Life is too short to drink bad coffee!

Life is too short to drink bad coffee!

Toen ik gisteren een inhaalactie uitvoerde op bloglovin’ om de artikels te lezen die ik de afgelopen weken gemist had, kwam ik dit artikel tegen van Deisy (Ben ik eigenlijk gelukkig?) wat weer leidde tot het lezen van het artikel van Shifra (choose happiness). Terwijl ik deze artikelen aan het lezen was, kreeg ik echt zo’n ‘aha-erlebnis’. Een moment waarop je zegt: god ja, dat is het! Ik heb er de hele avond mee in mijn hoofd gezeten en besloot deze morgen om ook eens mijn verhaal op papier te zetten, net zoals Deisy en Shifra om mensen te inspireren. Want je kan echt wel voor geluk kiezen!

Al sinds mijn tienerjaren heb ik last van zwaarmoedige stemmingen. In de puberteit vond ik dit eigenlijk vrij normaal. We hadden geen ideale thuissituatie, op school liep het niet helemaal vlot met mijn klasgenoten. Er waren eigenlijk meer dan genoeg dingen om ongelukkig over te zijn. Een van mijn levendigste herinneringen van de periode voor mijn puberteit is dat ik als kind uit het raam hing en droomde dat iemand me kwam redden. En dat was niet zomaar het verhaal van een prins die zijn prinses kwam redden. Ik was op zoek naar liefde en geborgenheid, iets wat thuis niet altijd aanwezig was (zonder daarmee een van mijn ouders schuld in de schoenen te schuiven!)

Als er een ding is wat ik altijd heb geleerd thuis dan is het dat je hard moet werken om ergens te komen. Dus werkte ik hard. Ik haalde goede cijfers op school, sprong thuis bij waar ik kon en werkte in de vakanties hier en daar ook nog wat. Bij mij moest alles altijd maar meer en beter. Het was nooit goed genoeg. De zwaarmoedige stemmingen bleven echter heel duidelijk aanwezig waardoor ik uiteindelijk op de randje van een depressie en een burn-out balanceerde.

Aangezien de zwaarmoedige stemmingen bijna niet meer draagbaar waren, mijn bed wel heel verleidelijk naar me keek en de tranen elk moment tevoorschijn kwamen, besloot ik om hulp te zoeken. Het is een hele zoektocht geweest, eentje waar ik jullie graag meer over vertel in een aantal andere blogposts, maar om de een of andere reden slaagde ik er zeven jaar later vaak nog niet in om de zwaarmoedige stemmingen de baas te kunnen. Het waren werkelijk gevechten in mijn hoofd: ik wil me niet zo voelen, zo hoort het niet te zijn, ik wil gelukkig zijn!

Niet goed genoeg

Mensen willen altijd maar meer en beter. Ook ik maakte die fout. Het was nooit goed genoeg voor mij. Mijn perfectionisme dreef me tot het uiterste tot ik zelfs tevredenheid niet meer kende. Het liefste wat ik deed, was een boek lezen, maar dit was een vluchtmethode voor me geworden. Alles was beter in de wereld van het boek.

Hoewel ik het verwoordde als ‘mijn prestaties zijn niet goed genoeg’ of ‘wat ik doe is niet goed genoeg’, bedoelde ik eigenlijk altijd ‘ik ben niet goed genoeg’. Het is een gedachte die in mijn hoofd was geprent en waar ik niet omheen kon. Stagebegeleiders gaven aan dat ik succeservaringen nodig had om me meer zekerheid te geven over wat ik deed, maar dat was het probleem niet. Ik kon wel iets goed doen, maar daarmee was ik nog niet goed genoeg. Psychologen lieten me brieven schrijven, praatten met me over alles wat me was overkomen en rafelden mijn verhalen uit waardoor ik heel goed in staat was om het verleden te begrijpen, maar daarmee veranderde het beeld van mezelf nog niet: ik was nog steeds niet goed genoeg.

Er was geen reden waarom mensen mij zouden lief hebben, mij leuk zouden vinden. Er was geen reden waarom iemand mij zou waarderen. Nog minder bestond er een reden waarom het leven mij eens iets zou gunnen. Ik was namelijk niet goed genoeg. Als ik niet van mezelf hield, waarom zou iemand anders dat dan doen?

Accepteren en ruimte geven

Op dit moment zal ik niet beweren dat ik van mezelf houd. Ik vind het eigenlijk nog steeds moeilijk te geloven dat iemand anders dat wel doet, maar het besef dat dat werkelijk kan, begint te komen. De eerste stap die ik nu gezet heb, is het leren accepteren van mezelf, mijn goede en mijn slechte kanten. Jawel, ook de zwaarmoedige stemmingen heb ik leren accepteren. Ik geef mijn stemmingen de ruimte, ik geef mijn fouten de ruimte en ik geef mezelf de ruimte. Want dat heb ik gewoon nodig.

Zo gaat het ook met het leven: wat er mij overkomt, accepteer ik en geef ik de ruimte. Het mag er zijn. Het overlijden van mijn grootmoeder mag er zijn, mijn ‘ontslag’ mag er zijn, mijn auto-ongelukken mogen er zijn, de pijn en de vermoeidheid mag er zijn. Ik wil niet alles meer weg cijferen. Ik wil niet meer doen alsof het niet bestaat, want hoe harder ik er tegen vecht, hoe harder het terug slaat. En het vechten, dat ben ik nu echt gewoon moe.

gelukkig

Laat ze niet je leven bepalen

Hoewel ik de moeilijke momenten nu gewoon toelaat, laat ik ze niet toe om mijn leven te bepalen en te gaan overheersen. Het is een verdomd dunne lijn en een moeilijke balans om te behouden.

Wanneer de zwaarmoedige stemmingen komen opzetten, zal ik het accepteren dat zij er zijn. Goed, ik voel me nu even niet zo vrolijk vandaag. Dat kan gebeuren. Zo’n dagen zullen er altijd zijn. Mezelf zielig gaan vinden zal ik echter niet doen. Ik ben helemaal niet zielig, ik heb gewoon even een slechte dag. Alles is van voorbijgaande aard, ook dit.

Daarnaast kan ik ook accepteren dat er goede dingen in mijn leven bestaan. Die dingen geef ik ook de ruimte en ook de kans om er te zijn en groter te worden. Ik denk aan de liefde die ik mag ontvangen van mijn man, aan ons eigen huis, mijn twee schitterende hondjes, mijn blog en alle mooie dingen die het leven te bieden heeft.

Kies ervoor!

Ja, je kan kiezen voor geluk. Het is eigenlijk gewoon een knop omdraaien. Ik hoef helemaal niets te veranderen aan de wereld om gelukkig te zijn. Het enige wat ik verander is de manier waarop ik naar de wereld kijk. Het leven is te kort om onszelf alleen maar te focussen op het negatieve. Kies alsjeblieft voor goede koffie, die staat uiteindelijk ook gewoon in de aanbieding!

Hoe kiezen jullie voor geluk? Laat gerust een linkje achter als je je verhaal ook deelde op je blog!

(Visited 194 times, 1 visits today)

17 Replies to “Life is too short to drink bad coffee!”

  1. Wow, alsof ik dit zelf had kunnen schrijven. Van huis uit ben ik gewend dat je hard moet werken voor alles. Ik ben slim en ik heb nooit moeite gehad om dingen te bereiken. Toch heb ik heel erg lang t idee gehad dat het allemaal niet goed genoeg was wat ik deed. Dat ík niet goed genoeg was.
    Ik heb dan ook veel moeite gehad om te accepteren dat er ook goede dingen zijn waar je niet hard voor hoeft te werken of dat mensen gewoon aardig voor me zijn, zonder dat ik dat eerst hoef te verdienen.
    Tegenwoordig gaat het echt veel beter. Ik hou van mezelf en ik begin steeds meer te geloven dat ik goed genoeg ben. Af en toe heb ik nog wel zwaarmoedige dagen. Nog iets te vaak, als je het mij vraagt. Acceptatie van die zwaarmoedigheid werkt het beste bij mij. Gewoon maar doorgaan met mijn dagelijkse dingen, ook al heb ik er geen zin in. Ik probeer lief te zijn voor mezelf en mezelf niet te hard te pushen, zonder in een slachtoffer te rol te verzinken. Ik ben niet zielig, maar ik moet soms wel een stapje terug doen. Tot rust komen.
    Goed, het is wel een beetje lang verhaal geworden. Het is fijn om te lezen dat ik hierin niet alleen ben.

    1. Ik ben blij om te lezen dat het accepteren al een stuk beter gaat, Desi! Sommige dingen blijven ook wel een beetje bij ons, omdat het deel uitmaakt van wie we zijn, zoals die zwaarmoedige dagen. We kunnen er wel mee leren omgaan en ik denk dat dat een mooie verdienste is. Bedankt voor je fijne reactie!

  2. Oh wat ben ik blij met dit stukje! Toen ik in het begin las over kiezen voor geluk was ik bang dat het een stuk zou worden over: waarom zou je verdrietig zijn als je ook gewoon blij kan zijn? Maar geluk begint bij acceptatie. En ja daar hoort verdriet en pijn ook bij. Van dat vechten wordt het vaak juist veel erger. Als je kunt accepteren ontstaat er ook weer ruimte voor andere dingen. Ik heb ooit wel een stukje geschreven over het opgeven van de strijd. Dat past hier wel bij.

    1. Ik ben volkomen tegen dat idee dat je niet verdrietig moet zijn als je gelukkig kan zijn. Uiteindelijk is het leven niet alleen maar rozengeur en maneschijn. We moeten onszelf gewoon niet altijd laten meeslepen door negatieve gevoelens. Maar ze zijn er wel en dan kan je ze maar beter accepteren. Wil je even een linkje geven naar jouw stukje?

  3. Acceptatie is the key! Als je daarin slaagt lukt het ook om het van de positieve kant te bekijken, het is niet altijd gemakkelijk maar zo te lezen lukt het je best aardig. Sommige dingen hebben tijd nodig maar als je de ruimte neemt dan komt het altijd goed. Is het niet linksom dan wel rechtsom. Ik heb ook niet altijd zo kunnen denken maar het lukt mij steeds beter.

  4. Wat een eerlijk stuk. Dapper dat je het schrijft. Ik vind het jammer dat je schrijft dat je nog (steeds) niet van jezelf houdt. Want volgens mij ben je, voor zover ik je ken van je stukjes hier, zeer de moeite waard.
    Verder is perfectionisme een enorme valkuil, het leven is zoveel gemakkelijker als je wat soepeler met je eisen omgaat.

    1. Ik ga dat niet van mezelf houden even nuanceren. Er zijn dagen dat ik wel echt van mezelf hou, maar over het algemeen is het meer een gevoel van acceptatie en kunnen leven met mezelf. Maar dat is de eerste stap hè. Nu ga ik verder naar houden van mezelf, want inderdaad, ik ben het zeker wel de moeite waard. Dat kan ik alvast beamen!

  5. Wat super goed dat je dit zo mooi en open beschrijft! Ik heb er ook wel problemen mee gehad, vroeger. De laatste jaren probeer ik mezelf te accepteren en te verbeteren. Voor MEZELF. Niet voor een ander, maar gewoon om zelf een beter mens te worden dan ik de dag ervoor was. Soms lukt dit niet altijd, maar het bewust ervan zijn maakt al een heel verschil vind ik

    1. Dat is wel een heel belangrijk puntje, lieve Sas, dat je het voor jezelf wilt doen. Bewustzijn maakt inderdaad al een heel verschil. Maar soms moet je jezelf ook even wat ruimte geven. Je bent een mens hoor, het is logisch dat niet altijd alles lukt zoals je het voor ogen had 😉

  6. Kippenvel, heel moeilijk dat accepteren. Ik ben er ook niet zo goed in, bij gaat dat dan over andere punten. Ik vind het knap dat je zo open durft te zijn op je blog daarover.

  7. Helaas, al mijn stukken die ik ooit over dit soort dingen schreef zijn verdwenen, dank web-log voor het stoppen en zo 😉 Herkenbaar ook, en eigenlijk gaat het gelukkig al heel lang goed, en ja er zit nog weleens een dagje tussen of een week zelfs, maar ik hou altijd vast aan het weten dat het weer over gaat. Dat het ook mag, maar dat het ook moet! Ondertussen lees ik wel affirmaties van Louise Hay bijv. Of schrijf ik het van mij af en ga zo maar door en dat werkt nog altijd goed, en heel soms? Durf ik zelfs mijn moeder op te bellen, jankend en wel om even mijn hart te luchten.

    X
    Morgaine onlangs geplaatst…Rust & de VisdiefMy Profile

    1. Op jouw aanraden heb ik trouwens een boek geleend van Louis Hay! Daar stonden inderdaad heel goede dingen tussen. Ik heb het boek graag gelezen en er zeker wat aan gehad. Ze werkt eigenlijk met positieve psychologie en dat kon ik wel smaken.
      Janken moet gewoon ook eens kunnen. En als je dan kan leunen op een vertrouwde schouder is dat eigenlijk niet meer dan een mens soms nodig heeft. Er zijn gewoon ook mindere momenten.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: