Maar een naam

Een van de krachtigste dingen die wij als mens bezitten is de mogelijkheid tot ‘spraak’. We kunnen dingen benoemen, een naam geven en daarmee hebben we de macht om nieuwe werelden te creëren of de realiteit opnieuw te scheppen. Hoewel we het vaak niet beseffen, is ook een naam een heel krachtig ding.

Wanneer ik iemand bij zijn naam noem, weet iedereen over wie ik het heb met een woord. De persoon zelf zal weten dat ik hen aanspreek, dat mijn aandacht uitgaat naar hen alleen. Het is ook een focuspunt, zeg maar. Aan namen geven wij ook veel betekenis en inhoud. Ik hoor het wel eens zeggen: “Ik zou nooit gedacht hebben dat jij een ‘Jessica’ was.” Aan namen koppelen we een beeld. Eenmaal dat beeld gevormd is, laten we het niet zo makkelijk meer los. Dat is dan weer een nadeel van het geven van eigennamen.

Mijn ouders hebben mij een vrij ‘gewone’ naam gegeven. Het is een veel voorkomende naam en vaak zat ik dus in de klas samen met nog een of twee andere meisjes met de naam ‘Sarah’. Daarom was ik eigenlijk niet zo tevreden met mijn naam. Stiekem wij ik een meer unieke naam, zoals mijn zussen, die nooit samen in de klas zaten meteen meisje dat dezelfde naam als hen had.

Pas toen ik ondergedompeld werd in religie begon ik te beseffen wat een betekenisvolle naam ik gekregen had. Sara was de vrouw van Abraham; hij was dan weer de eerste aartsvader. Sara is de ‘moeder’ van een volk en dus een belangrijk figuur in hun geschiedenis. In de drie grote wereldreligies speelt zij een grote rol, waardoor in de meeste werelddelen ‘Sara’ een bekende naam is, en ik nog nooit heb voorgehad dat iemand hem verkeerd uitspreekt. Hoogstens wordt hij uitgesproken met een iets ander accent of een andere klemtoon. Het is fijn om een universele naam te hebben.

En hoe vinden jullie de naam die je van je ouders gekregen hebt?

(Visited 18 times, 1 visits today)

7 thoughts on “Maar een naam

  1. Ik ben nooit echt ontevreden geweest, maar vroeger had ik toch wel graag een ‘normale’ naam gehad in plaats van deze unieke. Nu vind ik het eigenlijk wel bijzonder dat er inclusief ikzelf slechts 5 vrouwen in het hele land zijn die dezelfde voornaam hebben als ik.

  2. Mijn moeder wilde een naam met een dubbele medeklinker in het midden. Eenmaal geboren noemde ze mij Tessa, naar een drama dat ze ooit gelezen had. Waarom ze mij naar het hoofdpersonage van een drama noemde blijft een raadsel voor mij. Dat ik vooral Tess (Tessje, Tesske, …) genoemd werd doorheen mijn leven blijft ook een groot vraagteken. Toch prefereer ik Tess. Uit gewoonte.

    De naam Tessa vind ik persoonlijk niet zo mooi… Mogelijk omdat die eigennaam alleen gebruikt wordt voor professionele doeleinden of om mij op berispende toon aan te spreken. Toch, is de oorsprong en symboliek wel mooi. De naam komt van het Grieks verwijst het naar een oogstgodin, godin van het graan, jachtgodin, etc… En die symboliek draag ik dan wel met trots in mijn hart.

  3. Bij het opzoeken van de betekenis van Robbert-Jan schrok ik nogal.
    Gelukkig vertelden mijn ouders dat ze deze naam zonder de betekenis hebben gekozen.
    Voor hen is het vooral een mooie naam.

    Ik gebruik eigenlijk alleen mijn roepnaam, Rob.

    Vriendelijke groet,

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge