Ik eis het recht op ongeluk!

Je hebt zo van die dagen waarbij het gewoon allemaal heel moeilijk gaat. Van die dagen waarbij alles wat je doet op een tegenslag stuit en je om te beginnen eigenlijk geen zin had om op te staan. Het enige wat ergens op slaat, is je slechte gevoel. Maar waarom het er is? Daar heb je niet altijd een antwoord op. ‘Kop op,’ zeggen ze dan, ‘het leven is te mooi om ongelukkig te zijn.’ Maar ik eis mijn recht op om ongelukkig te zijn.

In een wereld waarbij slogans als ‘don’t worry be happy’ of ‘life is too short to be anything but happy’ rond je oren geslagen worden, lijkt het soms ongelofelijk moeilijk om iets anders dan gelukkig te zijn. Er wordt gewoon van ons verwacht dat we gelukkig zijn. Ook ziekte, depressie en pijn worden liefst zo snel mogelijk geneutraliseerd. We tonen onszelf dus ook graag aan de wereld op ons best. Negatieve gevoelens als boosheid, verdriet en neerslachtigheid steken we dan ook graag weg.

Psychologisering van de wereld

Ik vind dat een grappig woord: psychologisering, maar het bestaat werkelijk. Mijn spellingscheck trekt zelfs niet eens een rood streepje onder het woord. Kort door de bocht betekent het dat we problemen die zich voordoen meteen onder het kopje ‘psychologisch probleem’ steken.

Wanneer iemand regelmatig eens een slechte dag heeft of zich afvraagt waarom hij eigenlijk op deze wereld rondloopt, wordt er meteen aangeraden om naar een psycholoog te gaan. Er zijn zelfs mensen die voor elke slechte dag een afspraakje zouden maken bij een psycholoog. We mogen natuurlijk niet negeren dat veel bezoeken bij psychologen ook rechtmatig worden gemaakt. Veel mensen raken namelijk niet meer mee in deze hectische samenleving, maar er is een verschil tussen depressief zijn en even in een dipje zitten. Tussen even niet meer weten waarom je hier eigenlijk rondloopt en werkelijk met zelfmoordgedachten zitten.

We gaan niet alleen makkelijker bij een psycholoog. Het gebruik van medicatie swingt ook nog eens de pan uit. Reguliere huisdokters schrijven anti-depressiva voor. We hoeven er vaak zelfs niet eens therapie voor te lopen. Het gebruik van slaapmedicatie en medicatie met psychologische invloed bereikt hoge pieken. De Mount Everest is er niets tegen! Om er dan ook nog een mooie paradox van te maken, is het onderwerp ‘depressie’ of ‘burn-out’ zelfs steeds meer taboe. ‘Kop op,’ zou mensen met een depressie meteen weer aan het werk moeten helpen…

ongeluk

Geef het de ruimte

Als ik eens een theorie zou mogen schrijven over waarom het aantal bezoeken bij psychologen stijgt, het gebruik van medicatie stijgt en er steeds meer mensen effectief aan depressies lijden dan zou ik daar maar een oorzaak voor geven. We geven mensen de ruimte niet meer om negatieve gevoelens te ervaren. We mogen niet kwaad of verdrietig zijn, we mogen ons niet neerslachtig voelen. We krijgen zelfs de kans niet om een traantje weg te pinken bij een triestige of ontroerende film. Perfectie is het streven in een wereld waar alles behalve perfect is.

Op een dag dat het slecht met je gaat, kan je dus twee dingen doen:

  1. Ruimte geven aan je slechte gevoel;
  2. Er alles aan doen om van je slechte gevoel af te raken (want het is verkeerd om je slecht te voelen)

Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het eerste je veel meer zal helpen dan het tweede. Wanneer je negatieve gevoelens geen ruimte geeft en niet kan uiten, halen ze je op een dag toch in.

Laten we wel realistisch wezen. Je kan niet op je werk aan het huilen slaan omdat je zomaar even een off-day hebt. Roepen en tieren tegen je baas, omdat je met het verkeerde been uit bed gestapt bent, is ook geen optie. Been there, done that, geen goed idee! We zijn allemaal in staat om gevoelens even te parkeren. Niemand zal garanderen dat je werk op die dag even goed is als anders, maar je kan wel duidelijk communiceren met je collega’s erover. Vertel gewoon dat je even een off-day hebt. Geef aan dat je reacties zeker niet slecht bedoeld zijn, maar probeer wel vriendelijk te blijven.

Wanneer het wel lukt, geef jezelf dan ook gewoon de ruimte om je minder goed te voelen. Laat het huishoudelijk werk dat kan wachten gewoon even liggen. Kruip onder een dekentje in de zetel en kijk een feel-good-movie of een chickflick. Lees een fijn boek, ga blogjes lezen, kijk leuke quotes. Of je kan er ook gewoon voor kiezen om iemand op te bellen en eens goed uit te huilen. Zolang je jezelf maar de ruimte geeft. Want je slecht voelen, dat is niets om beschaamd over te zijn!

Eis jij je recht om je slecht te voelen wel eens op?

(Visited 146 times, 1 visits today)

12 thoughts on “Ik eis het recht op ongeluk!

  1. Ik ben het helemaal met je eens dat we recht hebben op ons ongeluk! Ik denk net als jij dat veel mensen de negatieve emoties wegstoppen en zich krampachtig vasthouden aan de lichte emoties. Alsof het donker er niet mag zijn.

    Ik heb moeite met je conclusie dat dit de reden is dat het psychologenbezoek toeneemt. Onderzoek toont aan dat “echte”, klinische, gediagnosticeerde depressie (en dus niet mensen die een dipje hebben) een groeiend probleem is. Ik vermoed dat dit één van de redenen is dat het psychologenbezoek toeneemt.
    Verder: is het zo erg dat meer mensen naar een psycholoog gaan? Dat mensen hulp zoeken als ze ergens op vastlopen? Het overgrote deel van de mensen die hulp zoeken doen dit niet omdat ze ongeluk of negatieve emoties willen uitbannen, maar omdat ze ergens mee zitten, dit een plekje willen geven en niet weten hoe dit te doen.

    Overigens ben ik net als jou er fel op tegen dat er zoveel anti-depressiva wordt voorgeschreven aan mensen die niet aan de criteria voldoen!
    Wendy onlangs geplaatst…Ik ben dankbaar voor…My Profile

    1. Misschien heb ik het niet voldoende genuanceerd. Ik vind het onderdeel van de reden waarom bezoeken aan de psycholoog toenemen. Zoals ik ook zeg blijft de maatschappij vooruit razen en vallen steeds meer mensen van de boot, net door die snelheid. We kunnen het niet allemaal psychologisch aan om altijd maar perfect te moeten zijn. Een heel groot deel van de mensen die hulp zoeken hebben effectief problemen en dat ontken ik ook niet. Toch heeft onze samenleving ook de neiging om steeds meer burn-out, depressie, maar ook ADHD, autisme, HSP,… toe te schrijven aan mensen die eigenlijk niet aan die ziektes lijden. En daar heb ik het ook moeilijk mee, want mensen krijgen etiketten waar ze eigenlijk niet onder horen te vallen. Te bewegelijke kinderen, gevoelige mensen, een meer introvert persoon vinden we tegenwoordig allemaal maar abnormaal omdat ze niet aan ons plaatje voldoen. En tegelijkertijd zorgt dit plaatje ervoor dat steeds meer mensen ook effectief met zware problematieken te kampen krijgen. Het is en blijft een dubbel verhaal. Maar ik ontken zeker niet dat er effectief meer problemen rond depressie en burn-out ontstaan!

      1. Ok, nu snap ik je beter. Je hebt gelijk dat veel mensen die niet ziek zijn, wel het label opgepakt krijgen. Kinderen die druk zijn die meteen het label ADHD krijgen. En mensen die even een paar dagen een dipje hebben die zeggen dat ze zó depressief zijn.

        Negatieve emoties horen bij het leven en die moeten we aanvaarden, hoe pijnlijk of kwetsbaar ook. Maar als die emoties jarenlang aanhouden en een probleem vormen, dan ben ik er helemaal voor om hulp te zoeken!
        Wendy onlangs geplaatst…Ik ben dankbaar voor…My Profile

  2. Het schiet allemaal een beetje door wat betreft positiviteit. Soms denk ik echt: mag een mens niet gewoon even chagrijnig zijn? Vooral in de digitale wereld is het soms allemaal regenbogen en roze wolkjes 🙂 Maar de realiteit is vaak anders. Ik ken het, van die dagen dat echt niets lukt. En dan is het gewoon het beste om me daar bij neer te leggen en verder ook maar niets te proberen. Morgen weer een nieuwe dag!

  3. Ik huil nagenoeg nooit. Toevallig had ik vandaag echt een jank dag. Ik heb wel twee uur gehuild.
    Het is dus gelukkig niet zo dat ik mijn verdriet weg probeer te drukken.
    Goed geschreven Saar.

  4. Er is veel te doen rond gelukkig zijn en inderdaad het is precies alsof mensen niet ongelukkig mogen zijn. Iedereen heeft wel eens een mindere dag of een periode waarin het even minder gaat. Het is belangrijk om dat toe te laten maar niet altijd makkelijk voor de buitenwereld waarin je gelukkig moet zijn.

  5. Ik hink op twee gedachten bij je stukje. Ik ondervind namelijk dat er echt wel een ‘grijs gebied’ zit tussen wel een een dipje en klinische depressiviteit. En dat dat grijze gebied voor mij uiteindelijk zeker net zo zwaar is, omdat ik jaren heb gedacht: ‘het hoort gewoon bij me, niet zeuren, ik wil tenminste niet echt zelfmoord plegen’. Net als er inderdaad veel mensen zijn die niet eens een dipje mogen hebben van zichzelf, en die bij elke scheet naar de dokter rennen, zijn er namelijk ook veel mensen als ik: mensen die vinden dat ze niet depressief genoeg zijn om hulp te zoeken.

    Ik ben het dus zeker wel met je eens: ongelukkig zijn mag echt wel. En ja, het helpt mij ook om er niet de hele tijd tegen te vechten. Toch doet je post van vandaag een beetje pijn. Want net als ik ook wel eens ongelukkig mag zijn, mag ik ook gewoon de hulp zoeken die ik denk nodig te hebben. Ook als ik niet hard genoeg dood wil om er ook echt wat mee te doen.
    Jantine onlangs geplaatst…Klein moestuintje| ik maak weer een beginMy Profile

    1. Maar ik zeg ook helemaal niet dat hulp zoeken verkeerd is… Integendeel, ik ben ook terug naar een psycholoog gegaan toen ik me op het randje voelde zitten van een depressie of burn-out. Ik wist niet hoe ik erin moest slagen om mezelf toe te staan slechte dagen te hebben zonder daarmee meteen in een nieuwe burn-out te sukkelen. Ik heb nooit zelfmoordgedachten gehad, dat is ook niet persé gerelateerd aan depressie. Maar ik heb ook hulp gezocht en heb behoorlijk trajecten in begeleiding erop zitten.
      Ik moedig zelfs iedereen die in een zwarte periode zit aan om hulp te zoeken. Als je het alleen niet aankan, dan kan je maar beter aan iemand vragen om je te helpen voor je de put veel te diep hebt gegraven.
      Klinische depressiviteit is trouwens een ziekte, daar genees je niet zomaar van. Met depressie die niet genetisch is, kan je wel leren omgaan en de zware momenten leren counteren.

      1. Volgens mij ben ik niet de enige op wie je post wel zo overkwam 😉 al weet ik dat je het niet zo bedoelde. Ik geef toe, er komt bij mij ook een stukje frustratie bij kijken, omdat ook mijn moeder het had over ‘goed dat je naar de psycholoog gaat hoor, en het is dat ze je een labeltje moeten geven, maar jij bent echt niet depressief. Je reageert heel anders dan je (klinisch depressieve, is inderdaad anders) nichtje’. Ik word ook niet door iedereen in mijn omgeving serieus genomen daarin. En inderdaad, klinische depressie is een ziekte. Dysthymie ook, al is het minder direct heftig.

        Naast het recht om ongelukkig te zijn, wil ik namelijk ook het recht om te kunnen zeggen dat ik ziek ben, zonder dat ik er een wedstrijdje verpissen van hoef te maken. Ik wil dat mijn man het recht heeft om te zeggen dat hij autistisch is, ook als het voor de buurvrouw lijkt of hij ‘gewoon wat introvert is’. Dat is ook de reden dat ik het noem: wij weten niet hoe erg het bij anderen is. Bij een ander kan het ‘gewoon een dipje’ lijken, terwijl het al maanden aan de gang is, en ik weet dat mijn man door veel aangeleerd gedrag niet meteen als autist herkend zal worden door velen. Dat maakt niet dat hij zijn diagnose onterecht gekregen heeft. Wij zien niet wat er bij anderen gebeurt als de voordeur dicht gaat, en daarom vind ik het gevaarlijk om te stellen dat er teveel diagnoses gesteld worden, omdat we niet meer ongelukkig durven zijn.
        Jantine onlangs geplaatst…Klein moestuintje| ik maak weer een beginMy Profile

  6. Dat kwam even binnen “geef jezelf ruimte om je slecht te voelen”. Wat ik vaak merk is dat ik me slecht voel en dan ga panieken over het feit dat ik me slecht voel. De gedachten dat ik me niet moet aanstellen, dat een ander het veel erger heeft etc. die me met regelmaat kwellen helpen daar ook niet echt aan mee.
    Carlijn onlangs geplaatst…Mijn lichaam doet weer gekMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge