Dinsdagse wandeling

We zijn net thuis gekomen van onze wandeling wanneer ik dit schijf. Luna ligt aan mijn voeten te genieten van een volle maag. Haar poten liggen languit op de vloer. Vanaf het fornuis komt het zachte gefluit van een fluitketel die opwarmt me tegemoet. Tijdens mijn Lenormandlegging straks, zal ik kunnen genieten van een heerlijk kopje thee.

Mijn gedachten dwalen terug af naar onze wandeling. We liepen tussen de velden in het licht van de toenemende maan. Nadenkend over de toekomst volgde ik de weg die we wekelijks lopen. Luna kent de weg; ik hoef haar niet meer te zeggen waar we heen gaan. Ze liep een eindje voor me uit, toen ik vanuit mijn ooghoek iets zag bewegen op de velden. Twee konijnen, niet goed wetende wat ze aan moesten met een mens en een hond, hupsten het veld over. Ik zei of deed niet, maar was meteen alert. Wat zou Luna, die zo van dieren hoeden houdt, doen?

Luna dinsdagse wandeling

Ze had de konijnen vrijwel meteen in de gaten. Waarschijnlijk zelfs eerder dan ik. Haar oren gingen een stukje de lucht in; ik kon me zo inbeelden hoe haar ogen ‘the eye’ in haar blik zouden doen verschijnen. Haar lijfje spande zich op. En toen keek ze om. Ze keek me aan en keek toen vertwijfelt naar de konijnen die verder hupsten. Haar tong hing een stuk uit haar bek. Ik zei niets. Ik gaf geen commando, zei niet dat ze bij mij moest blijven, maar deed alsof er niets aan de hand was en liep gewoon door.

Een natte neus duwde tegen mijn been, alsof ze wilde zeggen: hé, hier ben ik! Ik keek naar beneden en ving haar blik. Met een glimlach fluisterde ik haar toe dat ze het goed gedaan had. De vertwijfelde blik verdween uit haar ogen en vol vertrouwen plaatste ze een sprintje. Drie meter verder bleef ze staan en wachtte me op, zoals ze vaker doet wanneer ze zonder leiband tussen de velden mag hollen.

Het vertrouwen tussen mens en hond is een speciaal iets. Misschien heb ik het geluk dat Luna geen jachthond is, maar ik ken haar en maanden geleden zou ze zeker achter de konijnen aan zijn gehold. Nu konden we zelfs tien meter langs een omheining lopen waarachter een blaffende Jack haar uitdaagde. Het koste haar duidelijk moeite om zich in te houden niet terug te blaffen. Ze hield hem goed in de gaten. Toch kon ze tien meter lopen naast een blaffende hond zonder er meer op te reageren dan hem aan te staren.

Ik ben trots op Luna en wat we samen hebben bereikt. Ook ben ik dankbaar voor de goede trainer die in ons leven is gekomen, net op het juiste moment. En ik klop mezelf op de borst omdat ik nooit mijn hond met een agressief toontje wilde opvoeden. Tegenwoordig moet ik zelfs niet meer roepen om iets van haar gedaan te krijgen. Het is een gevoel dat mij vervuld en dat ik nu nog even ga vasthouden, gewoon omdat het kan.

(Visited 59 times, 1 visits today)

10 thoughts on “Dinsdagse wandeling

    1. Ze was voor iemand anders en die heeft er jammer genoeg niet zoveel aan gehad. Maar goed, mijn andere kaarten gaven ook weer vage antwoorden. Het was misschien gewoon zo’n moment 😀

    1. Ik las het net… Neen, gelukkig waren er bij mij geen dode dieren bij betrokken. Luna is ook meer een hoederstype dan een jachttype. Ze snapt niet hoe je dieren kan vermoorden. Mijn andere hond jammer genoeg wel, maar die loopt ook niet zo gauw los.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge