Niet delen, maar actie ondernemen

We liepen samen van het cafeetje over het plein langs de kermiskramen. Vanuit de andere richting kwam een vrouw ons tegemoet met een labrador. De hond had zijn staart tussen zijn poten en hield zijn oren plat. Een beetje angstvallig keek hij om zich heen. De riem stond strak. De hond had duidelijk meer haast dan zijn baasje. Plots stopte ze en gaf de hond commando om te gaan zitten. Even ging de kont van de hond naar beneden, maar toen stond ie terug recht. Ze gaf hem een schop tegen de achterpoten en herhaalde haar bevel. Onze aandacht was getrokken door haar vreemde en vrij lijfelijke reactie.

De vrouw deed een stap naar voren en de hond volgde.
‘Zit’, riep ze en de hond ging zitten. Ze boog zich en met haar neus vlak bij zijn snuit begon ze wat te schelden. De hond kreeg een paar tikken op zijn snuit terwijl hij het bevel wel correct had opgevolgd. Ze besloot toen weer verder te wandelen, maar uit schrik begon de hond terug met trekken aan zijn leiband.

Ze stopte terug, beval de hond om te zitten – wat hij deed – en begon terug voorover gebogen en met haar neus vlak bij zijn snuit een preek af te steken. De hond vermeed oogcontact en probeerde de afstand tussen hen te vergroten. Ondertussen liepen mijn Lief en ik op haar af. Zij nam de snuit van de hond vast en verplichte hem om in haar ogen te kijken, neus aan neus.

“Excuseer,” zei mijn Lief, “bent u er zich van bewust dat uw hond bang is en roepen noch schoppen of dwingen hem beter zal doen luisteren.”
De vrouw keek ons verbaasd aan en liep snel weg. We wisten niet goed wat te doen. Er achter aan gaan of het zo laten. Ondertussen was zij ergens binnen geglipt.

Maak je zo een verschil, vraag ik me nu af…

image

(Visited 15 times, 1 visits today)

2 thoughts on “Niet delen, maar actie ondernemen

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge