Maart

De weg zoeken

Over kinderen en baby’s had ik heel duidelijke ideeën. Had, want die ideeën zijn helemaal niet zo duidelijk meer sinds kleine Amélie op de wereld kwam. De afgelopen week liep het hier niet zo gesmeerd. Na haar voeding is Amélie het zonnetje in huis. Haar lachebekje vrolijkt ons allemaal op. Maar na een kwartiertje lijkt er een donderwolkje over haar heen te komen. Dan begint ze te huilen en is het voor ons raden naar de werkelijke reden.

Niet-weten

Alles was een grote zekerheid tot ik ons kleine meisje in het ziekenhuis in mijn armen kreeg. Vanaf toen werd al die zekerheid het grote niet-weten. Een baby heeft de mogelijkheid niet om te zeggen wat er gaande is. Het enige wat zij kunnen is huilen. Het is dan aan ons om uit te zoeken waarom ze huilt.

De eerste dagen huilde Amélie ontzettend veel. Zodra ze haar ogen opende, begon het geween. Ze sliep niet echt veel en leek wel om het uur te willen drinken. Iedereen bleef mij maar vertellen dat baby’s maar om de drie uur horen te drinken, dus geloofde ik dat. Maar waarom huilde Amélie dan zoveel? Pas bij thuiskomst, na begeleiding door mijn eigen vroedvrouw, begon ik te begrijpen dat mijn kleine meisje gewoon te weinig tijd kreeg om te drinken. Ik leerde ook dat de aanhap verkeerd was. En zo zochten wij onze weg naar een ritme dat voor ons beiden beter te verdragen was.

Ondertussen is Amélie veranderd van een baby die alleen maar drinkt en slaapt naar een baby die overdag ook de wereld wil ontdekken. Maar daarvoor heeft ze blijkbaar mama en papa heel hard nodig, want zodra wij haar bij ons nemen, houdt het huilen op. Slapen is sindsdien ook geen evidentie meer geworden overdag. We zien haar soms letterlijk vechten tegen de slaap. En als ze al slaapt, is dat vaak heel onrustig.

We doen maar wat

Toen mijn onzekerheid de eerste weken zo groot was dat ik er zelf geen blijf meer mee wist, belde ik regelmatig wat vriendinnen, die zelf ook mama zijn, op. Gewoon om eens te horen hoe zij het hadden aangepast. Misschien wisten zij wel beter wat ik met mijn kleine schat aan moest?

Bij het moederschap komt echter geen handleiding. Ouders moeten hun eigen weg zoeken. En om die te vinden, doen we gewoon allemaal maar wat tot we datgene vinden wat werkt. Zo leerde ik op een dag dat het voeden met tepelhoedje voor mijn kleine meid geen goed idee meer was, omdat ze heel onrustig begon te drinken. Vandaag werkt het geven van de fopspeen om haar troost te bieden, maar morgen zou een andere aanpak mogelijk vereist kunnen zijn.

De weg van het moederschap is er eentje vol uitdagingen. Elke dag moet ik het pad weer zoeken tussen de vele mogelijkheden die er zijn. Stap per stap gaan we vooruit. En met elke stap en elke dag word ik steeds weer een beetje meer ‘mama’.

(Visited 53 times, 1 visits today)

18 thoughts on “De weg zoeken

  1. Zoals je zegt, kunnen ze het niet zeggen. En er zijn zoveel theorieën in omloop, en goede tips van iedereen, maar meestal spreekt alles elkaar een beetje tegen. Lijkt me niet altijd simpel om je weg te zoeken!

  2. Het is inderdaad allemaal ontdekken. Maar dat neemt niet weg dat het je heel onzeker kan maken. En ook al weet ik dat ik nu ook zo’n vrouw ben die een, wellicht niet gewenste, tip gaat geven: is inbakeren niet iets voor Amélie?

  3. Ik heb er zeker een jaar over gedaan voor ik ongeveer snapte hoe mijn kind in elkaar zit. Pas op, ik heb het dan over echte basics hé, slaappatroon, eten, hoe getroost worden, begrijpen waarom een luier zus en op dat moment aandoen het slechtste idee ever is, maar op manier b en 5 minuten later dan weer zonder enig probleem kan.

    En nu, na 4 jaar, leer ik nog altijd ZOVEEL bij. Over hem. Over mij. Over wat werkt. Over wat niet.

    En hoe meer ik mijn eigen handleiding schrijf en bijstuur, hoe weerbaarder ik toch wel word tegen (vaak goedbedoelde!!) adviezen en commentaar van anderen.

    Praten met anderen hielp en helpt mij enorm, dus blijf zeker bellen, en schrijf er zeker ook over hier!

    1. Ik denk dat het als mama altijd blijft zoeken, dat het altijd bijleren is. Ik had daar altijd een heel ander (en verkeerd nu blijkt) beeld over.
      Over het moederschap schrijven, is iets wat mij wel veel brengt. Ik zal er dus zeker mee verder gaan 😊

  4. Hoe we omgaan met nieuwe uitdagingen begint vaak met hoe we kijken naar nieuwe uitdagingen. Dat is de vaststelling die ik de laatste maanden doe. Hoe we naar nieuwe uitdagingen kijken, vertelt veel hoe we in het verleden leren omgaan zijn met nieuwe uitdagingen. Ook kom ik tot de vaststelling dat elke uitdaging wel op hetzelfde neer komt. Er is wel degelijk een verband. Willen we een beter beeld krijgen over de nieuwe uitdaging die we aan gaan dan kunnen we misschien eens stilstaan bij het beeld dat we over ons zelf hebben.

    Ik heb soms de indruk dat wij in onze samenleving leren dat een nieuwe uitdaging aangaan, het liefst zo vlekkeloos moet gebeuren. Er zijn inderdaad mogelijkheden bij de vleet. We ‘worden’ maar ‘iemand’ (of zo leren we naar onszelf kijken) als je zo vlug mogelijk de juiste keuzes maakt.

    In jouw geval, Saar, ben je al mama, en mindful van het moment dat je wist dat je zwanger was. Wat er nog niet is, is een mama met ervaring. Ervaring vraagt “tijd”. We hebben het recht om ons “tijd te gunnen” om te leren. Een mama of papa die “faalt”, zou eigenlijk kunnen zeggen dat het vandaag zo is geweest en morgen het anders kan zijn.

    We mogen zoeken en daar is veel “tijd” en “geduld” voor nodig. Jezelf toelaten om er zo over te leren denken, heeft volgens mij te maken met wel “bril je draagt”. Natuurlijk is in dit stadium voldoende kunnen slapen een addertje onder het gras met als risico dat je geneigd bent al bijna automatisch de verkeerde bril op te zetten.

  5. Ik denk dat iedereen maar wat doet. Met de beste intenties en zo leer je telkens weer wat bij. Mochten wij ooit kinderen krijgen zal dit voor mij net zo zijn, hoewel ik een kleine basis heb door mijn werk en wel al wat dingen weet.

    1. Ik heb altijd in het jeugdwerk gestaan en heb twee pedagogische opleidingen gedaan (beide bacheloropleidingen) maar niets van dat alles had mij hier op voorbereid… Je eigen kind is toch iets speciaals. En ik denk ook dat elke moeder dus maar wat doet en zo gaandeweg leert…

  6. Moederschap – de grootste uitdaging van je leven 🙂 Het is niet erg dat je niet weet waarom je kind huilt, het is niet erg dat je een keer iets anders doet. Proberen en blijven proberen. De ene dag is de andere niet. En die kleine Amélie? Die zal af en toe ook wel een ‘slechte’ dag hebben 🙂

  7. Hahahaha ja al die raad en adviezen of je er nu zelf om vraagt of dat ze als vanzelf komen, onthou 1 ding, elke baby is een mini mensje, en daarmee ook weer uniek, vergeet statistieken of wat zou kunnen helpen, zie of het helpt en pak het eruit.

    Werkt het niet, dan weer op zoek naar nieuwe mogelijkheden, zoals gezegd, jij vertelt het hier ook al, de eerst 4 maanden woonde Eliza op mijn buik in haar draagzak… daar was zij het liefste, of bij haar papa of opa en oma.

    X
    Morgaine onlangs geplaatst…Hoe kies jij 1 foto uit?My Profile

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge