Groeipijnen

Groeipijnen

Daar zat ik dan op de keukenvloer, tegen de kasten aanleunend, terwijl de tranen over mijn wangen rolden. Allerlei vragen, waar ik geen raad mee wist, raasden door mijn hoofd.
“Is dit mijn leven nu?”
“Wanneer ga ik me weer mezelf voelen?”
“Is er nu niet meer dan zorgen voor het kindje en mijn huishouden?”
“Hoe ga ik dit doen als ik weer ga werken?”
“Waarom wilden wij een kindje? Ons leven was perfect.”
“Waar is mijn geluk naartoe?”
“Waarom? Waarom? Waarom?”

Ondertussen vocht mijn schuldgevoel met dat miserabele gevoel dat mij op de vloer had doen belanden. Onze dochter is eigenlijk een heel makkelijk kindje. Ze slaapt al een aantal weken nachten door, op een uitzondering hier en daar na. We kunnen haar overal mee nemen, want ze weent niet snel. Tussen de voedingen en luierwissels door slaagt ze erin om ofwel te slapen ofwel zichzelf bezig te houden. En toch heb ik het gevoel dat ik niets anders doe dan voor haar zorgen terwijl ik het huishouden draaiende probeer te houden. Alle ballen nog in de lucht?

De gedachten bleven over elkaar buitelen. Met geen mogelijkheid kon ik ze stil leggen om er iets positiefs voor in de plaats te zetten. Ik greep mijn telefoon en belde een vriendin. Haar eerlijkheid deed mij beseffen dat mijn gevoel niet zo gek was. Integendeel, het is doodnormaal, want plots wordt je hele leven beheerst door een kindje en dat verandert echt niet gauw. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en overleefde de dag. Vol hoop dat het de volgende dag over zou zijn.

Maar op maandagochtend liepen de tranen opnieuw over mijn wangen en waren ze opnieuw niet te stoppen. Huilend begon ik aan mijn huishoudelijke taken. Wanneer ik dacht dat het huilen voorbij was, begon het opnieuw door iets stom als een pluk haar die voorbij waaide. Terwijl ik de kaarsjes na het afstoffen op het dienblad schikte, voelde ik de pijn die mij al een tijdje achtervolgt. Het is een bekende pijn, eentje die ik meestal met open armen verwelkom, omdat een ‘goed soort pijn’ is. Het is de pijn die je voelt, wanneer je in korte tijd verplicht wordt om een heel eind te groeien. Het is de pijn die een verandering aankondigt. Het is de pijn die mij vertelt dat ik er bijna ben, op een eindpunt, of bij een tussenstop.

Groeipijn

Mama worden is tenslotte geen kleinigheid. Hoewel je jezelf voorbereid tijdens je zwangerschap op de taak die je te wachten staan, kan je bij een eerste kindje nooit helemaal inschatten wat je te wachten staat. Ik kon me alvast langs geen kanten inbeelden wat de impact van zo’n kleine spruit is. Ik ben zelfs volledig overrompelt door de tijd en energie die kruipt in een baby. Bij mij is de bevalling en het herstel achteraf dan nog vlot verlopen.

Eerlijk gezegd had ik zelf verwacht dat er meer ruimte zou zijn voor kleine momentjes voor mezelf. Dat ik dit blogje zit te tikken – en dat ik nog geen gaten in mijn blogweken heb laten vallen – bewijst dat er af en toe wel een momentje is. Toch zijn die momentjes minder talrijk dan ik had gehoopt. Groeien in de rol van mama neemt meer tijd in beslag dan ik had verwacht.

Niet alleen groeien in de rol van mama is moeilijk, maar deze rol combineren met alle andere ‘rollen’ die ik opneem, dat is pas een uitdaging. Mijn Lief heeft mij zachtjes uit de moederrol moeten halen en aangeven dat ik ook nog echtgenote ben. En dat niet alleen, ik ben ook nog een dochter, werkneemster, vriendin, hondenvriendin, vrijwilliger en … Al deze dingen met elkaar combineren en niet blijven hangen in mijn moederrol was de afgelopen maand de uitdaging waar ik voor stond.

Stilletjes aan begint mijn leven terug vorm aan te nemen. Elke dag neem ik er een nieuw taakje bij. Elke dag zet ik een nieuwe stap in de richting van mijn nieuwe ‘persoonlijkheid’. Het doet pijn, dat groeien. Het is niet eenvoudig, dat groeien, maar met babystapjes kom ik er wel.

Ik moest mezelf er alleen even aan herinneren dat groeien geen pijnloos proces is.

(Visited 48 times, 1 visits today)

7 Replies to “Groeipijnen”

  1. Ontzettend dapper dat je dit zo van je af durft te schrijven… Ik denk inderdaad dat er veel moeders zijn die dit herkennen, zeker in het begin. Alles is zo anders, maar het komt uiteindelijk allemaal weer helemaal goed.

    1. Dank je. Mijn blog is een echte uitlaatklep, dus het is fijn om het van me af te kunnen schrijven. Ik heb alvast heel veel vertrouwen in een goede afloop. Maar ik weet ook dat het niet altijd even makkelijk zal zijn…

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: