Geen tijd om ziek te zijn

Geen tijd om ziek te zijn

Wanneer ik maandagmorgen met mijn hoofd boven het toilet hang, is de gedacht die door mijn hoofd schiet vrij simpel: “Leer je het nou nooit?” Nou, neen, ik ben een levensgenieter en lekker eten is daarvan de hoofdmoot. Dat dat lekker eten mij af en toe eens verkeerd valt, daar had ik weer geen rekening mee gehouden.

Het was eigenlijk geen slimme zet van mezelf om zondag chili te maken en na achten ’s avonds dan nog eens falafel te gaan bestellen. Nadat ik vorige week naar de dokter was gerend, omdat ik zo’n enorme last had van buikpijn, had ik toch moeten weten dat pikant eten en fastfood geen goed idee was. Maar nadat ik de hele ochtend in de keuken had gestaan om op z’n minst bewuste taarten te bakken – alles was vers dus ik wist perfect wat er in zat – had ik gewoon zin om in de wokschotel die ik stond te maken verse tomatensaus en pili pili te gooien. En toen we eenmaal in de zetel van een film genoten, leek de falafel veel heerlijker dan de soep die op het vuur stond. Dat heb ik dus geweten.

Na het toiletbezoek van maandagochtend dacht ik dat het wel over zou gaan. Ik raapte mezelf dus bij elkaar, stopte een extra pak rijstkoeken in mijn tas en vertrok naar mijn werk. Ik had moeten weten dat samen met het verdwijnen van mijn zin in ontbijt ook mijn gezondheid met de noorderzon verdween. Het slapen in de trein, het misselijke gevoel op de fiets, ik negeerde het allemaal.

Jawel, je leest het goed! Vorige week schreef ik nog over het accepteren van mijn grenzen, deze week stap ik op de fiets om te gaan werken terwijl ik eigenlijk in mijn zetel hoor te liggen. Maar goed, ik dacht nog dat ik beter op het werk kon misselijk wezen, want vanuit mijn zetel zou ik mij toch maar vervelen. En uiteindelijk, zo ziek was ik niet. Thuis zou ik ook meteen aan de klusjes begonnen zijn en dan zou ik mij ook nog eens schuldig gevoeld hebben over het feit dat ik me ziek gemeld had.

Waar ik niet op gerekend had, was dat mijn lichaam de rest van de dag voedsel zou weigeren. Vlak voor de middag sloeg de vermoeidheid dus stilaan toe, want mijn lichaam is er niet op voorzien om langer dan een nacht te vasten. Het leek ook maar niet te willen besluiten of het nu wel of niet wou eten. Twee rijstkoeken later kon het dat besluit nog steeds niet maken, dus ging ik maar aan de thee.

Vroeger naar huis gaan en de avond in mijn bed doorbrengen was uiteindelijk de enige optie die overbleef. Af en toe ben ik echt niet goed in voor mezelf zorgen. Dan neem ik toch het risico om over mijn grenzen te gaan. Want soms is dat ook een betere keuze dan voor je de grens bereikt al te stoppen. Het punt is dat ik achteraf dan wel dubbel zo hard voor mezelf moet zorgen. De vraag is maar of ik daar dan weer in slaag!

(Visited 123 times, 1 visits today)

12 Replies to “Geen tijd om ziek te zijn”

  1. Dit is heel herkenbaar! Maar het feit dat je uiteindelijk naar jezelf hebt geluisterd en vroeg naar huis bent gegaan, is toch wel iets om trots op te zijn. Er zijn genoeg mensen die alsnog door zouden zijn gegaan.
    Ik wens je heel veel beterschap toe.

    1. Dank je, ja, veel mensen zouden toch nog langer gebleven zijn. Ik kijk er wel tegen aan wat er de komende dagen gebeurt. Momenteel voel ik me alvast stukken beter!

  2. Ai, veel beterschap! En idd, probeer toch je grenzen te respecteren. Wanneer je je blijf pushen als je ziek bent duurt het uiteindelijk toch langer om daar van te herstellen.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: