Het beste van mezelf

Het beste van mezelf

Vandaag is het exact drie maanden geleden dat Amélie op de wereld kwam. Het is ook exact drie maanden geleden dat ik aan het borstvoedingsavontuur begon, vol overtuiging. Het is een weg met hobbels en bobbels geweest. De eerste weken liepen helemaal anders dan ik mij had voorgesteld, maar ik vocht voor waar ik in geloofde en slaagde erin om van de borstvoeding een succesverhaal te maken.

Toen Amélie voor de eerste keer aanhapte, was ze amper een uur oud. Mijn kleine meid deed het heel goed. Ze dronk goed, gaf heel duidelijk aan dat ze honger had en slaagde er op haar derde dag alweer in om gewicht bij te krijgen. Baby’s vallen de eerste dagen na hun geboorte af, maar dat verhaal duurde bij Amélie amper een dag. Toen we het ziekenhuis verlieten na vier dagen zat Amélie alweer aan haar geboortegewicht. Met mij ging het echter iets minder goed. Ik legde Amélie niet goed aan, waardoor ik tepelkloven had gekregen. De vermoeidheid en de pijn maakten dat ik regelmatig naast haar wieg stond te huilen, omdat ze opnieuw honger had. De vroedvrouw, en tevens lactatiekundige, kwam de eerste week elke dag langs. Ook in het weekend stond ze voor mijn deur om mij te ondersteunen en te helpen. Om te beginnen kreeg ik zalf voorgeschreven om de kloven te genezen. Toen die genezing niet snel genoeg ging, schakelden we over op het gebruik van een tepelhoedje. Dat zou mijn borst beschermen en ervoor zorgen dat de kloven konden genezen. Het is een livesaver geweest. Ik kon Amélie voeden zonder pijn en zij leek er geen problemen mee te hebben. Verder kreeg ik heel goede instructies van mijn vroedvrouw over hoe Amélie goed lag, wanneer ze goed dronk, hoe je de voeding best geeft, etc. Amélie groeide en mijn zelfvertrouwen ook.

Na een vijftal weken raadde mijn vroedvrouw echter aan om het tepelhoedje toch maar langs de kant te leggen. Uiteindelijk is het voeden zonder hoedje veel beter. Baby’s krijgen mogelijks niet voldoende melk binnen met een tepelhoedje, omdat het hen meer moeite kost om te drinken. Ook is zo’n hoedje een heel gedoe. Je moet het overal bij hebben, het moet gesteriliseerd worden en eigenlijk is het een hele rompslomp om het te gebruiken. De eerste keren dat ik zonder hoedje voedde, deed het pijn en ik besloot algauw dat ik wel drie maanden met hoedje zou voeden. Tot ik op een dag geen zin had om het te gebruiken en het aanleggen eigenlijk vrij goed ging. Na zes weken gaf ik Amélie voeding zonder hulpmiddeltjes en begon ik er zelfs plezier in te krijgen. Amélie was acht weken toen ik erin slaagde om zomaar op locatie te voeden, me geen zorgen meer om die voeding te maken en me gelukkig voelde bij mijn beslissing. Dat was het moment waarop ik besliste dat ik verder wilde gaan met borstvoeding geven wanneer ik terug aan het werk ging.

Kolven op mijn werk is niet zo’n evidentie. Alle vergaderzalen hebben glazen wanden, er zijn geen lokalen waar je rustig kan gaan zitten om te kolven. Daarover waren mijn HR-manager en ik het meteen eens. Op de wc kolven wilde ik eventueel wel doen, maar dat zag mijn werkgever niet zitten. Dus kwamen we tot de compromis dat ik een langere middagpauze kon nemen zodat ik naar huis kon gaan om daar te kolven. Een ideale situatie is het niet. Ik kan kolven vlak voor ik naar het werk vertrek, in mijn middagpauze en wanneer ik terug thuis kom. De ideale situatie zou echter zijn dat ik rond negen uur, rond de middag en rond drie uur zou kunnen kolven. De situatie is nu eenmaal wat ze is natuurlijk.

Doordat het dus een minder ideale situatie is, was ik vorige week enorm bezorgd. Zou ik erin slagen om mijn productie op peil te houden? Zou ik wel genoeg kunnen afkolven voor Amélie? Hoeveel tijd mag er eigenlijk tussen kolfsessie zitten? Is het wel ok als ik zo kolf? Zou ik niet dit of dat moeten doen? Je kan het je waarschijnlijk wel al een beetje inbeelden. Ik maakte mezelf gek met mijn vragen en bezorgdheden. Als je dan ook nog eens stuwing krijgt, dan wordt het zeker allemaal teveel. Ook afgelopen weekend zat ik er nog ontzettend mee in mijn hoofd. En eigenlijk komen die vragen bij alles wat ik doe voor of met Amélie opspelen.

Daarom zeg ik nu tegen mezelf: ik heb Amélie drie maanden het beste van mezelf gegeven. Als het kan gaan we lekker door tot ze geen melk meer wil. Maar als er iets om de hoek komt kijken waardoor het borstvoeden niet meer mogelijk is, dan is dat geen ramp. Er bestaat gelukkig nog flesjesmelk. Ik mag daar dan geen voorstander van zijn, maar het is een back-up-plan. En ondertussen zien we waar we komen met de borstvoeding. Met dat in het achterhoofd, kan ik weer genieten van onze momentjes samen. Go with the flow baby!

(Visited 35 times, 1 visits today)

8 Replies to “Het beste van mezelf”

  1. Ik vind het sowieso heel erg knap dat het al gelukt is en dat je het met kolven nog langer wilt laten duren. Maak het jezelf verder inderdaad niet al te moeilijk want daar is niemand bij gebaat.

    1. Dank je 🙂 Als het aan mij ligt, ga ik door tot ze twee jaar is zodat we de WHO-norm halen, maar we zien wel. Elke druppel erbij is weer wat extra voor mijn kleintje.

  2. Absoluut go with the flow, en wat betreft jouw opmerking over flesjes geven met poeder dan, geen voorstander, wat als de productie niet op gang komt? Of zoals bij mijn moeder is gebeurd, echt haarzelf, dat bleek dat de voeding uit de borst van mijn oma praktisch nul voeding heeft? Mijn moeder kreeg dus wel melk binnen, maar er zat niets in qua voeding, ze is net op tijd ‘gered’ zullen we maar zeggen. En dat in 1952… haar gewicht ging teveel achteruit en toen is het onderzocht, ook dat kan gebeuren, ja dan kun je niet anders dan flesjes geven.

    X
    Morgaine onlangs geplaatst…Een dag met mijn dreumesnichtjeMy Profile

    1. Ik ben geen voorstander van poedermelk, maar dat wil niet zeggen dat het voor sommige mensen geen oplossing kan zijn. Trouwens, in de jaren ’50 was er ook heel weinig gekend over borstvoeding, dus kan het ook zijn dat jouw grootmoeder gewoon verkeerd advies heeft gekregen. Maar ik was er niet bij, dus ik weet het niet.
      Mijn vriendin combineert borstvoeding en flesvoeding nu ze terug gaat werken. Dat is iets waar zij voor gekozen heeft en daar veroordeel ik haar ook niet voor. Maar ik doe het liever niet. Elk zijn keuze, dat maakt de wereld interessant 😉

  3. Zover ik alles gelezen heb, doe je het hartstikke goed! Je kindje het beste van jezelf geven, meer kun je niet. Al die zorgen zijn ook normaal, maar als je naar Amélie kijkt zie je – gok ik 😉 – een gelukkige baby. That’s the sign you’re doing it great. 😉 Ondanks dat de situatie niet optimaal is, is het wel fijn dat ze op werk met je meedachten omtrent het kolven.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: