allemaal schitterende kansen.

Ook een aantal aspecten van zijn privéleven komen aan bod in zijn memoires. Zo heeft hij het over zijn jeugdliefdes, zijn vrouwen en de scheidingen die erop volgden. Stuk voor stuk hebben ze een emotionele impact die ook op zijn muziek invloed hebben. Het is een van de redenen waarom hij aan een solo-album begint en later zijn eigen kwaliteiten als singer-songwriter ontdekt. Er is maar een privé-aangelegenheid die zijn muziek niet ten goede komt: de periode waarin zijn drankverslaving de overhand neemt.

Over het algemeen vond ik dit een heel eerlijk geschreven biografie. Collins schetst in zijn memoires zijn verhaal, niet dat van anderen en daar legt hij een paar keer de nadruk op. Zo zegt hij over de scheiding van zijn eerste vrouw dat hij weet dat zij het anders zag, maar dat dit zijn kant van het verhaal is. Hij geeft toe dat hij geen mooie rol speelde bij het stuklopen van zijn tweede huwelijk en haalt aan dat communicatie de oorzaak was van zijn derde scheiding. Ook over zijn periode als alcoholist is hij eerlijk. Hij vertelt over de grove fouten die hij maakte, tegenover de mensen waarvan hij hield en tegenover zichzelf. Evenzeer beseft hij dat hij door veel mensen geholpen is om uit dat dal te klauteren. Die mensen geeft hij ook de credits die ze verdienen.

De biografie van Collins is niet alleen eerlijk, maar ook vlot geschreven. Geen ingewikkelde zinnen, moeilijke constructies of gekke sprongen. Collins vertelt voornamelijk chronologisch, maar schuwt ook niet om de ene gebeurtenis aan de andere te koppelen en daar later op terug te keren om ze verder uit te diepen. Elk hoofdstuk belicht een bepaald hoofdstuk uit zijn leven, meestal is dat chronologisch, soms wordt er een tijdssprong gemaakt. Toch blijft de volgorde van het verhaal logisch en heel goed te volgen. Ook weet hij de dingen te relativeren en in perspectief te plaatsen met de nodig dosis humor. Hierdoor krijg je ook een heel ander beeld van de mens achter de artiest.

De muziek van Phil Collins en Genesis heeft voor mij een diepere betekenis gekregen door het lezen van deze biografie. Ik heb niet alleen meer leren luisteren naar de tekst, maar ik heb ook meer respect gekregen voor de muzikant en artiest die Phil Collins is.

Not Dead Yet – Phil Collins; Uitgeverij: Spectrum; 432 pagina’s; 2016

(Visited 16 times, 1 visits today)

3 Replies to “Phil Collins blikt muzikaal terug”

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: