vriendschap

Mensen komen, mensen gaan

Talloze keren heb ik reeds afscheid moeten nemen van mensen. Ze waren ontzettend belangrijk in mijn leven. Ik wilde hen nooit missen. Maar telkens weer kwam het onuitstelbare moment van afscheid nemen, van uit elkaar gaan. Soms groeiden we gewoon uit elkaar, andere keren verloren we gewoon contact en een paar keer maakte ik mee dat het tot een echte breuk kwam. Met harde woorden, een raak bericht, een voelbaar afscheid.

De drie keren dat mij dat overkomen is, sneed elk afscheid even hard door merg en been. Zo herinner ik mij de eerste keer als puber waarbij een jaloerse opmerking van mijn kant voor een fikse ruzie zorgde die de breuk tussen mij en een belangrijke vriendin veroorzaakte. Weken lang liep ik rond met een wezenloos gevoel. Ik begreep niet hoe dit had kunnen gebeuren en zocht naar antwoorden. Bij de tweede breuk was ik een jonge twintiger en zorgde mijn prille relatie voor een woordenwisseling. De persoon die ik als mijn zielsverwante beschouwde, keurde mijn relatie af, terwijl ik daar net zo zeker over was. “We gaan onze vriendschap toch niet laten beëindigen door een jongen,” riep zij nog, maar door mij voor een keuze te stellen, had ze zelf de keuze reeds gemaakt. Jaren later had ik nog moeite met die breuk. De laatste keer had ik het voelen aankomen, omdat de gesprekken die vroeger diepgaand waren en veel bevrediging gaven, steeds meer aan de oppervlakte bleven en steeds minder een uitwisseling van twee zielen waren. Een afscheidsbericht maakte een einde aan wat ooit een fijne vriendschap was.

Afscheid nemen van mensen die zoveel voor mij betekenden, liet mij telkens achter met een gevoel van gemis. Bij sommige vriendschappen had ik jaren later nog moeite met het gemis. Wanneer er moeilijke dingen in mijn leven gebeurden, had ik niemand aan mijn zijde om van gedachten mee te wisselen. Er was niemand om mijn hart bij te luchten, al heb ik een lieve partner die naar al mijn besognes luistert. Een vriendin waar je geen woorden bij nodig hebt en de gesprekken eindeloos lijken, is in mijn leven gewoon een noodzakelijk gegeven waar ik nog steeds een groot gemis over voel. Zielsverwanten zijn niet makkelijk te vinden, maar ik dorst naar zo iemand als een bloemetje in een rotstuin.

Kwaadheid heeft het overgenomen na het gemis. Ik gaf hen de schuld van de breuk, want zij hadden iets gedaan dat dit veroorzaakt had. Hun persoonlijkheden werden plots niet zo mooi meer, hoewel ik ze ooit had lief gehad. Ik kon vreselijk over hen roddelen, de lelijkste dingen vertellen en kwam regelmatig terug op alles wat ze volgens mij tijdens onze vriendschap verkeerd hadden gedaan. Als mensen mij kwetsen, ben ik absoluut geen aimable persoon en enige werkelijksheidszin kan wel eens verdwijnen.

Als ik alles nu echter bekijk, nu ik het heb los gelaten en een plaats kan geven, ben ik dankbaar. Ik ben hun dankbaar voor de mooie momenten, voor al die keren dat ze er waren wanneer ik het moeilijk had. Ik ben hun dankbaar voor het delen van hun zielenroerselen en hartewensen met mij, voor de keren dat ik er voor hen kon zijn. Wanneer ik nu terugdenk aan deze vriendschappen dan kan ik denken aan de goede momenten en de warme gesprekken. En dat maakte uiteindelijk toch het echte verschil!

Hoe kijken jullie naar het afscheid van belangrijke mensen?

(Visited 197 times, 1 visits today)

18 thoughts on “Mensen komen, mensen gaan

  1. Het hangt ervan af hoe het gegaan is, soms zijn mensen even belangrijk in je leven, en daar ben ik dan ook dankbaar voor, maar als de dingen keren, zoals oppervlakkigheid of andere zaken die niet meer kloppen, dan kun je ze soms maar beter kwijt zijn dan rijk. Ik laat dan ook los.

    Vriendschappen die zijn verwatert? Dat is een ander verhaal, en vaak vind ik die ook wel weer terug, en dan zie ik wel verder hoe het verder verloopt, soms is het meteen weer dik aan, pakken we zo de draad weer op, alsof het gisteren was, en soms is er niets meer van over van wat ooit een vriendschap was… en ja, dan ben ik gewoon weer rustig, het is goed zo, dank je wel dat je er ooit wel was, en leef je leven in voorspoed en geluk. Denk ik dan.

    X

  2. Ik heb na mijn zwangerschap afscheid genomen van wat ik ook dacht een levenslange vriendschap te zijn. We gingen richting de 10 jaar vriendschap.
    Het heeft me veel pijn gedaan, vooral de manier waarop, nooit gedacht dat ze me zo aan de kant zou schuiven. Maar goed, uiteindelijk heb ik er heel veel door gewonnen en ik denk dat die gebeurtenis ook de vele andere gebeurtenissen in werking heeft gezet.

    1. Als de ene deur sluit, gaat er een andere open. Daar geloof ik ook in. En een daad kan niet zonder gevolgen blijven. Dus de ene gebeurtenis volgt ook op de andere. Mooi dat jij net door afscheid te nemen veel hebt gewonnen!

  3. Twee van de drie heb ik min of meer zien gaan, en als vriendin heb ik wel gezien wat dat met je gedaan heeft. De laatste heb ik zelfs héél bewust meegemaakt, zeg maar. Ik ben blij dat je het achter je hebt kunnen laten. Het valt me nu pas op dat ik dat voor mezelf pas enkele maanden terug volledig heb kunnen afsluiten, en dat is een opluchting!

  4. Ik vind het soms heel erg moeilijk. Ik heb ook een nare vriendschapsbreuk gehad waarbij ik zo veel heb geprobeerd om het nog een beetje goed te krijgen. Maar een vriendschap moet van twee kanten komen; als de een niet meer wil, dan zij het zo. Maar wat ik vooral vervelend vind is dat degene in kwestie nooit antwoord heeft gegeven op de vraag wat ik misschien verkeerd heb gedaan. Dit gaf mij zo’n naar gevoel; wat heb ik gedaan? Hoe zou ik het anders kunnen doen? Had ik het anders kunnen doen? Heel erg op mezelf gericht, terwijl ik er ook rekening mee moet houden dat het andersom zou kunnen zijn.
    Emmy onlangs geplaatst…Deze boekbloggers moet je kennen #6 + spam je blogMy Profile

    1. Is dat niet een beetje logisch, dat je het op jezelf richt als je geen antwoorden krijgt? Je kent namelijk de andere kant van het verhaal niet en het enige waar je over kan reflecteren is jezelf. Ik denk dat het nog een betere reflex is dan de ander zomaar de schuld geven.
      Vriendschap moet inderdaad van twee kanten komen. Ik denk dat je beiden gewoon dat gevoel bij elkaar moet hebben waardoor je de inzet wil geven voor een fijne relatie.

  5. Ik ben echt ontzettend slecht in afscheid nemen, zeker wanneer mensen uit mijn leven moeten verdwijnen (docenten, hulpverleners) terwijl ik weet dat ik nog veel van iemand kan leren.

    Een aantal van mijn hele goede vriendschappen zijn langzaamaan uit elkaar gegroeid. Af en toe hebben we nog contact, maar dat is nooit meer hetzelfde. Jammer, want dat mis ik wel vaak. Ik heb ook niet echt een super goede vriendin in de buurt waar ik alles mee kan delen. Alleen via internet. Dat is fijn, maar toch niet hetzelfde…

    1. Dat vind ik ook. Internet is fijn, maar niet hetzelfde als die momenten waarbij je samen op de sofa zit en vanalles kan delen. Ik heb een paar heel goede vrienden gehad die een eind van mij vandaan woonden. Dan is het leuk om via internet de contacten te onderhouden, maar de momenten waarop we elkaar zagen, waren toch de beste! Ik kan me goed voorstellen dat je dat wel mist.

  6. ” Als mensen mij kwetsen, ben ik absoluut geen aimable persoon en enige werkelijksheidszin kan wel eens verdwijnen.”

    Da’s bij mij ook zo, vrees ik. Vrienden mogen mogen héél véél bij mij en kunnen altijd bij mij terecht, maar als ze me kwetsen op een vlak waarop ik me niet kan verdedigen, verschieten ze vaak van de Wildcard die ze dan te zien krijgen…

    Nu ja, met vriendschappen “loslaten” als er een eind aan komt, daar heb ik het ook moeilijk mee, maar ik troost me met de gedachten dat mensen altijd met een reden je leven binnenwandelen (of er uit vertrekken).

  7. Een paar jaar geleden heb ik afscheid genomen van iemand die vijftien jaar lang mijn vriendin is geweest. Het was geen leuk afscheid, natuurlijk hadden we allebei onze fouten, maar ze heeft me tot op het bot gekwetst en toen ik na veel twijfels heb besloten om voor mezelf te kiezen en er een punt achter te zetten kreeg ik nog een trap na ook. Maar dat maakte voor mij alleen maar duidelijker dat het een goede keus is geweest. Er viel een last van mijn schouders toen ik de knoop doorgehakt had. En hoewel het slijt mis ik het nog steeds. Haar als persoon niet zozeer, de vriendschap die we gehad hadden wel.
    Jenn onlangs geplaatst…Mijn persoonlijke alfabet: JMy Profile

    1. Hier ook al meegemaakt, helaas het vervelende is dat ik die mensen nog regelmatig tegen kom. De holebi wereld en bepaalde andere werelden, zijn best klein. Het vervelendste is de achterklap en het zwartmaken van je persoon én niettegenstaande dat ik nog altijd met iedereen door één deur kan, doet het toch wel wat als net die mensen met wie je jarenlang bevriend geweest bent, je dan precies negeren of je behandelen lijk ’t vuil van de straat… Best confronterend, want mensen zijn nu éénmaal nieuwsgierig en van ’t één komt en anders hé…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge