zoektocht naar geluk

Zoektocht naar geluk | ik hou van mij!

Een tijdje geleden schreef ik een stuk over gelukkig zijn en mijn weg daar naartoe. Toen heb ik niet uitgebreid beschreven hoe ik uiteindelijk gekomen ben waar ik op dit moment sta. Het stuk was net geschreven en gepubliceerd toen zich stilaan een idee vormde om het eens uitgebreider te hebben over het pad dat ik bewandeld heb om te komen waar ik nu ben. Ik ben in eerste instantie trots dat ik al die stappen heb genomen, maar graag inspireer ik op die manier ook andere mensen om hun verhaal een andere wending te geven. Of misschien zelfs om hun verhaal te delen. Welkom in mijn zoektocht naar geluk. Ik heb behoorlijk nagedacht over wat ik wel en niet zou schrijven, ook om de privacy van familie en vrienden niet teveel te schenden. Ik heb dus geprobeerd om dit op een integere manier te schrijven en hoop hier niemand mee te kwetsen of voor de borst te stoten. Reacties zijn altijd welkom hieronder of via mail (zie contactpagina). 

Ik ben eigenlijk doodmoe wanneer ik dit schrijf. De afgelopen week was ontzettend lastig. Maandagavond ging ik naar een vergadering in Merelbeke en zag mijn bedje pas rond half een. Op dinsdag hadden we een test van Frans. Na een Franse les is het nooit vroeger dan middernacht, afgelopen dinsdag was daar geen uitzondering op. De enige vrije avond was woensdag, maar omdat ik na een duik in het zwembad ook nog eens een paar honderd bladzijden las, kwam ik mijn belofte om vroeg in bed te gaan niet na. En gisteren hadden we een ontzettend gezellige covenavond waarbij ik helemaal het gevoel niet had dat ik dringend moest gaan slapen (zelfs niet in de auto op de terugweg of eenmaal thuis getuigen de stukken die ik nog in mijn dagboek heb geschreven). Vanavond staat er ook een vergadering op de planning.

Maandag had ik al gezien dat het geen makkelijke week zou worden als ik ook nog eens vijf dagen zou werken en dus vroeg ik een dagje verlof aan. De plannen waren om vandaag het huishoudelijk werk te doen dat ik normaal in het weekend doe. Terwijl ik hier achter mijn laptop het einde aan mijn verhaal wil schrijven, besef ik plots dat deze dag eigenlijk een prachtige vooruitgang illustreert. Ik heb vandaag namelijk niet gestofzuigd, niet gedweild en ook niet afgestoft. Het hondenhaar dwarrelt nog wat in huis rond, ook al heeft mijn Lief gisteren nogmaals gestofzuigd.

Wat heb ik dan wel gedaan? Ik ben gaan wandelen met de honden, heb de boodschappen voor de komende week in huis gehaald, heb wat wasjes gedraaid en een vaatwas ingestoken (de wasmachine en de vaatwasser hebben heel goed werk geleverd) en een restje afwas dat er nog stond is weg gewerkt. Verder heb ik tosti’s en chocomousse gegeten en keek ik naar Mulan, waarna ik in de zetel in slaap ben gevallen. Verdien ik dat? Nou, ik kan vast wel een reden bedenken waarom ik mezelf met tosti’s, chocolademousse of Mulan mocht belonen, maar de voornaamste reden dat ik het gedaan heb, is: omdat ik er zin in had en het kan!

Lieve lezers van mijn blog, ik heb ook absoluut geen schuldgevoel voor het eten van tosti’s, chocomousse of het feit dat het hondenhaar hier ronddwarrelt in huis. Het hondenhaar kan wel nog een dagje wachten en het stof loopt ook niet weg. Ik zie mezelf zo graag dat ik mezelf wat lekkers en rust gun!

Zoals jullie in het vorige blogje lazen, was dat echter een paar maanden geleden helemaal anders. Ik had vreugde in het leven, ja, maar ik strafte mezelf wel nog steeds wanneer ik iets niet had gedaan wat ik volgens mezelf wel moest doen. Ik torste schuldgevoelens mee ten opzichte van mijn Lief, mijn collega’s en zelfs mijn hond. Ik ging niet voldoende wandelen of trainen, was niet lief genoeg, hielp niet genoeg en eigenlijk kon ik best eens wat doen aan mijn grote mond ook toch? Hoewel ik geleerd had dat ik ook een heleboel goede kanten had, vergat ik liever maar dat ik als mens ook mijn fouten heb. En wie fouten heeft, die is liefde niet waardig.

FOUT!

Iedereen heeft gebreken en maakt fouten. Iedereen heeft wel eens een slechte dag waardoor je roept tegen je geliefde of je hond eens een wandeling moet missen. Elke mens heeft dingen waarvan hij weet dat ze niet helemaal charmant zijn en dat het je medemens enorm kan storen. Maar toen ik de mantra van Brené Brown las en de tips van Kristin Neff begon toe te passen, begon het tot mij door te dringen dat ik altijd liefde waard was.

Wat ik ook doe vandaag en wat ik ook bereik, ik ben genoeg en ik ben het waard om lief te hebben.

Gedaan met mezelf te slaan, met kritiek te geven op mezelf. Er kwam ruimte voor fouten, het ontdekken van de negatieve puntjes aan mezelf, het toegeven dat ik iets verkeerd had gedaan en uiteindelijk ook het aanvaarden van feedback. Op een dag keek ik in de spiegel en ik wist:

hou

Dat was voor mij stilaan het einde van mijn zoektocht naar geluk, want toen ik ging houden van mezelf leerde ik ook ‘happiness is a state of mind’. Geen einde zoals dat van Kommil Foo voor mij! Al is geluk geen eindstation natuurlijk…

Lees hier de vorige stukjes.

(Visited 70 times, 1 visits today)

5 thoughts on “Zoektocht naar geluk | ik hou van mij!

    1. Houden van jezelf gaat er niet over of je iets jammer vindt, maar wel over dat je compassie toont ten opzichte van jezelf. Ofwel, hou op met jezelf slaan of op je kop te geven omdat je een keer iets niet gedaan hebt zoals het volgens jou eigenlijk zou moeten (of waarvan je denkt dat het volgens een ander zo moet). Ik dweil ook liever vandaag, want dan heb ik morgen tijd voor iets anders. Alleen had ik er helemaal geen slecht gevoel over dat het niet gedaan was. Morgen komt er weer een dag.
      Wat overigens geen reden is om het te blijven uitstellen. Ik hou ook genoeg van mezelf om graag in een proper huis te zitten 😉

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge