De eerste stap

De eerste stap

De eerste stap is vaak de moeilijkste om te zetten. We vragen ons af hoe we zullen geraken waar we willen raken. De dilemma’s die daarbij komen kijken zijn talrijk en veelal niet te tellen. We maken plannen op en bedenken hoe we die eerste stap zullen zetten. Maar zonder dat we er ons bewust van zijn, is de eerste stap eigenlijk al gezet. De beslissing is gemaakt: we willen niet blijven waar we op dit moment zijn.

De ontkenningsfase is vast geen onbekend begrip. Regelmatig wordt er gezegd ‘dat je in de ontkenningsfase zit’ wanneer anderen vinden dat je veranderingen moet aanbrengen in je leven, maar jij ziet het niet zoals zij. Misschien hebben ze wel gelijk als ze zeggen dat er dingen moeten veranderen, dan spreekt men inderdaad wel van de ontkenningsfase. Er is namelijk volgens jou niets aan de hand, alles is goed zoals het is en de andere ziet het vast verkeerd.

de eerste stap

Verandering

We maken het onszelf maar al te vaak heel moeilijk. Het geloof is er dat we een stappenplan op moeten maken. Er moeten doelen komen, die doelen moeten opgedeeld worden in deeldoelen en daar moeten dan weer heel doelgerichte stappen op volgen.

De eerste stap wordt volgens ons pas gemaakt wanneer we effectief aan het eerste stapje van dat stappenplan beginnen. Maar is het eigenlijk niet veel eenvoudiger? Plannen worden vaak pas gemaakt als we besloten hebben dat wat er nu gaande is niet langer kan. We maken ze pas als we zelf vinden dat we niet tevreden zijn met de huidige situatie. Voor we aan dat stappenplan beginnen, is er al veel langer het gevoel dat er iets niet klopt. Het idee groeit dat het tijd is voor verandering.

De eerste stap

Ik kan in mijn leven verschillende eerste stappen bedenken: toen ik voor de eerste keer naar de psycholoog ging, toen ik besloot om mijn eerste vaste job op te geven, toen ik een nieuwe studierichting koos of toen ik een zwemabonnement aanschafte. Soms maakte het leven me ook wel eens duidelijk dat het tijd was voor verandering, dat het zo toch niet verder kon. Zoals toen ik in juli te horen kreeg dat ik geen vast contract kreeg op de plaats waar ik toen werkte. Er waren toen al een tijdje signalen dat dit toch niet bepaald mijn plaats was en het universum besloot de beslissing dan maar voor mij te maken.

Of ik nu binnen stapte bij de psycholoog, mijn coördinator op de hoogte bracht van mijn ongenoegen, mij inschreef voor een nieuwe opleiding of op zoek ging naar een job die beter bij mij paste, de eerste stap werd eigenlijk altijd gemaakt op het moment dat ik besloot dat ik niet meer wilde blijven waar ik op dat moment was.

Wijsheid om het onderscheid te maken

Soms moeten we tevreden zijn met het moment. We moeten ervan genieten en blij zijn met datgene wat we hebben en waar we nu zijn. Maar we moeten ook in staat zijn om de tekenen te herkennen. De tekenen die aangeven dat het tijd wordt voor een nieuw hoofdstuk. Inzien dat iets niet verder kan zoals het nu gaat, omdat het nefast is voor je welbevinden en je eigen gezondheid is een onmisbare wijsheid.

En wanneer je eenmaal het besluit hebt gemaakt, een doelenlijst hebt en aan je stappenplan begonnen bent, dan is het kwestie om de kracht te putten uit het idee dat je zeker niet terug wilt naar waar je vandaan komt. Ga knokken voor wat je wel wilt en dan komt alles toch ooit op zijn pootjes terecht!

Wanneer namen jullie eens het besluit dat het zo niet langer verder kon?

(Visited 153 times, 1 visits today)

4 Replies to “De eerste stap”

  1. Ik heb er door mijn leven heen velen moeten nemen, ook omdat ik natuurlijk al jong moeder werd en jong gescheiden was en ja… Dan alleen de beslissingen die je moet maken voor het leven van een ander, weet je wel hoe lastig dat is? Ze is jouw kind, maar je moet ook al loslaten en zien dat je haar echt alle kansen wilt geven die er bestaan, welke richting ga je dan op? Soms werd die beslissing al genomen en soms moest ik even zoeken, observeren, kijken naar wat zij deed. Laat staan voor mijzelf en in het nu, is het makkelijker, single, mijn huisje, boompje beestje, dus elke beslissing die ik maak of laat…. is 100% aan mijzelf, no one else to blame.

    En in deze jaren heb ik soms te lang gewacht, soms juist iets te snel gedaan en weer kunnen herstellen gelukkig, en soms wil je zo graag maar snap je niet waarom het niet wil lukken…. terwijl alles en iedereen om je heen het je ook zo gunt en toe wenst.

    Het is en blijft lastig! En al die stappen, als je het zo leest of gaat beschrijven, dan lijkt het een lange weg, terwijl ze soms maar 1 dag nodig heeft of zelfs nog korter om die verandering teweeg te brengen.

    X
    Morgaine onlangs geplaatst…Het lukt me niet om…My Profile

  2. Een jaar geleden. Om me definitief ziek te melden en hulp te vragen bij de huisarts. Ik had 9 maanden (!) eerder al met de telefoon in de hand gezeten. Omdat de assistente het allemaal wel vond meevallen en vroeg of ik de week erop een keer plek had, zei ik laat maar zitten. Ik denk er nog wel even over na. Vervolgens durfde ik niet meer en is het bijna fout afgelopen. De eerste stap is zo ontzettend belangrijk, maar poeh, wat was het zwaar om weer die telefoon pakken.

    1. Eigenlijk had je die eerste stap al gezet, maar heeft iemand je op je besluit doen terug komen. Jammer dat het zo moet gaan, want volgens mij wordt de drempel op zo’n moment wel groter! Toch chapeau dat je hem gezet hebt, en kijk waar het je nu gebracht heeft. Wie weet wat de toekomst brengt 😉

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: