Een beetje overgevoelig

Een beetje overgevoelig

Al een paar keer lag ik in mijn bed naar het plafond te staren. Vlak voor ik mijn ogen sloot om aan een meditatie-oefening te beginnen, besefte ik telkens dat de overvloed aan prikkels gedurende die dag er voor zorgde dat ik niet kon slapen. En ik bedankte de goden dat mindfulness op mijn pad was gekomen. Dat ik in staat was om met een korte meditatie mijn innerlijke rust terug te vinden, dat ik kon omgaan met de overload aan gevoelens en indrukken.

Doorheen mijn zoektocht naar geluk, en vooral naar een manier om om te gaan met mijn melancholische buien, vroeg ik me wel vaker af waar die buien eigenlijk vandaan kwamen. Psychologen en andere hulpverleners vertelden me vaak dat ik mijn grenzen meer moest aangeven. “Dan zou ik meteen het verschil wel merken”

Rond dat werkpuntje ‘grenzen aangeven’ heb ik altijd heel veel vraagtekens geplaatst. Wilde dat zeggen dat ik minder mensen moest helpen? Of minder afspreken met diegene die mij dierbaar zijn? Of moest ik op werkvlak sneller zeggen dat ik het niet meer aankon? Het probleem was dat ik zelf niet altijd begreep wat men bedoelde met ‘de grens’. Het bleef een vaag begrip waar ik niets mee kon.

Hoe kan je grenzen bewaken als emoties op je afkomen als grote golven en indrukken zo’n grote impact op je hebben dat je gewoon onderuit gaat? Het is namelijk niet te voorspellen wat er gaat gebeuren. Noch kan ik voorspellen hoe ik daar dan op ga reageren. Mijn eerste reactie was dus controle houden over de situatie en over mezelf, maar dat bleek dus geen oplossing. Emoties uiten zich in tranen, elke keer weer. Of het nu ging om blijdschap, ontroering of woede, de tranen liepen over mijn wangen.

De afgelopen weken lag ik een paar keer in bed te denken over hoe eenvoudig het nu soms was om die tranen niet te laten komen. Mijn gedachten dwaalden af naar de emoties en indrukken die op mij af kwamen. Aan de oorsprong is er niet zoveel veranderd. De emoties, de gevoelens, de indrukken blijven hetzelfde. De manier waarop ik ermee omga is wel veranderd. Ik geef mezelf de ruimte, ik vecht er niet meer tegen. Blijven ademen, zeg ik tegen mezelf.

Misschien ben ik gewoon een beetje overgevoelig… maar tegenwoordig weet ik daar ook alweer beter raad mee!

(Visited 50 times, 1 visits today)

6 Replies to “Een beetje overgevoelig”

  1. Dat is ook lastig ja. Je zou kunnen zeggen dat als iemand te lang tegen de grens aanzit of al over zijn grens is gegaan, dat die tranen dán pas komen. Dat je dan labiel wordt, maar dat is het niet bij mensen die zo (hoog) gevoelig zijn en op een andere manier daarmee omgaan. Mee leren omgaan zal inderdaad wellicht de enige optie zijn. Wat niet erg is 🙂

    1. Nope, inderdaad. Het werkt net iets anders bij mij. Misschien omdat ik de dingen anders zie, of het anders binnen komt? Ermee leren omgaan is dan de enige optie, want ertegen vechten werkt niet.

  2. Oh, ja, de eeuwige grenzen. Een mens blijft maar gaan, en wanneer is de grens bereikt? Soms denk je: hier stopt het, maar ga je toch nog net iets verder. Leren nee zeggen is ook zoiets, soms is het nodig, maar soms haal je er net veel voldoening uit, om toch ja te zeggen, terwijl je voor je eigen bestwil beter nee had gezegd. Dankbaarheid speelt ook een grote rol daarin. Oh, en ik ben ook zo een overgevoelig huilkind… Bij elke heftige emotie krijg ik de krop in de keel en ga ik vechten tegen waterlanders. Zeker als die emotie mij overvalt.

    1. Grenzen zijn inderdaad heel moeilijk. Doorgaan is soms fijner dan luisteren naar een ‘nee’. Het is gewoon een weg van vallen en opstaan, om uiteindelijk je eigen manier te vinden…

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: