De geboorte van een lenteprinses

De geboorte van een lenteprinses

De uitgerekende datum verstreek, maar van een kindje was er nog geen spoor te bekennen. Mama en papa begonnen stilaan ongeduldig te worden. Ook de gynaecoloog begon zich af te vragen waar ons meisje bleef, want mijn lichaam was volledig klaar om een kindje op de wereld te zetten.

Op 21 maart werd ik om zeven uur in het ziekenhuis verwacht om de bevalling in te leiden. Maar daar had Amélie een ander idee over… Kort voor middernacht klaagde ik tegen mijn Lief dat ik weer oefenweeën had, waardoor ik niet kon slapen. En net nu ik die slaap zo goed kon gebruiken! Maar naarmate de nacht vorderde, bleek dat het helemaal niet om oefenweeën ging, maar om echte weeën die telkens in intensiteit en frequentie toenamen.

Uiteindelijk besloten wij om rond vijf uur ’s morgens naar het ziekenhuis te gaan, omdat ik ook nog eens misselijk werd. Veel vordering had mijn lichaam nog niet echt gemaakt, want bij binnenkomst had ik twee centimeter ontsluiting. Er ging heel wat door me heen toen ik dat hoorde. Naar mijn gevoel zouden we niet van een vlotte bevalling moeten gaan spreken.

Mijn water was op dat moment ook nog niet gebroken, en naast de antibiotica besloot men om een weeënversterkend middel te geven. Dat middel heeft een beetje geholpen, maar mijn lichaam deed het grootste deel zelf. Tegen acht uur zat ik op vijf centimeter en om 11u27 zag kleine Amélie het levenslicht.

Mijn grootste wens was om natuurlijk te bevallen, zonder verdoving, op eigen kracht. Hoewel ik een klein beetje hulp heb gehad, is Amélie ter wereld gekomen op de manier waarop ik dat graag wou. Ze heeft ons geduld op de proef gesteld, maar we zijn er ontzettend voor beloond.

In woorden vatten hoe het voelt om op eigen kracht een kind op de wereld te zetten is moeilijk. Het geeft een standvastig vertrouwen in je eigen kunnen. Het roept een oerkracht op en tilt je naar een bewustzijnsniveau waar enkel jij en je lichaam nog van belang zijn. Ik sta nog steeds versteld van de kracht in mezelf die mij deze wonderlijke ervaring bezorgde. En ik ben trots op mijzelf en mijn lichaam, omdat we dit samen hebben gedaan!

Welkom in deze wondere wereld, kleine meid!

(Visited 62 times, 1 visits today)

12 Replies to “De geboorte van een lenteprinses”

  1. Ja die oerkracht, het gaat vanzelf, volgens mij had ik dat al vaker gezegd, in Afrika gaan ze tussendoor aan een boom hangen 😉

    En dat heb je nog vlot gedaan, ik herken het van die weeën namelijk die dan wel/niet doorzetten en ook ik had ’s morgens nog maar 2 cm ontsluiting, ik hoor mijn moeder nog zeggen aan de telefoon aan mijn tante.. ze heeft 2 METER ontsluiting, whahahaha en ik moest ook naar het ziekenhuis om ingeleid te worden, uiteindelijk inderdaad, doe je het toch zelf 😉

    Ze is prachtig, geniet van elkaar, dat is iets wat ik nu blijf zeggen, dit eerste jaar… vliegt om…

    x
    Morgaine onlangs geplaatst…Prettig gespoordMy Profile

    1. Het gaat goed, maar het is nog steeds onwijs wennen. Mijn hele leven is nu Amélie… en ergens tussenin is er misschien ook nog wat tijd voor mij. Best heftig en intens. Maar ik zou haar nu ook niet meer willen inruilen hoor 😊

  2. Wat fijn dat de bevalling toch ging zoals jij het wilde! Kan me goed voorstellen dat die oerkracht je een goed, voldaan gevoel geeft vol zelfvertrouwen. Moet bekennen dat ik als de dood ben voor bevallen; probeer altijd alles wat pijn kan doen te vermijden, hehe.
    Fijn ook dat het goed met jullie gaat!

    1. Ik was vroeger ook altijd bang voor bevallen. En dat vermijden van pijn is ook heel herkenbaar. Maar op een dag heb ik gewoon die klik gemaakt. Wie weet gebeurt dat bij jou ook 😊

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: