De griep kreeg mij te pakken

De griep kreeg mij te pakken

Afgelopen weken ging het niet goed met mijn gezondheid. Ik belandde na een fijne mindfulness-sessie in bed met ongelofelijke buikpijn, moest een dag vasten op het werk vanwege de misselijkheid en uiteindelijk besloot mijn lichaam er afgelopen vrijdag de brui aan te geven. Hoofdpijn, spierpijn, keelpijn en een hoest als een zeehond achtervolgden mij. Mijn temperatuur had ook behoorlijke hoogten bereikt tegen de avond en ik moest er eindelijk aan toegeven: ik was ziek.

Toen ik vrijdagavond uit werk kwam met al deze symptomen was het eerste wat ik dacht niet: ‘ik moet naar de dokter’, maar ‘ik wil slapen, nu!’ Dus ik gooide mijn tas op tafel, trok mijn pyjama aan en kroop in de zetel. Van de conversatie met mijn Lief over het eten kan ik me niet veel meer herinneren. Ik zou wel wat te eten vinden en hij moest – wat mij betreft op dat moment – maar wat te eten gaan halen. Hij had die avond nog een vergadering, dus er zou vast wel iemand zijn die met hem even langs een frituur, pastabar of pitabar zou willen gaan. Als ik maar kon slapen.

Uiteindelijk belandde ik zo rond achten in mijn bed en sliep heerlijk het klokje rond. Maar al gauw bleek er zaterdag weinig verbetering in te zitten en ook zondag werd ik bij momenten geveld door de koorts. Toen ik maandagavond opnieuw met koorts mijn bed in ging, werd het stilaan duidelijk dat ik een dokter zou moeten opzoeken. Dit ging niet vanzelf over, het verbeterde zelfs geen sikkepit!

Ik ben nooit een kei geweest in het beslissen wanneer ik naar een dokter moet. In een werkweek doe ik het enkel wanneer ik niet kan blijven doorwerken, dan heb je gewoon een ziektebriefje nodig. Maar in een weekend ga ik nooit zomaar een dokter opzoeken. Dokters van wacht zijn voor mensen die echt ziek zijn en ik ben nooit echt ziek. Dat schijn ik toch telkens te beweren, want mijn koorts en pijn is nooit erg genoeg om er een dokter van wacht bij te halen. Ik heb dus het weekend uitgezeten met alle symptomen tot ik op dinsdagochtend naar het spreekuur van mijn eigen dokter kon.

Eerst geloofde ik eigenlijk mijn oren niet toen ze zei dat ik een week thuis moest blijven. Zo erg kon het toch niet zijn? Ik zou vast en zeker donderdag terug kunnen gaan werken. Maar gisteren bleek ik nog niet helemaal van de koorts verlost te zijn en dus besloot ik om vandaag ook nog maar thuis te blijven, zoals ze mij had voorgeschreven. En man, wat is het lastig. Er zijn momenten dat ik gewoon adem tekort heb. Hoestbuien slaan dan toe en ik kan niets anders dan gaan liggen en wachten tot het over gaat. Ik slaag er nu voor het eerst in om voor mijn computer te gaan zitten en dit bericht te typen. Het zal wel geen hoogwaardig blogstuk zijn, maar dient zijn doel wel.

Nu weten jullie waarom het de afgelopen dagen zo stil was, hier op Galabria en vermoedelijk zal dat wel nog zo blijven tot na het weekend. Misschien een ‘days of gratitude’ op zondag, maar mijn dankbaarheidslijstje en mijn instagramfeeds zijn nu ook niet dusdanig gevuld dat dat een heel lange post zou kunnen worden. Ik zie wel, eerst ga ik goed uitzieken, zodat ik van al die gezondheidsproblemen verlost ben!

Hopelijk tot gauw!

(Visited 114 times, 1 visits today)

13 Replies to “De griep kreeg mij te pakken”

  1. Doe jij maar heel rustig aan, meis, en zorg goed voor jezelf. Helemaal uitzieken en weer op krachten komen. Mijn moeder zei altijd: Je gaat pas weer werken als je je een hele dag schuldig hebt gevoeld dat je NIET aan het werk bent. X

  2. Wat naar dat je zo erg ziek bent lieve Saar, heel veel beterschap gewenst! En goed voor jezelf zorgen, met veel rust. Alle andere activiteiten komen later wel weer. X

  3. Je hebt inderdaad behoorlijk lang gewacht om naar de dokter te gaan. Maar de griep moet je waarschijnlijk sowieso uitzitten hé… Veel beterschap gewenst!

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: