Ik geef toe…

Ik geef toe…

Ik was altijd zo trots dat men mij een sterke vrouw vond. Het begon toen ik het voor de eerste keer van de psycholoog hoorde. Tot dan had ik nooit iemand mijn verhaal gedaan. Mijn psycholoog begon ermee, maar al gauw volgende vele anderen. Lectoren, lezers van mijn blogs, sommige vrienden. Ik ging er prat op dat ik sterk was en zoveel dingen had overleefd.

Maar wanneer de tranen weer stroomden tijdens een evaluatie- of functioneringsgesprek kon ik dat beeld van die sterke vrouw niet vasthouden. ‘Wat ben je zwak,’ dacht ik dan. Want tranen zijn voor zwakke mensen. Dat er achter die tranen ook een heleboel emoties zaten, wat maakte dat uit. Emoties moet je onder controle hebben en in geen geval tonen aan je medemensen. Al helemaal niet aan mensen die niet dicht bij je staan.

Ik had een hekel aan die momenten waarop mijn masker afviel en mensen mij als een ‘kwetsbaar’ persoon zagen. Kwetsbaar is ook zwak, daar had ik het al een keer over. Omdat ik mezelf nog steeds graag zag als een sterk persoon werkte ik eraan om geen tranen meer te laten in het bijzijn van collega’s, werkgevers of andere mensen die een meer professionele band met mij hoorden te hebben. Hoe meer ik mijn best deed om geen tranen te tonen, hoe meer ze kwamen.

Ik begreep er niets van. Waarom grepen de dingen mij vaak zo hard bij de keel? Waarom was ik zo onder de indruk van stomme opmerkingen? De man langs de straat kon iets gemeens tegen me zeggen en uren later was ik daar nog mee bezig. ‘Laat het toch los!’ schreeuwde ik mezelf toe. ‘Je bent niet goed bezig!’

Ik ging zelfhulpboeken lezen en hoopte dat ik daar een oplossing zou vinden voor mijn probleem. Zelfhulpboeken zijn interessant om je gedachten te ordenen. Het is leuk om de gedachten te lezen en daar je eigen ideeën eens aan te toetsen. Maar ze zijn geen garantie voor een oplossing als je een probleem hebt.

Hulpverleners zeiden dat ik me daar niet zoveel van moest aantrekken. Dat die tranen me hielpen. Het waren mijn emoties die ik moest uiten. Wat nou? Emoties? Die onnodige gevoelens die je hele lichaam over nemen, waar je nooit controle over hebt en die je alleen maar miserabel doen voelen? Natuurlijk zijn er ook goede emoties, maar verdorie, die tranen daar wilde ik gewoon vanaf.

Die tranen zijn er nog. De emoties ook. Ik geef het eindelijk toe aan mezelf. Ik ben een gevoelige vrouw. Daarmee ontken ik niet dat ik sterk ben, want eindelijk, na al die tijd, kan ik het aan mezelf toegeven dat ik gevoelig ben. Hooggevoelig misschien, al hou ik niet zo van het woord. Het maakt ook niet uit. Ik ben geen harde tante, ik ben geen bitch en met mijn voeten kan je soms al te lang rammelen.

Ik ben gewoon een warmbloedige, gevoelige, maar sterke vrouw. En met die wetenschap bouw ik nu aan een heel ander leven.

(Visited 113 times, 1 visits today)

10 Replies to “Ik geef toe…”

  1. Oh Saar, wat mooi geschreven en wat herken ik toch veel in jou. Ik verbijt de emoties ook altijd. Nooit tranen laten zien. Nooit. Alleen als ik alleen ben en hooguit een keer aan Peter. Verder aan niemand. Ja, gevoelig én sterk. Dat ben je zeker. X
    Marion onlangs geplaatst…Rewild Your Life: Dag 6My Profile

    1. Bij mij werkt het gewoon niet altijd om die tranen te verbijten. Ze komen toch. Zodra ik iets zeg, omdat zwijgen niet altijd kan. Dus ik kan maar beter gewoon zeggen hoe het zit hè 😀

  2. Wauw wat heb je dit mooi verwoord! Kom me ook heel erg herkenbaar voor. Ik ben ook iemand die tranen ziet als zwakte en dit niet graag laat zien. Zo wil ik niet gezien worden, als zwak/verdrietig/niet positief.

    1. Je verwoordt het heel mooi Sofie. Ja, ook intense vreugde en puur geluk is ons deelgenoot. En daarom is het niet altijd slecht om gewoon de tranen ook hun weg te laten gaan.

  3. Prachtig verwoord en weer zo’n hele sterke zin aan het einde, heel erg mooi Saar! Vroeger kon ik een stuk makkelijker mijn emoties tonen en tranen laten zien zonder dat ik dat erg vond. Juist tegenwoordig gaat dit een stukje moeilijker, niet eens bewust maar het huilen en emoties tonen lukt niet meer goed. Erg jammer want ik vind het juist heel goed, opluchtend en sterk om te doen! X
    Xaviera onlangs geplaatst…Thoughts & Tea #14 Intens gesprekMy Profile

  4. Mooi geschreven Saar… zelfs een beetje herkenbaar… ik toon mij ook als een sterke (soms harde – deels door mijn jeugd) vrouw, maar vanbinnen ben ik (soms) heel erg kwetsbaar en gevoelig… een sterke vrouw die ook af en toe eens een traantje laat..

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: