Niet onberoerd

Niet onberoerd

Je hebt het geluk niet geboren te zijn in een tijd en een plaats waarin niemand je vrouw of kinderen vermoord. En jij hoeft ook niemand zijn vrouw of kinderen te vermoorden.

Zeg nooit dat je nooit iemand zal vermoorden. Dat kan je alleen maar hopen. En dat deed ik ook. Ik hoopte dat ik nooit iemand zou moeten vermoorden.

De woorden bleven meteen in de lucht hangen en zetten de toon voor een theatervertolking van wat een van de moeilijkst te lezen boeken genoemd wordt, Jonathan Littells ‘De Welwillenden’ (een mooie recensie van het boek vindt je trouwens hier).

Mijn man had het boek gelezen, daar had hij welgeteld een half jaar over gedaan. Niet omdat hij geen tijd had om te lezen, te traag las of het boek te moeilijk was, maar wel omdat hij het zo beklijvend vond. Een rauw boek, vertelde hij mij en toen hij zag dat er een theatervertolking in de Vooruit in Gent zou spelen, bestelde hij meteen tickets.

Ik heb het boek niet gelezen. Misschien is dat voor een keer goed ook, want op die manier kwam het verhaal pas echt binnen. Dat men koos voor een meer vertellend perspectief, waarin het hoofdpersonage letterlijk verteld wat er in hem omgaat, maar ook wat er gebeurt, zet volgens mij de gehele sfeer. Daardoor pakt het stuk je bij je nekvel en sleept je mee, want hoewel het drie uur duurt, heeft het mij geen moment verveeld.

Ook het stuk is rauw en neemt geen blad voor de mond. De waanzin, het wankelen van de wereld, het wankelen van het Zelf door alle daden, het worstelen met het geweten en de menselijkheid bleven aan mijn kleren plakken, ook nadat we de zaal reeds hadden verlaten.

Ik heb al een aantal stukken gezien over oorlog waarvan twee me altijd zullen bijblijven. Ik weet nog niet of ik dit stuk nooit wil vergeten of het liefste wegsteek in de diepste krochten van mijn ziel. Voorlopig blijft het nog even plakken en spookt door mijn hoofd. Want we kennen wel de gruwelijke daden van vele mensen tijdens die verschrikkelijke Tweede Wereldoorlog, maar zelden staan we stil bij het feit dat die mensen ook een geweten hadden, en dat zij ook kapot zijn gemaakt door hun eigen ultieme gehoorzaamheid. Of hoe je eigen psyche een spelletje met je kan spelen.

Welk stuk bleef bij jou in de kleren hangen?

foto afkomstig uit het boek ‘vooruit 1913-2013’ door Liesbet Nys; uitgeverij kannibaal.
(Visited 64 times, 1 visits today)

7 Replies to “Niet onberoerd”

  1. Ik was daar ook! ‘k Vond het een ongelooflijk sterk stuk. ‘k Was een beetje bang voor de manier waarop ze dat op het toneel zouden brengen, maar de sfeer zat zoals jij ook beschrijft, helemaal juist: dat bureaucratische dat het extra wreed maakt, die koortsachtigheid, het rauwe, dat ongemakkelijke begin…
    Bedankt voor de link trouwens!

    1. Ik had al zo’n vermoeden dat je het stuk ook wel zou gaan bekijken 🙂 ik heb het boek eigenlijk ook leren kennen via jouw blog!
      Het was absoluut een sterk stuk, nu wil ik zeker het boek lezen.

  2. Ik ken dit boek niet, dus is er niets blijven hangen, wel een film, vrij nieuw? The boy in the striped pyama’s… geen idee of je die al kent, maar jeetje…

    En dan vraag ik mij vooral af, daarna… hoe zouden de ouders daarna verder zijn gegaan…

    X

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: