Heilzame stilte

Heilzame stilte

 Na de retraite die ik afgelopen weekend volgde merk ik nu hoe belangrijk stilte kan zijn. Ik hield altijd al van rust in mijn huis – een opgeruimd huis maakt echt een groot verschil – en lezen, werken of creatief bezig zijn in de stilte kon ik ook altijd waarderen. Alleen besef ik nu pas hoe heilzaam een langere periode van stilte werkelijk kan zijn.

Ik zal nog regelmatig eens terugkomen op de retraite, omdat ik zelfs na afloop merk hoeveel invloed het al heeft gehad op mijn leven. Veel van de dingen waar ik mee bezig ben komen in een ander daglicht te staan en dat is ook zo met de stilte. Sinds ik terug ben, blijft de radio ’s morgens uit. Mijn lief leest de krant; ik eet eigenlijk gewoon in stilte mijn ontbijt. Waar ik daarvoor hoogstnodig social media moest checken, heb ik nu liever rust. En dat is ook zo in de auto. Pas nu merk ik hoezeer de radio mij afleid. De stilte heeft een aantal heilzame effecten op mij gehad.

Stilte geeft vrede

Elke dag is het een geroezemoes aan stemmen in mijn hoofd. Stemmen die me vertellen wat ik allemaal nog moet doen. Stemmen die de meningen en oordelen van anderen invullen, maar die ook zelf voortdurend oordelen over anderen. Stemmen die me vertellen waar ik rekening mee moet houden en stemmen die me corrigeren. Ik heb geleerd ze te negeren. Eerst kwamen ze dus aan volle sterkte terug toen ik tijdens de eerste meditaties in stilte zat. Bij vipassana-meditatie is er namelijk geen begeleidende stem. Je krijgt meditatie-instructies en daarna zit je in stilte. Wat een lawaai in mijn hoofd!

Maar toen ik op zondagochtend na het ontbijt besloot om een half uurtje van mijn vrije tijd in de tempel te gaan mediteren, werd het plots heel stil in mijn hoofd. Het enige wat ik nog hoorde was mijn eigen ademhaling en het tikken van de klok. Af en toe hoorde ik andere mensen mij vergezellen, maar de stemmen in mijn hoofd zwegen.

Wat een ruimte in mijn hoofd gaf dat! Zoveel ruimte om te ontdekken, te voelen, te observeren. Het gaf een gevoel van vrijheid, het idee dat alles mogelijk is.

Stilte leert genieten

Ik stond met mijn voeten op de stenen en keek over de golven uit. De wind trok aan mijn jas, duwde mij een richting uit, maar ik bood weerstand. De lucht werd langzaam lichter, hoewel de wolken talrijk aanwezig waren. De zon liet zich nog niet zien. Een glimlach verscheen op mijn gezicht.

Met mijn voeten in de branding spoelden de golven een voor een over mijn schoenen. Het razen van de zee spoelde de innerlijke stilte die ik ondertussen had gevonden niet weg. Ik volgde de schuimkopjes met mijn ogen en zag hoe de wolken langzaam rood kleurden. Toen ik me omdraaide zag ik aan de andere kant een helblauwe lucht, met flarden vuurrode wolkjes. De belofte van een schitterende dag kondigde zich aan.

De lucht werd langzaam feller blauw, tot azuurblauw overheerste. Een gouden randje verscheen aan de horizon. Ik hief mijn handen in de lucht om aan een Egyptische zonnegroet te beginnen. Toen de zon haar kopje liet zien, deed ik er nog eentje. En toen de zon uiteindelijk helemaal zichtbaar was, groette ik haar nogmaals. Wat een heerlijk en prachtig gevoel!

In de stilte spreekt God

Het was aan tafel, tijdens het eerste middagmaal dat ik mijn handen vouwde en mijn hoofd boog om een dankgebed uit te spreken (in stilte). Al een paar maanden zwierf de vraag in mijn hoofd rond hoe ik moest bidden. Toen kreeg ik het antwoord vanuit onverwachte hoek. Het gaat niet hoognodig over de juiste woorden, maar wel over de juiste attitude.

In mijn lerarenopleiding liep ik ooit stage in het eerste leerjaar, bij een leerkracht die ingetreden was als non in een klooster. Zij wist alles van bidden en tijdens mijn godsdienstlessen besloot ze om het over te nemen. Toen we het er achteraf over hadden, vertelde zij dat ik duidelijk geen cultuur van bidden had en dat ze de kinderen de juiste houding wilde aanleren. Toen begreep ik dat niet. Ondertussen heeft de stilte mij geleerd hoe je spreekt met God.

Als bidden tegen God praten is, dan is mediteren luisteren naar God. En zij heeft interessante dingen te vertellen!

Stilte laat je bewust-worden

Wanneer je tijdens een maaltijd bezig bent met een verhaal te vertellen, wordt je afgeleid van wat je aan het eten bent. Wanneer je tijdens het lezen van een boek muziek hebt opstaan, komt noch de muziek noch het boek eigenlijk goed tot zijn recht. Als je tijdens een wandeling een gesprek voert, dan mis je de dingen op je weg. Je hebt geen oog voor alle moois rondom jou of voor de manier waarop je voeten neerkomen op de grond.

In de stilte leer je al deze dingen kennen. In de stilte ga je vanalles opmerken. Niet alleen de dingen rondom jou komen beter tot hun recht, maar ook je gedachten en gevoelens kunnen plots op de voorgrond treden. Dat kan ontzettend confronterend zijn, als je het toelaat. En dat is waar heel wat mensen, volgens mij, voor wegrennen. Daarom houden ze van radio, televisie en drukte. Niet hoeven stilstaan, niet stil zijn, laat hen verder rennen in een leven dat zonder al te veel zorgen lijkt. Maar voor mij is het net de reden om van de stilte te houden. In de stilte leerde ik mezelf kennen.

Hou jij van de stilte?

(Visited 85 times, 1 visits today)

7 Replies to “Heilzame stilte”

  1. Erg mooi geschreven. Ik kan heel erg van stilte genieten. Op dit moment is “alleen” zijn in de stilte nog wel erg lastig voor me. Dan neemt mijn hoofd het erg vaak van me over en kan ik snel in paniek raken of gewoon heel erg van slag raken. Ik heb nu nog wel iets nodig om te doen.
    Ik lees heel graag nog meer over de retraite!

    1. Wat jij vertelt is exact de reden waarom veel mensen niet tegen de stilte kunnen. Het is best confronterend en je moet kunnen omgaan met alles wat je geest je op zo’n moment voorschotelt.

  2. De laatste tijd doe ik ook graag de radio uit in de auto. Het geeft mij anders teveel prikkels. Daarnaast luister ik sinds kort klassieke muziek – geen stilte, maar dat brengt mij wel tot rust!

    1. Ik vind het wel echte luistermuziek, klassieke muziek. Je moet ervoor gaan zitten en even niets doen.
      De radio uit in de auto vind ik ook wel ontzettend fijn. Er komt al zoveel op je af, dan hoeft er niet ook nog eens een radio door wat mij betreft!

  3. Ik hou ontzettend van de stilte, eigenlijk kun je zeggen dat ik het hele eerste deel van mijn dag in stilte doorbreng, als ik wakker wordt, ja wel met blogs lezen, maar in stilte, en als ik iets hoor, kijk ik op, zien wat er gebeurt, of juist niet, even mijn ogen dicht en genieten. Met Picasso spelen en ga zo maar door. het enige wat ik aanzet is mijn waterval, huiskamer waterval, en dat is nog meer rust gevend, het water horen stromen, bewust. Zo heerlijk!

    X

  4. Van mij mag het bijna altijd stil zijn. Ik zou ook heel erg goed langere tijd in stilte kunnen leven. Ik hou ervan om alleen te leven. Die paar uur per dag dat ik anderen om mij heen heb is voor mij meer dan voldoende. Als ik heel eerlijk ben vind ik dat al teveel.

    Eindelijk kwam ik er dan toe om in alle rust deze laatste artikelen te lezen. Ik kan me zo enorm goed voorstellen hoe mooi deze ervaring geweest moet zijn. Ontzettend bijzonder om te lezen over het oordelen. Het moment dat ik het oordelen kon loslaten (dit is geleidelijk gegaan de laatste twee jaar en het lukt me nu denk ik al wel een aantal maanden om zonder oordeel te leven) voelde als een bevrijding.

    Ik heb genoten van dit en je vorige artikelen over dit onderwerp. Prachtig. X

    1. Heel erg bedankt voor je lieve reactie, Marion!
      Het oordelen los kunnen laten lijkt me enorm fijn, maar ik trap in de bekende valkuilen natuurlijk (het willen wegduwen enzo). Ik begin langzaam aan te accepteren dat het zo is en ik merk al een subtiel verschil. Ik kijk uit naar dat moment waarop ik mensen niet voor alles meer loop te veroordelen. Dat moment waarop je kan luisteren zonder meteen te moeten inspringen. Lijkt me veel mooier dan wat er nu soms gebeurd 🙂

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: