anders vasthouden

Niet loslaten, wel ‘anders vasthouden’

Iets meer dan een jaar geleden verloor ik mijn grootmoeder – met wie ik een heel goede band had – en kort daarna mijn werk. Toen dit op mij afkwam, zaten wij midden in de laatste fase van onze verbouwingen. Er was weinig tijd om de emoties die bij een overlijden komen kijken, ook echt te verwerken. Wanneer ik de blogs van Narda en Deborah lees (die afscheid moesten nemen van hun ouders) besef ik dat dit een universeel gegeven is.

Bij een heftige gebeurtenis zoals een overlijden komen zoveel emoties kijken. Je kan die emoties op het moment zelf moeilijk toelaten. Er valt veel te regelen: nalatenschap, begrafenis, administratieve rompslomp.  Maar die gevoelens moeten, wanneer dat alles voorbij is, verwerkt worden, een plaats moeten krijgen. “Het gevoel loslaten,” zeggen mensen wel eens, maar is dat wel wat we ‘moeten’ doen?

Ook met andere gevoelens hoor ik die uitspraak vaak: laat je onzekerheid los, laat je kwaadheid los, … Let it go, zingt Selena Gomez in het themalied van de film ‘Frozen’. En dat is waar we ons op focussen. Alleen moeten gevoelens niet los gelaten worden. Wanneer je wilt dat ze verdwijnen, zijn gevoelens vaak hardnekkiger dan onkruid. Ze laten zich niet zomaar wegduwen. Als je dat toch doet, komen ze gewoon keihard terug!

Verwerken is voelen, doorleven en toelaten. Misschien kiezen we dus beter voor ‘Let it be’ van The Beatles wanneer het op gevoelens aankomt. Een gevoel is er en daar leren we maar beter mee leven. Je kan het niet wegredeneren met gedachten en overtuigingen. Zelf je gevoelens loslaten is niet echt een optie. Veel beter is het om het gevoel te omarmen, het er te laten zijn. Ga er gewoon eens goed voor zitten en laat het toe.

rust nemen

Is het erg dat je dan tranen met tuiten huilt? Of dat je zin hebt om iemand de kop in te slaan? Helemaal niet (als je maar niet effectief over gaat tot moord). Zoek een uitlaatklep voor die emoties: schrijf, teken, ga sporten, gil eens goed, … Kanaliseer datgene wat je voelt. Belangrijk bij het doorleven van je emoties is namelijk dat je er niet in verdrinkt. Je emoties een uitweg bieden, kan je daarbij helpen.

Wanneer emoties zo heftig zijn dat ze je dreigen te overspoelen, is het zeker belangrijk om goed voor jezelf te blijven zorgen. Stel jezelf de vraag: wat heb ik nu echt nodig? Durf het aan om dat aan jezelf te geven. Vraag het desnoods aan iemand in je omgeving. Als je nood hebt om er even tussenuit te gaan en iets leuks te doen, doe dat dan ook. Maar je kan er evengoed even nood aan hebben om alleen thuis te blijven met een kop thee in de hand en een doos vol herinneringen.

Op het verwerken van emoties staat geen tijd. Er is niemand die jou kan vertellen dat je het nu eens achter je moet laten. Dat de liefde van je leven de relatie een jaar geleden beëindigde, kan voor jou nog steeds heftige gevoelens oproepen. Dat is geen schande en er is ook niemand die het jou iets anders moet vertellen.
vlinders

Blijf echter zoeken naar de gulden middenweg, want een slachtofferrol zal je bijvoorbeeld ook niet verder helpen. Het gevoel doorleven, wil niet zeggen dat je er een one-man-show van maakt. Zelfcompassie is goed, zelfmedelijden brengt je geen stap verder.

Emoties verwerken is dus geen kwestie van loslaten, maar wel van ‘anders vasthouden’. Als je ze hun eigen plekje geeft, laten ze jou uiteindelijk los.

Wat doe jij voor jezelf als je het even moeilijk hebt?

(Visited 64 times, 1 visits today)

4 thoughts on “Niet loslaten, wel ‘anders vasthouden’

  1. Mooi geschreven. En ik ben helemaal akkoord. Gevoelens mogen er zijn. Het lijkt wel alsof de enige norm is dat je altijd blij moet zijn, maar zo werkt het toch niet. Aanvaarden wat er is en inderdaad het gewoon over je laten komen, en misschien gaat het morgen beter. Vier jaar na de dood van mijn oma kan ik nog altijd intens verdrietig zijn op sommige momenten. En dat is ok.
    Sofie onlangs geplaatst…Ons huwelijk: Gastenboek en fotohoekMy Profile

  2. Mooi verwoord Saar! Het doorleven van je gevoelens is soms erg lastig, maar als je ze wegdrukt, gaat het inderdaad alleen maar ‘in de weg zitten’.
    Hoe ik er mee om ga… Ik stel het ‘voelen’ uit totdat ik thuis ben (veilig, vertrouwd) en zodra de deur achter me dicht valt, gaan de sluizen open. Tranen met tuiten, scheldkanonnades, en daarna knuffels eisen bij vriendlief (of bij gebrek aan vriendlief van de kat, haha). Na zo’n ‘uitbarsting’ voel ik me vaak al een stuk beter. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge