In de ogen van

In de ogen van

We stonden stil aan de omheining toen ze op ons af kwamen gelopen. Luna probeerde erheen te lopen dus ik deed een paar stappen achteruit. Met een stuk of twintig bleven ze dichterbij komen. Even liet Luna zich horen, waarna ze ging zitten.

Lief liep naar de omheining. Met een zachte stem sprak hij tegen hen. Eentje begon te loeien en toen volgde een tweede. Om beurten leken ze even hun stem te laten horen. Ondertussen zat ik naast Luna gehurkt.

Toen ik mijn ogen over de kudde liet dwalen merkte ik hoe een bonte koe me met haar grote bruine ogen aankeek. Ze leek recht in mijn ziel te kunnen kijken. Even had ik het gevoel dat ze om hulp riep, om bescherming tegen de slachterij die zich achter haar bevond. Maar toen voelde ik vooral medelijden. Medelijden met ons, een ras dat niet de wereld maar vooral zichzelf naar de ondergang drijft. Een ras dat op die weg een heleboel andere levende wezens met zich mee sleurt. ‘Wat een wijze koe,’ dacht ik nog en glimlachte toen.

Als het al een boodschap van de koe was dan had ik deze al lang begrepen…

(Visited 28 times, 1 visits today)

One Reply to “In de ogen van”

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: