De gaatjes die zij achterlieten

De gaatjes die zij achterlieten

De adressen verschijnen in mooie krulletters op de enveloppen. Het is een heus werkje, maar het zal ons veel moeite besparen als ons kleine meisje er eenmaal is. We hebben al beslist dat zoveel mogelijk geboortekaartjes gewoon de post op gaan. Mijn Lief kan zich dan volledig op onze dochter concentreren.

De naam en het adres van mijn vaders moeder neerschrijven doet me terug keren naar het verleden wanneer ik op kamp ging of op reis was, toen postkaarten sturen nog hip was. Een ander adres zit ook nog in mijn vingers, dat van de ouders van mijn moeder. Maar geen van beide is nog bij ons. Dit adres hoef ik niet meer te schrijven. Hun achterkleinkind zullen zij nooit zien.

Drie van mijn eigen grootouders hebben ons al verlaten. De vader van mijn vader was de eerste in 1996. Ik heb nog levendige herinneringen aan hem en aan zijn afscheid. Het is die ziekte, waar we allen mee te maken krijgen vroeg of laat, die hem vrij vroeg bij zijn geliefden vandaan haalde. De vader van mijn moeder volgde tien jaar later. Een verhaal waar we binnen onze familie soms nog mee worstelen, omdat de man het ziekenhuis binnen wandelde en in een bed er weer uitkwam. Het enige positieve is dat hij thuis mocht sterven, zijn grootste wens. Datzelfde was zijn vrouw – bijna twee jaar geleden – niet gegund. Het was de ouderdom die haar inhaalde.

Ik zucht en kijk nog eens naar dat ene adres dat ik geschreven heb. Mijn enige levende grootouder. Enkel zij zal het kleintje nog in haar armen kunnen houden. Bij mijn Lief is het ongeveer hetzelfde verhaal als we naar de voorgaande generaties kijken. Hij heeft de drie overleden grootouders echter nooit gekend.

Het is op zo’n momenten dat je beseft dat het gemis nooit echt verdwijnt. Het verlies heeft een plaats gekregen. Je bent doorgegaan met je leven. Maar de leegte zal nooit meer opgevuld worden. Dus kijk ik even naar de sterren en fluister hen toe: ‘Ik hoop dat jullie straks ook trots mogen zijn op ons kleine wonder.’

(Visited 51 times, 1 visits today)

8 Replies to “De gaatjes die zij achterlieten”

  1. True that! Ik heb nog steeds het geluk mijn 4 grootouders te mogen hebben. Mijn overgrootmoeder (moeders kant) is overleden in 1992 – dus die herinneringen zijn voor mij redelijk vaag. Veel sterkte, want hoe mooi de herinneringen ook, ze kunnen pijnlijk terugkeren op zo een moment <3

  2. Ik krijg de tranen in mijn ogen bij het lezen hiervan, lieve Saar. Ik snap je gevoel zo goed. Het gemis blijft. Een pijnlijk gat als je erover begint na te denken. Ik zou zo graag willen dat ze erbij waren geweest op onze trouw vorig jaar, en op de gewone momenten. Gelukkig hebben we mooie herinneringen en kan je het inderdaad een plaats geven, maar toch is het zo’n missen van…
    Ik denk als je een kindje krijgt dat het gemis nog eens zo hard weer boven komt.

    1. Al die momenten zijn wel moeilijk op hun eigen manier, hè. Het is meer het besef dat ze elkaar nooit zullen ontmoeten dat soms hard binnen komt. Dus zullen we verhalen moeten vertellen! Zodat ze hen ook een beetje leert kennen.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: