Eindbestemming: droomjob

Hoe vaak zie ik bloggers niet schrijven over het vinden van je droomjob: wie doet wat hij/zij graag doet, hoeft nooit meer te werken. Prachtige visie, denk ik dan, maar hoe kom je tot je droomjob? Hoe weet je eigenlijk, om te beginnen, wat je droomjob eigenlijk is? Heeft je werk graag doen, ook niet te maken met leuk vinden wat je doet en minder met doen wat je leuk vindt? De weg naar mijn huidige job was er met behoorlijk wat ‘bumps in the road’. Heb ik nu dan eindelijk mijn droomjob?

Het is niet eenvoudig om daar antwoord op te geven. Toen ik in het laatste jaar van de middelbare school zat, werd de vraag: ‘Wat wil je later doen?’ plots heel belangrijk. Ik zat in een opleiding met een combinatie van talen en economie. De talen waren moeilijk, maar economie was een vak dat ik heel graag deed. En dus dacht ik dat ik iets met economie zou gaan studeren, maar toen ik uiteindelijk moest gaan inschrijven besloot ik om voor leerkracht lager onderwijs te gaan. Ik wilde met kinderen werken, mensen de nodige bagage voor de toekomst meegeven.

Tijdens de opleiding stootte ik echter op bepaalde hindernissen en merkte dat ik niet graag in het kader van het onderwijs werk. Ik wilde zelf inhoud geven aan de lessen die ik gaf. Ik wilde kinderen individueler begeleiden, waardoor ik na mijn afstuderen besloot om nog een tweede opleiding te volgen: sociaal werk. In het sociaal werk haalde ik mijn hart op en dat bleek ook uit de resultaten die ik haalde. Ik slaagde met onderscheiding en was vast van plan om het werkveld onveilig te maken.

Mijn eerste job was er dan ook een in het jeugdwerk waar ik begeleiders begeleidde om sessie op te zetten voor jongeren rond duurzaamheid. Twee thema’s waar ik mijn hart in kon ophalen, zou je denken, maar het liep niet helemaal zoals gepland. Ik was te onzeker als jongedame tegenover vaak oudere begeleiders, het klikte niet voor de volle honderd procent met mijn collega’s en er waren een heleboel misverstanden tussen mij en de coördinator. Hoewel zij ergens het potentieel in mij zagen, kon ik het niet ten volle inzetten en besloten we om de samenwerking stop te zetten.

jeugdwerk

Mijn zoektocht naar een andere uitdaging binnen sociaal werk liep uit op een hoop teleurstellingen: vaak kwam ik in een laatste ronde om dan een ‘neen’ te horen te krijgen. Na drie maanden zoeken, terwijl ik nog werkte en daarna twee maanden vol teleurstellingen besloot ik het over een andere boeg te gooien. Ik stapte een interimkantoor binnen en legde uit dat ik op zoek was naar werk, maar geen idee had waar te beginnen in de bedrijfswereld. Mijn eerste job daar was een puur uitvoerend administratieve job die eigenlijk beneden mijn niveau lag (middelbaar diploma, terwijl ik een bachelor heb) en na de eerste maanden had ik er dan ook genoeg van. Tijd om iets anders te zoeken, besloot ik en dus belandde ik als uitzendconsulente bij een interimkantoor.

Commercieel werk, de hele dag telefoneren, mensen overtuigen en vooral … mensen verkopen. Voornamelijk het commerciële aspect lag me niet en mijn kritische persoonlijkheid haalde mij uiteindelijk ook in. Nadat ik van kantoor was gewisseld, tot het uiterste had geprobeerd om me in mijn functie goed te voelen, besloot ik vlak voor mijn evaluatie en het aanbod voor een contract van onbepaalde duur dat ik dit niet wilde. Als dit mijn leven moest zijn, dan deed ik niet mee. En zo kwam ik opnieuw thuis te zitten.

Wat ik dan wel met mijn leven wilde, wist ik eigenlijk niet goed. Ik neigde terug enorm naar sociaal werk, maar nog steeds waren de jobs in de sector niet dik gezaaid. Waarom probeerde ik het niet in het onderwijs, een functie waar ik sociaal werk en les geven kon combineren? Nog een beetje twijfelend schreef ik een aantal sollicitatiebrieven en uiteindelijk kon ik in een school aan de slag als zorgleerkracht. Waar ik eigenlijk dacht dat ik kinderen zou kunnen helpen met een individuele begeleiding werd ik voornamelijk ingezet als manusje-van-alles. Terug in het onderwijs staan, bleek ook een hele uitdaging voor mij. Ik slaagde er niet altijd in om de klas in de hand te houden en op vrijdagavond, vlak voor de paasvakantie, kreeg ik van de directeur te horen dat ik niet meer terug moest komen.

Stilaan was ik de wanhoop nabij: of ik was niet goed genoeg voor de job, of ik deed hem zelf niet graag. Wat moest ik nu beginnen? Toen ik eenmaal het verdriet de revue had laten passeren, kwam de woede en besloot ik om gewoon op zoek te gaan naar werk en me maar eens te settelen in het idee dat ik niet kon doen wat ik graag deed. “Het interesseert me niet meer,” gilde ik, “ik ga gewoon een job doen waar ik makkelijk ben en niet teveel problemen heb!”

Toen ik bij een afvalintercommunale begon te werken, om een zwangerschapsvervanging te doen, had ik echter niet kunnen voorzien dat die drie maanden twee jaar zouden worden. En nog minder had ik kunnen voorzien dat ik het werk graag zou doen, ondanks de uitdagingen en de problemen. Dat ik na die twee jaar op een verplicht examen uiteindelijk tweede werd en daardoor het contract voor onbepaalde duur misliep, kwam dus ook weer behoorlijk aan.

days of gratitude

Maar ik had in die twee jaar tijd wel mijn waarde als werknemer geleerd. De nieuwe zoektocht pakte ik heel anders aan. Ik schreef op voorhand een aantal vereisten op voor mijn job: uitdaging, sociale contacten, plannen en organiseren, als het even kon aansluitend bij mijn voorgaande job. Raad eens wat er uit de lucht kwam vallen? Mijn huidige job, waar ik alle afvaladministratie mag doen, contacten met klanten heb, dossiers opmaak en opvolg en de nodige uitdaging vind wanneer het even niet loopt zoals anders. Sinds de eerste van deze maand werk ik ook niet langer met een interimcontract, maar ben ik vast in dienst.

Het is dus allemaal even anders gelopen dan ik zelf had kunnen denken toen ik elf jaar geleden aan de lerarenopleiding begon. Ik had nooit gedacht dat ik ooit tussen de papieren zou zitten, noch had ik enige notie van het bestaan van de functie die ik nu doe. Is dit mijn droomjob? Niet echt, want ik weet nog steeds niet wat mijn droomjob dan eigenlijk is. Doe ik mijn job graag? Absoluut! Maar ik moet wel nog elke dag werken en ik ken dagen waarop ik echt geen zin heb. Kijk dus niet enkel of je kan doen wat je leuk vindt, maar vindt ook leuk wat je doet. Daar zit echt een verschil in!

Hoe is jouw carrière verlopen of hoe zie je ze voor je?

(Visited 101 times, 1 visits today)

3 thoughts on “Eindbestemming: droomjob

  1. Ik denk dat er aan elke baan aspecten zitten die minder geweldig zijn. Mijn droombaan? Dat is denk ik nog steeds schrijver zijn, maar ik weet ook dat het daadwerkelijk schrijver zijn en schrijven niet iets is wat je ‘zomaar’ doet, en dat het misschien wel nooit echt gebeurt. Vind ik leuk wat ik nu doe? Dat absoluut ook, en dat is enorm belangrijk! Maar goed, ik zorgde zelfs dat ik plezier had in mijn werk toen ik als vakantiewerk aan de lopende band stond 😉 Dat maakt het werken gewoon veel fijner.

    1. Ik vraag me ook af of echt fulltime schrijver zijn wel zo interessant is als het lijkt. Volgens mij kan dat nog eens straf tegenvallen. Maar zo is er inderdaad aan alles iets op te merken hé 🙂

  2. Wat is een droomjob, een job die als ultiem leuk lijkt? Dat is mijn punt naarmate ik ouder wordt, ik heb gisteren toevallig, bijna niemand weet dit overigens, zelfs in de familie niet een gesprek gehad met een werk makelaar, ja zo heet dat hier tegenwoordig bij de gemeente, na 6 jaren gebeurt er eindelijk weer iets op weg naar werk, ook al doe ik al vrijwilligerswerk, wat ik heel erg leuk vind, mag blijven doen voor nu ook vooral, maar…. het is niet werk wat ik full time zou willen doen ook al krijg ik nu de opleiding gratis.. absoluut niet.

    Ooit was mijn droom, al vanaf 6 jaar, om stewardess te worden, ik kom uit Amsterdam, maar mijn moeder komt uit het dorp wat hier genoemd wordt: Onder de rook van Schiphol. Wat betekent dat meeste mensen en dus ook mijn eigen familie leden, velen of op de suikerfabriek zaten of op Schiphol werkten en 1 achterneef zelfs purser was bij de Lufthansa, en zijn verhalen als hij even op visite kwam vanuit Duitsland, zijn kaartjes die hij altijd naar mijn opa en oma stuurde, ja dat wilde ik ook! hahahaha

    Dat is natuurlijk ontzettend veranderd, dat vliegen…. hij is ondertussen met pensioen en ik ben te oud om dat beroep nog te kunnen volgen.

    Dan zie je ineens een Goedele op tv… ja zij 😉 Jou ook vast welbekend, seksuologe… hey? Is dat ook een beroep? Interessant, maar toen ik tiener was, heeft niemand mij ooit vertelt dat dit beroep bestaat… en dat je er eerst 3 jaar psychologie voor moet studeren voor je de zijtak ‘seksuologe’ kunt kiezen. Het is lastig als je nog jong bent om iets te kiezen, omdat zoals ook jij hier aangeeft er beroepen zijn waar je het bestaan misschien niet eens van weet!

    In het nu, als je mij vraagt wat is jouw droomjob als ik NU kan kiezen, wat dan ook? Dan zeg ik simpelweg, een baan die bij mij past, die ik leuk vind, waar ik een deel van mijn passie in kwijt kan, leuke collega’s in vind waarmee het gewoon lekker klikt ook op feestjes of op de vrijdagmiddag nog even samen wat drinken zo nu en dan, en dat het genoeg oplevert om mijn situatie te verbeteren, dat ik weer kan sparen, om te reizen, jullie op te zoeken bijv. Heel simpel…

    En dat kan, zo bleek gisteren ook, van alles zijn, al zijn er wel een aantal dingen waarvan ik weet dat ik het zou kunnen, maar niet wil…. zoals met kinderen werken, babys dan weer wel bijv. En dan vanaf de tienertijd, ik wil namelijk ook 100% het liefst mijzelf kunnen zijn onder elkaar.

    X

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge