Kraamweken | Eerste keren, tranen en balans zoeken

Kraamweken | Eerste keren, tranen en balans zoeken

De eerste weken van ‘de rest van ons leven’ zitten er alweer op. We hebben gekke boertjes, volle luiers, slapeloze nachten, kraamtranen en heel veel eerste keren gekend. Het huishouden loopt nog steeds niet van een leien dakje, de balans is soms nog ver te zoeken, maar die roze wolk mag nu wel komen. Die kraamweken, die waren hier namelijk een behoorlijke uitdaging!

Voor de niet-Vlaamse lezer: een Vlaming mag standaard na een ziekenhuisbevalling drie nachten in het ziekenhuis verblijven. In het ziekenhuis waar Amélie geboren werd, kozen ze voor vier nachten. Zaterdag 25 maart stonden wij dus met de maxi cosi en een heleboel cadeaus voor de deur van ons huisje. Het was een heel vreemd gevoel om thuis te komen. Enerzijds was ik zo blij, anderzijds sloegen de twijfels toe. Zouden wij dit als kersverse ouders aankunnen? Welke uitdagingen zouden ons te wachten staan?

Uitdaging nummer één was al komen aanzetten toen ik het ziekenhuis buiten wandelde, al hadden we dat zelf nog niet zo goed door. We hadden gekozen om borstvoeding te geven, maar ik had niet geleerd hoe ik Amélie correct moest aanleggen. Dat had als gevolg dat ik heel veel pijn had door tepelkloven. Vooral de nachten waren extra lastig door de combinatie van pijn en slaapgebrek. Dit euvel treft heel wat vrouwen die borstvoeding willen geven en het is een volstrekt legale reden om de borstvoeding hierdoor op te geven. Ik liet me echter niet kennen en trommelde dan maar het ‘noodteam’ op. In mijn omgeving zijn een aantal lieve vriendinnen die succesvol borstvoeding hebben gegeven. Ik belde hen op en maakte een praatje met hen op zoek naar tips en tricks. Zij hebben mij ontzettend gesteund de afgelopen weken en daar ben ik hen ongelofelijk dankbaar voor. De redding van de borstvoeding was echter onze vroedvrouw en lactatiekundige. Meteen zette zij een intensief traject op waarbij ze dagelijks langs kwam om de borstvoeding te evalueren, mijn zorgen aan te horen en de nodige peptalks te geven. Ook dankzij haar geef ik ondertussen 20 dagen exclusief borstvoeding en dat vind ik een heuse mijlpaal!

Mijlpalen waren er nog genoeg de afgelopen weken: de eerste luier verversen, het eerste badje bij ons thuis, de eerste kleertjes die gezegend waren in melk (te enthousiast bij het drinken, ons Amélie), de eerste rondleiding in huis op een slapeloze avond, de eerste dag met mama alleen thuis (want papa moest terug gaan werken), … We kunnen vol trots zeggen dat we ze allemaal hebben overleefd. Voor mama was het echter allemaal een heuse uitdaging.

Deze kersverse mama moet namelijk iets bekennen: ik heb last van het perfecte-mama-syndroom. De afgelopen weken heb ik mezelf honderden keren moeten vertellen dat het niet erg is als je een keer niet weet waarom je baby huilt. Of dat een vuile pamper die je over het hoofd zag, geen ramp is. Ik heb ook geleerd dat voeding en liefde de belangrijkste dingen zijn die een baby nodig heeft. Het maakt niet uit dat de was nog op het rek hangt, een wasje minder is gedraaid of er wat zand op vloer ligt (met dank aan Wolf en Luna). Er is ook nog niemand dood gegaan omdat de baby vijf minuten moest wachten terwijl je dat laatste hapje in je mond stak. En slapen overdag? Dat is wel het meest normale dat er is voor kersverse mama’s. Neen, mijn haar zit niet perfect, ik heb nog altijd mijn gewone kleren niet in mijn kast kunnen hangen en misschien zit er een melkvlek op mijn shirt. Op dit moment is mijn hele leven in beslag genomen door Amélie en als ik geluk heb kan ik tussendoor nog douchen, eten en bijslapen.

Maar het vertrouwen voor de toekomst groeit in ieder geval. Mijn Lief neemt zijn rol als vader prachtig op. Om ons kleine boontje en haar vader samen te zien, is gewoon wonderbaarlijk. Ook papa doet zijn deel in het verversen van de luiers en het troosten van ons kleine meisje. Dan heb ik het nog niet over het ontzettend grote deel van het huishouden dat hij op zich neemt, om mij zoveel mogelijk te ontlasten en de irritatie over stof en zand tot een minimum te beperken. Gelukkig hebben we ook nog een kraamhulp die er haar beste beentje voorzet en wekelijks een deel van die vervelende huishoudelijke taken op zich wil nemen zodat wij weer ruimte hebben om te genieten van elkaar en onze nieuwe balans te vinden.

Dat ik tijd vond om dit artikel te tikken, is alvast een goed teken. Er komt ruimte: ruimte voor mezelf, ruimte om even stoom af te blazen, ruimte om ergens een routine te vinden. Kraamtranen zijn er alvast genoeg gevloeid. Niet alleen omwille van het slaapgebrek of het niet-weten-wat-gedaan. Ze zijn vooral gevloeid omwille van de liefde die ik voel voor onze kleine meid en ons kersverse gezinnetje. Stilaan begin ik roze wolkjes te zien en geniet ik ten volle van elk moment met onze kleine meid. Ik weet zeker dat wij een prachtige toekomst tegemoet gaan!

(Visited 53 times, 1 visits today)

8 Replies to “Kraamweken | Eerste keren, tranen en balans zoeken”

  1. De eerste weken als papa en mama, ja ze zijn zwaar en moeilijk maar je kan inderdaad niets fout doen. Fijn dat je weer tijd voor jezelf vrij kan maken, ik was daar op een gegeven moment ook echt aan toe. Super dat de borstvoeding goed op gang is gekomen! En lekker genieten van de middagdutjes, ik vond ze heerlijk

  2. Je doet het goed Saar, echt wel, en dat perfecte mama syndroom verdwijnt ook als vanzelf, al moeten wij je dat keer op keer weer vertellen dat het inderdaad oke is! De komende jaren zal de huishouding wat achter blijven, trust me, heel normaal.

    Ik zit hier met een glimlach, en ben blij dat alles zo goed gaat bij jullie, wat een prachtig meisje zie ik ook op de foto, heel erg tevreden, en ja, dat is het meest belangrijke wat er is. Dan nog papa, ja mooi he? Hoe ze eerst nog, ja ik word papa en dan als het er eenmaal is, zij ook nog veel meer turnen, dan word je toch opnieuw verliefd op de man waar je mee samen bent? Dat had ik wel in elk geval 😉

    X
    Morgaine onlangs geplaatst…Van maat 56 naar maat 48My Profile

  3. Wat mooi te lezen dat je er een ritme en regelmaat in kunt vinden. Zoiets moet toch ook groeien.
    Ondanks dat het soms wat zwaar is voel ik de liefde voor je gezin door heel dit blog heen. <3
    Deborah onlangs geplaatst…Te water…My Profile

  4. Wat mooi om te lezen! Ik denk dat iedere kersverse moeder zich zorgen maakt zoals jij; of je het wel goed doet. Liefde heb je genoeg, en dat is het belangrijkste! Fijn trouwens dat het voeden nu goed gaat, tepelkloven lijken me echt vreselijk…

  5. Heel mooi en wat een prachtig wondertje! Alles komt in orde. Perfecte moeders bestaan niet. Alleen moeders die hun uiterste best doen voor hun kinderen en dat is alles wat ze nodig hebben.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: