Persoonlijk | What doesn’t kill you makes you stronger

Alles begon in het tweede leerjaar (groep vier) toen een groepje meisje die ik als mijn vriendinnen zag, besloten dat zij mij niet meer leuk vonden. Als ik ooit zou kunnen begrijpen wat voor de ommekeer zorgde, zou ik het neerzetten, maar het gevolg begrijp ik maar al te goed: de volgende acht jaar van mijn leven zou ik gepest worden.

images6ABIBAG3
Gevonden op Google

 

Meisjes vs jongens

Ze zeggen wel eens dat pestgedrag bij jongens minder erg is dan bij meisjes. Zelf heb ik daar echt geen verschil in ondervonden. Het waren wel voornamelijk de meisjes uit mijn klas die mij pesten. Hun voornaamste technieken waren: buitensluiten, alles afkeuren wat ik leuk vond en de gemeenste dingen in je oor fluisteren als niemand anders het hoort.

De vele koosnaampjes die ik in het lager onderwijs kreeg, ben ik al lang vergeten. Wel herinner ik mij de momenten waarop ik besefte dat zij zaken afkeurden omdat ik ze leuk vond. Of dat ze mij gingen verklikken bij de leerkracht, enkel en alleen omdat die leerkracht zelf meeging in hun gedrag. In het zesde leerjaar werd ik door mijn eigen leerkracht ‘parasiet’ genoemd, omdat ik prentjes had gebruikt die een andere leerling had uitgeprint voor zijn spreekbeurt. Ik had toen geen computer of toegang tot internet en dat leek mij een goede oplossing om mijn eigen spreekbeurt op te vrolijken. Niet dus…

Van de jongens had ik weinig last tot we in de puberale fase kwamen. Er werden seksueel denigrerende opmerkingen gemaakt zoals alleen kinderen dat kunnen doen – omdat ze niet weten wat ze eigenlijk zeggen. En de enige jongen waarvan ik dacht dat hij mij leuk vond, misbruikte dat feit voor zijn eigen pleziertje om me daarna gewoon langs de kant te schuiven. Ik voelde me smerig en misbruikt. Maar toen kwam de middelbare school.

Dode ratten en bedreigingen

Na vijf jaar was ik het moe. Ik wilde van mijn pestduivels af en met een nieuwe lei beginnen, dus koos ik ervoor om mijn middelbaar onderwijs te beginnen in een school verder van mijn geboortestad. Dat leek in eerste instantie een goed idee, maar mijn sociale vaardigheden waren zo verwrongen na vijf jaar pesten dat ik alleen maar nieuw pestgedrag over me af riep.

Laat mij duidelijk zijn: ik geef mezelf niet de schuld, maar de manier waarop ik me toen gedroeg, was als een rode vlag op die pubers op zoek naar een slachtoffer. Dat slachtoffer, dat werd ik. Het uitsluiten en de smerige opmerkingen begonnen opnieuw, maar daarnaast maakte ik ook kennis met bedreigingen en de nieuwe pestmethode van jongens: tijdens de busrit naar de zwemles kreeg ik knepen in mijn achterwerk of handen belanden per ongeluk op verkeerde plaatsen. Maar ik wist niet hoe te reageren en wat te zeggen, dus ik zweeg en onderging.

“Ik zal een dode rat in je boekentas steken als je mij niet laat afkijken bij Nederlands,” hoorde ik op een dag. Toen knapte er iets in mij en al was mijn reactie niet wat je hoort te doen; het heeft wel mijn ‘leven gered’.

Het enige dat een arbeiderskind kent

Ik ben nooit heel communicatief opgevoed. Bij ons thuis was het degene die het hardste riep die gelijk had. Er was wel een open sfeer bij mijn moeder waar over bepaalde zaken gepraat kon worden, maar de emotionele belevingswereld bespreken is me nooit geleerd. Ik ben ook nooit gewelddadig opgevoed. Slaan is geen oplossing, dat doe je uit machteloosheid.

Dus koos ik voor de agressieve reactie, want ik voelde me machteloos tegenover de pesters. Ik liep per ongeluk ‘het populaire meisje’ omver tijdens sport. Ik gaf iemand een slag recht in zijn gezicht, omdat ik kwaad was over een opmerking. En bij die bedreiging die ik omschreef, besloot ik om de papieren die ze in haar handen had te verscheuren.

Dat was voor hen nog meer een reden om met me te lachen, omdat de machteloosheid waarschijnlijk van mijn gezicht viel af te lezen. De schooldirectie vond het echter niet zo grappig en stuurde mij naar de leerlingenbegeleiding. Eerst kreeg ik daar te horen dat mijn gedrag hun gedrag uitlokte. Wat was ik kwaad. Dus het was mijn schuld dat ik gepest werd? No way, hier zouden ze met niet te pakken krijgen, maar het lukte de begeleider toch om tot mij door te dringen.

Een weg eruit

Wat ik vooral leerde via de leerlingenbegeleiding was hoe te reageren op pestgedrag en de personen erachter anders te bekijken. In mijn ogen hadden zij altijd de macht in handen. Ik was niet goed genoeg, ik was zwak, ik had geen mogelijkheden, zou nooit wat anders voor een jongen betekenen dan goedkoop vertier en er zou nooit iemand mij graag zien. Maar de pester had de macht niet in handen. Ik kon kiezen hoe ik reageerde, wat ik deed en hoe hun woorden bij mij binnen kwamen.

Ik zal niet beweren dat na acht jaar het pesten volledig ophield. Acht jaar had ik niemand waar ik bij terecht kon en voelde ik me alleen op de wereld. Daarna bleef het pestgedrag nog bestaan, alleen had ik een paar mensen om me heen waardoor ik die ene pester wel aankon.

Het heeft echter geduurd tot ik mijn eerste therapie begon op mijn negentiende voor ik alles wat er gebeurd was een plaatsje kon beginnen geven. Door mijn lage zelfbeeld slaagde ik er niet in om relaties met mannen te laten duren. Ik liet mezelf ‘gebruiken’, want dat hield ook geen verbintenissen met teleurstellingen in. Pas toen ik mijn huidige man leerde kennen, leerde ik dat er ook een andere manier bestaat.

Mensen denken vaak dat pesten maar wat speels is, maar dat is het niet. Pesten heeft een enorme invloed op het verdere leven van de persoon bij wie het gebeurt. Het laat diepe sporen en grote littekens na. Eigenlijk kan ik pas sinds een goed jaar echt zeggen dat ik het achter me gelaten heb. Ik zoek niet meer naar dubbele betekenissen in de woorden van mensen, weet te zeggen wanneer een opmerking me niet aanstaat en kan verder met mijn leven op een positieve manier.

Maar ondanks al hun pogingen hebben ze ‘mij’ niet vermoord. Ze hebben ‘mij’ alleen maar sterker gemaakt. En alleen daarvoor zou ik hun dankbaar kunnen zijn.

(Visited 45 times, 1 visits today)

30 thoughts on “Persoonlijk | What doesn’t kill you makes you stronger

  1. Verschrikkelijk dapper, dat je dit durft te schrijven. Ik vraag me af of die pesters zich beseffen hoeveel leed te hebben veroorzaakt. Aan de ene kant begrijp ik dat andere mensen zich laten mee trekken door de pesters, maar aan de andere kant… tja, ik heb het nooit gedaan. Zelf werd ik niet echt gepest, wel enorm buitengesloten en er werd me altijd duidelijk gemaakt dat ik ‘minder’ was. Maar om een of andere reden durfden ze nooit verder te gaan dan dat.

    1. Men onderschat vaak het effect van buitensluiten. Ik noem dat ook pesten wanneer het heel bewust gebeurd. Vaak is het nog erger dan dat er beledigingen naar je hoofd worden gesmeten. Op beledigingen kan je een antwoord geven, op genegeerd worden niet.

  2. Ik heb je verhaal met kippenvel zitten lezen. Zo veel herkenning! Pesten is iets wat enorm wordt onderschat. Ik ben zelf al vanaf de kleuterklas gepest en buitengesloten geweest en pas in de loop van het middelbare werd het min of meer minder. Nog altijd wel opmerkingen van mannen (lelijk wijf is dan nog de minst erge) en die afkeurende blikken maar dat ben ik inmiddels wel gewend.
    Heel erg fijn dat je begeleiding hebt gehad en dat het nu beter met je gaat. Ik kreeg in groep 5 een keer een gesprek met mijn leraar, omdat ik had aangegeven dat ik het niet meer trok. Hij heeft toen echt mijn leven gered, zonder dat hij zich daar waarschijnlijk ooit bewust van is geweest. Ik heb toen een half jaar rust gehad. Helaas kwam er een nieuwe jongen bij in groep 6 en toen begon het van voren af aan. En nu ben ik een onzekere en stressgevoelige volwassene maar al met al ben ik er wel sterk uitgekomen. Een stuk sterker dan ik ooit had durven dromen 😉

    1. Fijn dat je jouw stukje hier dan ook even deelt. Ja, het maakt je onzeker en stressgevoelig. Je loopt altijd op de toppen van je tenen een nieuwe ruimte binnen, vooral als er dan ook nog nieuwe mensen zijn. En ergens alleen zitten geeft soms het gevoel alsof je gek bent. Met de nodige begeleiding ben ik van veel van die ‘gevolgen’ af geraakt. Het is best mogelijk. Maar ik kan me inbeelden dat wanneer, zoals in jouw geval, het hele gedoe verder gaat in je volwassen leven, je daar nog gevoeliger voor bent!
      Ik hoop dat je met de stappen die je zelf nu onderneemt daar wel weer een stuk zelfzekerder wordt! Je bent tenslotte echt wel een prachtig mens!

  3. Dat buitensluiten is helaas maar al te herkenbaar. In mijn geval vanwege hazentanden en een krullende pony. Dat lage zelfbeeld heb ik na al die jaren nog steeds, maar inmiddels heb ik ook al enkele jaren een fijne vriendengroep om me heen verzameld.

  4. Wat heftig om dit te lezen Saar, knap dat je dit zo hebt kunnen schrijven. Het is verschrikkelijk dat pesten zo veel voorkomt. Dat jij hier jarenlang te maken hebt doet mij pijn om te lezen.

    Gelukkig kun je nu zeggen dat je het sinds een jaar achter je hebt gelaten en dat je er zoveel sterker door bent geworden. En dat je nu een goede relatie hebt met je man, dat zijn prachtige veranderingen in vergelijking met hoe het eerst ging!

    Ik ben heel blij dat je bij mij een reactie achterliet, wat leuk om je weer te zien na al die jaren! Ik zie gelijk dat jij je prachtige schrijfstijl nog steeds hebt, heel mooi om te zien. Liefs Xx

    1. Heel leuk om elkaar na al die tijd op deze manier terug te vinden! Ik meende al dat ik je herkende in reacties op andere blogs die ik volg, en dus nam ik even de moeite om bij je te komen kijken. Blij dat ik het gedaan heb 🙂

  5. Ik herken ook wat je schrijft. Ik heb enorm veel lelijke opmerkingen over mijn uiterlijk te verduren gekregen. Bij mij hield alles op toen mijn blokjes eraf waren en ik lenzen had in plaats van een bril. Onrechtstreeks tenminste. Het is een beetje zoals wat jij schrijft: ik gedroeg me als een slachtoffer omdat ik onzeker was. Pas toen ik wat zelfvertrouwen bijwon, verloor ik grotendeels mijn slachtofferrol.

    1. Een verandering aan je uiterlijk heeft je dan wat meer zelfvertrouwen gegeven. En zo heb je het pesten kunnen vermijden. In zo’n geval begrijp ik dat. Maar nu kan je hopelijk ook gewoon jezelf zijn.

      1. Ja, zo was het. Dat klinkt heel erg oppervlakkig hé, maar op die leeftijd werkt het volgens mij wel een beetje zo… Hoe jammer dat ook is :s
        Ik heb onlangs nog al mijn dagboeken in stukjes gescheurd om over die periode te geraken. Geen gemakkelijke beslissing, maar ik voelde me wel opgelucht achteraf.

  6. Wat mijn dochter op school zei voor de klas: neem een stuk papier, verfrommel het. Strijk het daarna weer glad. De kreukels krijg je er niet meer uit. Dat doe je met iemand als je die persoon pest. Dat maakte indruk, kan ik je wel zeggen… dapper dat je jouw verhaal deelt.

  7. Wat een heftig verhaal zeg, maar wat ongelooflijk eerlijk dat je hier zo open over schrijft. Veel mensen beseffen inderdaad niet wat voor gevolgen pesten heeft. Toen ik in de tweede klas zat, was er ook een meisje dat haar hele leven al werd gepest. Ook op de middelbare school ging het door. Ik weet nog heel goed dat een docent haar een ‘onderuitgezakte afgelebberde pannenkoek’ noemde, dat vergeet ik echt nooit meer. Bij dit meisje is het overigens niet zo goed afgelopen. Je mag heel trots zijn op jezelf dat je dit nu achter je kan laten, dat je beseft dat dit bij het verleden hoort. <3

    1. Die docent had lef zeg! Wat erg voor dat meisje! Veel mensen beseffen inderdaad niet wat hun woorden en daden soms teweeg brengen. En dat het slecht afloopt, dat zijn helaas geen uitzonderingen!

  8. Wat is dat toch met dat pesten? Moet je eens kijken wat een reacties en bijna allemaal zijn ze ook gepest.
    Dat is toch niet normaal?!
    Dapper van je Saar. Sterk van je dat je dit schrijft. Je zal het vast weer een beetje herbeleefd hebben.

  9. Zo dapper dat je dit deelt en deels ook echt herkenbaar. Zelf ook vroeger gepest en je hoort het echt zo vaak. tegenwoordig zie ik op mijn werk dat het pesten ook nieuwe vormen (ergere) gaat aannemen, zo stom.

  10. Pesten is vreselijk.
    Maar wat je zegt…(en ik spreek uit ervaring) uiteindelijk wordt je er sterker van.
    En weet je nog beter hoe je niet behandeld/benaderd wilt worden.
    Dikke knuffel!

      1. Klopt. Daarom heb ik nog steeds een gruwelijke hekel aan pesten. Juist omdat ze iemand enorm kunnen slopen. Zonder de gevolgen kunnen overzien. Gevolgen die jaren doorwerken….

  11. Een blog dat aan de ribben hangt. Pesten is van alle tijden, helaas. Ik werd ook gepest maar gelukkig ben ik er sterker uitgekomen. Ik denk er wel eens aan hoe ik het als ouder anders kan aanpakken als onze dochter op een dag thuis komt en dat zegt ze gepest wordt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge