Het werd alleen maar erger

Het werd alleen maar erger

Ik trok de deur achter me dicht en keek naar mijn horloge. Nog een half uurtje voor het college zou beginnen. Een half uur om de tranen terug te dringen, door mijn prikkende ogen te kunnen kijken en mijn verdriet en pijn te verbergen. Een wandelingetje in een van de vele parken die Gent telde zou de ideale oplossing zijn. Uiteraard ging ik niet naar het college, zoals wel vaker na een sessie therapie.

De dood van mijn grootvader was de sleutel geweest. Toen ik na het nieuws van zijn dood instortte, kon ik niet snel genoeg in het bureau van de studiebegeleider van de hogeschool zitten. Mijn thuissituatie was rot, jarenlang had ik de spanningen laten opstapelen. Dat ik niet geslaagd was voor mijn tweede jaar lerarenopleiding maakte het allemaal niet makkelijker en ook de ziekte van mijn grootvader waar zijn overlijden op volgde, maakte van mij een zombie.

In het najaar van 2006 stond ik met diezelfde studiebegeleider rond te draaien in de wachtzaal van de Gentse studentenvoorzieningen. Hier had ik een afspraak met een psychologe die mij zou helpen met mijn problemen. Noch de studiebegeleider, noch de psychologe had een goed beeld van mijn hulpvraag toen ik daar in de gang stond te draaien. De studiebegeleider had ik meegevraagd, omdat ik wist dat ik anders niet naar die psycholoog zou gaan. Toen ze me eindelijk kwam halen, wilde alles in mij keihard weg rennen. Maar zelfs daarvoor had ik de kracht niet meer.

psycholoog therapie

Na het intakegesprek besloot K. om een wekelijkse begeleiding op te starten. “En als het niet goed gaat,” zei ze, “dan kom je maar twee keer in de week.” Ik slikte, want ik wist wel wat dat betekende: ongelofelijk intensieve begeleiding.

Ook al had ik tijdens dat eerste gesprek de ogen uit mijn hoofd gehuild, de hoop op beterschap bleef bestaan. Want als we aan zo’n intensieve begeleiding begonnen dan moest er zeker ook snel beterschap komen.

Het is maar goed dat ik nooit echt geweten heb waar ik aan begon. In het begin bestond de therapie uit gesprekken. Ik moest mezelf leren begrijpen. We maakten ook schema’s: gedachtenschema’s, energieschema’s, relatieschema’s,… De namen zijn misschien helemaal anders dan dat ik ze hier nu opsom, maar ik leerde mijn hele familiegeschiedenis uitspitten, patronen herkennen en alles over doorgegeven rekeningen en het recht op destructie.

Maar het werd niet beter. Integendeel, de eerste maanden slaagde ik er niet in om na een sessie ook nog maar iets te doen. De zorgvuldig opgebouwde overlevingsstrategieën werden afgebroken tijdens die sessies. Het terug opbouwen kostte me ongelofelijk veel energie. Wat mijn psycholoog deed, was correct, maar mijn overlevingsinstinct was sterker. Dat vrat energie. Uiteindelijk probeerde ik mijn sessies op dagen te plaatsen dat ik geen les had of erna geen meer gepland had staan.

“Volgens mij heb je een burn-out,” zei ze op een dag. Officiële diagnoses mogen er niet gesteld worden, maar het zware woord was gevallen. “Ik denk dat je beter uit huis kan gaan,” zei ze ook, maar ik volgde haar advies nooit op. Als ik toen had geweten wat ik nu weet…

We spraken over de mogelijkheden van sport om mijn gedachten te verzetten en besloten uiteindelijk om mij in te schrijven voor een training Mindfulness. Hoewel daar een kanteling ontstond, gooide haar zwangerschap roet in het eten. Ik was namelijk te koppig om naar een andere psycholoog te gaan.

Wordt vervolgd…

(Visited 185 times, 1 visits today)

8 Replies to “Het werd alleen maar erger”

    1. Ik heb ondertussen een tweede keer de acht weken training gevolgd. Dat was van oktober 2014 tot januari 2015 (er zat even een pauze in). Daar heb ik werkelijk gemerkt hoe het mijn leven veranderd heeft. Maar daarover volgen nog wel blogjes 🙂

  1. Wat indrukwekkend om te lezen. Heftig zoveel therapie, ik heb een tijdje deeltijdtherapie gedaan waarbij ik 4 dagen in de week een halve dag naar het ziekenhuis moest voor therapie. Ook heel intensief en ik herken goed wat je schrijft over niet in staat zijn om na therapie nog iets anders te doen dan. Dat vreet energie inderdaad. Komt hier nog een vervolg verhaal van?
    Xaviera onlangs geplaatst…Live Light – KledingkastMy Profile

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: