Het afscheid #2

Het afscheid #2

Drie maanden geleden moesten we afscheid nemen van een heel belangrijk persoon. In die periode bleef ik vrij stil over wat er gebeurde. De verwerking bestond voor mij toen voornamelijk uit het delen met mijn familie. Maar vandaag voel ik de nood om hier toch over te schrijven, om het verhaal te delen. Het afscheid dat wij namen van mijn mémé…

Het was een helse dag. We hadden dat weekend nog doorgewerkt, omdat de verbouwingen aan ons huis niet even konden wachten. Als we wilden verhuizen volgens plan – en dat moest wel aangezien onze huurtermijn afliep eind juli – dan konden we niet even de tijd nemen. Een weekend niet werken zou mijn mémé ook niet terug brengen. Mijn vader was dus bij ons dat weekend en die maandag zou hij met ons mee gaan naar Gent voor de uitvaart. We vertrokken vrij vroeg om de ochtenspits voor te zijn, omdat mijn vader zich thuis nog wilde wassen en omkleden, omdat we vroeger aan het crematorium wilden zijn.

Maar de wolken besloten om na een lange droge periode met ons mee te huilen. Het water kwam uit de lucht stromen en stuurde het verkeer in de war. Het kruispunt met de E40, daar was er file omwille van een ongeval. Op de R4, werken en dus file. Over de rit die normaal een uurtje duurt deden we meer dan twee uur. We kwamen op het moment dat we in het crematorium moesten zijn aan bij mijn ouderlijke huis. Mijn moeder had op ons gewacht en dus kon ik met haar en mijn zussen mee terwijl mijn vader zich omkleedde. Ik liet mijn Lief bij hem achter zodat zij samen naar de uitvaart konden komen.

Het verkeer was ons beter gezind toen we naar het crematorium reden, ook al bleef de regen met bakken uit de lucht komen. Het maakte gelukkig niet zoveel uit dat we later waren dan voorzien. De vrouw die de dienst zou begeleiden, keek even onze teksten na en wist toen voldoende hoe ze de dienst moest leiden.

De spanning om op tijd te zijn, had ons zo in beslag genomen dat het volle besef van deze dag toen maar op ons neer kwam. Er waren mensen die we niet verwacht hadden en dat maakte het extra moeilijk voor mijn moeder. Op zo’n moment is het fijn om elkaar te hebben. De knuffels en steun die we elkaar konden geven, was goud waard. Hoezeer dit een dag is die we liever vermijden, voor mij is geen moment zo belangrijk geweest in mijn leven als het moment waarop in mijn jongste zus en mijn moeder omhelsde op dat moeilijke moment. Wat er ook allemaal is gebeurd in ons leven, wat we elkaar ook hebben ‘aangedaan’, het belang van bloedbanden is niet te onderschatten. De warmte en steun van dat moment was onbeschrijfelijk.

Het was werkelijk een dag van ‘just in time’, want toen iedereen net de zaal binnen was, schoven mijn Lief en mijn vader op de bank bij ons. Ze hadden het net gehaald. Een neef van ons en zijn vrouw hadden echter meer pech en misten door een aanrijding de uitvaartdienst, een ontzettend jammer zaak. We hadden gekozen voor een dienst in het crematorium met persoonlijke muziek en eigen teksten. Na een verwelkoming mocht ik naar voren komen en mijn toespraak houden. Bij de eerste woorden stroomden de tranen over mijn wangen en mijn stem brak. Even wist ik niet of ik dit kon doen, maar ik verzamelde al mijn kracht en sprak de woorden, voor mijn mémé.

Lieve meme,
Vandaag wilde ik hier vertellen hoeveel je voor mij betekende. Ik wilde de mensen laten zien hoeveel ik van je hield. Alleen willen de woorden niet komen.
De herinneringen spelen zich echter rijkelijk af in mijn hoofd. Hoe ik de pot van de ‘crème’ mocht uitlepelen, dat je de lekkerste frietjes van de wereld kon maken. Ik kan ook vertellen over de vele truien die door jouw handen werden gemaakt. Truien met dieren erop genaaid, in alle kleuren, soms met knopen of gekke steken.
Het waren zoveel kleine dingen die ervoor zorgden dat jouw huis een thuis voor mij werd. Niet alleen omdat we bij jou meer koekjes mochten eten, of omdat we konden kiezen uit zoveel smaken Ice Tea. Het is de tijd die we met elkaar door brachten toen ik kind was. Als het maar even kon, glipte ik naar jou toe. In mijn pyjama over straat, terwijl mijn ouders nog sliepen. Ik heb er zelf geen levendige herinneringen van, maar het is me vaak verteld. Wat ik echter nog steeds voor me zie is hoe we vakanties doorbrachten in jouw tuin, of voor het haardvuur. Met springtouwen in de hand, speelgoed op de keukenvloer of met kleurboeken en heerlijk dikke kleurpotloden. Vol spanning zitten wachten tot we naar de kermis zouden gaan of de cadeautjes vanonder de boom vandaag mochten.
Laatst las ik: “Ook al is ze straks weg, vergeet niet dat ze voor altijd bij je zal zijn. Zij is degene die jou heeft gevormd. Je hebt haar manieren, haar normen en waarden in je zitten.” En weet je, meme, eigenlijk is dat ook voor jou zo. Omdat ik mijn huiswerk bij jou kwam maken, een antwoord kreeg op de gekste vragen, me veilig voelde in jouw huis , in jouw tuin ongelofelijke avonturen heb beleefd, er ruimte was om te lachen of eens gek te doen en omdat ik zo vaak door jou getroost ben als ik me verdrietig voelde.
Afgelopen dinsdag bleef de tijd voor jou stilstaan. Het is een lege plek die je achter laat, maar helemaal verdwenen ben je niet. In mijn hart zal ik jou en al die herinneringen voor altijd blijven bewaren. Daar leef je verder, tot we elkaar weer zien, ooit.

Mijn jongste zus is gek op muziek en kan je wel een zangeres noemen (ze volgt zanglessen en zingen is haar leven, hoe noem je zo iemand anders?). Ze waagde zich aan het prachtigste stuk muziek ooit, naast haar eigen woorden. Nooit zal dit nummer nog een andere betekenis kunnen krijgen. Droefgeestig misschien; maar ergens ook vol hoop.

De woorden van mijn zussen raakten mij in mijn ziel. Hoewel ik had gevreesd dat er niet veel ruimte zou zijn om te rouwen, had ik mij daar behoorlijk in vergist. Deze dienst was een van de ‘mooiste’ die ik had meegemaakt omdat we zoveel inbreng konden doen.

Na de dienst was er nog een koffietafel waar we broodjes konden eten, terwijl de crematie doorging. We hadden graag de kist tijdens de uitvaart gehad waardoor er wel een wachttijd was, maar die vulden we op door met elkaar herinneringen op te halen en de neef bij te praten die de dienst had gemist. Mémé werd uitgestrooid op hetzelfde veld waar ook haar man zijn laatste rustplaats had gevonden. Zoals mijn jongste zusje had gezegd: als jij en pépé maar terug samen zijn.

Lees het eerste deel hier.

(Visited 88 times, 1 visits today)

8 Replies to “Het afscheid #2”

    1. Absoluut. Ik ben al twee grootouders verloren hiervoor. Van mijn beide grootvaders heb ik reeds afscheid moeten nemen, maar het went nooit echt. Rouwen blijft nodig en de dood doet pijn, maar het hoort bij het leven!

  1. Prachtige beschrijving van een mooi afscheid. Neemt me terug naar een jaar geleden. Ik heb mooie herinneringen aan het afscheid van mijn oma toen. Ik hoop dat jij het ook zo zult ervaren. Misschien nog niet nu, maar ooit.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: