Mijmeringen | dapper en moedig

Mijmeringen | dapper en moedig

Ik zal het niet ontkennen dat het wat moed vergde om op de publiceer-knop te drukken toen ik het artikel over mijn pestverleden had geschreven. Op die knop drukken is altijd een beetje spannend. Zeker wanneer het over zoiets persoonlijks gaat. Toen ik een comment kreeg, waarin iemand me zei dat ze het dapper vond dat ik mijn verhaal publiceerd, vroeg ik me plots af: maar waarom?

c93d1f8dec4f338bcdd6b96f859a4ee1Waarom is het spannend om zo’n verhaal te delen? Dit verhaal te delen op mijn persoonlijke Facebook bleek ook zo’n moeilijk zaak te zijn. Toen ik die ene comment zag – die trouwens ongelofelijk lief was – begon bij mij toch de vraag te rijzen waarom ik dapper of moedig zou zijn om dit te delen. Moet ik mij dan schamen voor hetgeen me is overkomen?

Verantwoordelijk en schuldig

De schuld opnemen van negatieve gebeurtenissen als misbruik, pesterijen of geweld is blijkbaar heel eigen aan de slachtoffers van deze gebeurtenissen. Wanneer ons zoiets overkomt gaan we namelijk meteen op zoek naar hoe wij zelf de gebeurtenis hadden kunnen voorkomen.

De ene mens is daar uiteraard al wat meer onderhevig aan dan de andere. Opvoeding en aanleg spelen daarbij een grote rol. Mijn ouders waren zelf mensen die zichzelf gauw verantwoordelijk voelden, zelfs voor dingen die buiten hun invloedsfeer lagen. Ik had zelf ook de aanleg om me snel verantwoordelijk te voelen. Het is dus niet gek dat ik, als reactie op datgene wat mij overkwam, mezelf verantwoordelijk en zelfs schuldig voelde.

Schaamte

Wat ook meespeelt, is de schaamte die je voelt over dit verhaal. Je hebt zelf niets terug gezegd of er iets aan gedaan om het te stoppen. Daarnaast is er ook altijd dat gevoel dat de daders misschien toch gelijk hadden. Misschien ben ik het inderdaad niet waard om geliefd te zijn, bewonderd te worden, gewaardeerd te worden. Stel dat ik andere mensen op dezelfde gedachten breng, omdat zij gelijk hadden. Wat dan?

Over hetgeen gezegd is en gebeurd is, voel ik ook schaamte. Het is bijna alsof datgene wat gezegd is, ook de waarheid is. Door te vertellen wat er mij is overkomen, lijk ik iets van mezelf bloot te geven. Terwijl er helemaal niets van aan is natuurlijk.

Omkeren

De scène uit deze film geeft goed weer wat het met een mens doet als hij/zij beseft dat het niet de eigen schuld is. Het is ook mijn schuld niet dat ik gepest werd. Sommige dingen zullen het in de hand hebben gewerkt, maar het is niet mijn schuld. De grote schuldigen in dit verhaal zijn de daders. En zij zouden zich moeten schamen bij het lezen van mijn verhaal, niet ik.

Dus onthoud goed: het is niet jouw schuld!

(Visited 251 times, 1 visits today)

13 Replies to “Mijmeringen | dapper en moedig”

  1. Het is ook dapper, toch? Jij geeft je figuurlijk bloot over iets waar je veel verdriet om hebt gehad. Er zijn genoeg mensen die zich niet zo kwetsbaar durven op te stellen en liever een masker opzetten. Ik snap je punt wel, maar ik zou jezelf toch iets meer credits geven als ik jou was 😉

  2. Ik ben begonnen aan je artikel over pesten, maar heb het niet uitgelezen. Het is te pijnlijk voor mij. Te herkenbaar. Ik zou bijna sorry willen zeggen, maar dat slaat nergens op. Ik kan het er nu gewoon even niet bij hebben. Ik ga nu wel in ene nadenken waarom het zo moeilijk is om dat te delen inderdaad. Ik voel me niet schuldig. Dat is het niet. Ik schaam me wel, terwijl ik weet dat de andere partij zich juist zou moeten schamen. Wat het zo moeilijk maakt voor mij is aan de buitenwereld te laten zien dat ik zoveel pijn en verdriet heb gehad. Ik heb me altijd groot gehouden en nu in ene niet meer. En diep in mijn hart wil ik me nog steeds groot houden. Ik wil niet dat anderen mijn pijn en verdriet zien…

    1. Als iets zo gevoelig ligt, dan is het zeker goed dat je zelf de beslissing neemt om niet verder te lezen. Daar hoef je inderdaad geen sorry voor te zeggen 🙂
      Pijn en verdriet tonen, is je kwetsbaar opstellen. Mensen denken vaak dat je zwak bent omdat je huilt of je pijn of verdriet laat zien. Ik geloofde dat ook. Maar het is net een sterkte om te laten zien hoe je je voelt. Dat toont dat je ergens om geeft, dat je een hart hebt.

      Lieve Marion, ik wens je veel succes op het moeilijke pad dat je nog te bewandelen hebt. Dikke knuffel!!

  3. Over zoiets persoonlijks praten, dat openbaar zetten en daarmee je lezers meer over jou verleden te weten te laten komen vind ik heel dapper. Ik heb laatst ook iets heel persoonlijks op mijn blog gezet, maar dan wel achter een wachtwoord. Ik was/ben er nog niet aan toe om zoiets helemaal openbaar te zetten. Ik vind het knap dat je dit gedaan hebt. Goed om dat besef te hebben dat het inderdaad niet jouw schuld is! Ik voel mij ook heel snel verantwoordelijk voor dingen en dan komt schuldgevoel ook al snel om de hoek kijken.

    1. Iedereen maakt daarin natuurlijk zijn eigen keuze! Ik heb heel bewust ervoor gekozen om dit verhaal online te zetten omdat het anderen misschien kan helpen. Andere dingen over mijn verleden zet ik in het geheel niet online, voor mezelf en om anderen niet te kwetsen.

  4. Ik vind het juist dapper! Je stelt je heel kwetsbaar op op deze manier en dat vergt een beetje moed. Daarnaast vind ik het altijd mooi als mensen dit soort dingen delen, er zal altijd wel iemand zijn (ook al is het maar één persoon) die er wat aan heeft!

  5. Ik denk dat het is wat Sylvia zegt: het is niet zozeer schaamte, maar dat je durft laten zien dat je kwetsbaar bent. Dat zijn we eigenlijk allemaal wel, maar om dat openbaar toe te geven, dat is niet zo simpel. Sociale media laten zo gemakkelijk toe om ons sterk en sociaal voor te doen..

    1. Eerlijkheid duurt het langst, en ik merk dat oprechtheid bij bloggen gewoon meer oplevert 🙂 Dus deel ik dit soort verhalen graag. Ik heb het gewoon ook echt afgesloten.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: