zinvol werk

De dilemma’s van ‘niet weten wat je wilt’

Een rode draad in mijn carrière is de zoektocht naar een job waar ik voldoening en plezier uit haal. Ik heb bachelordiploma’s als leerkracht lager onderwijs en als sociaal werker. Ik heb les gegeven, stond in het jeugdwerk, was uitzendconsulente en belandde uiteindelijk in de administratie. Als mensen mij vragen wat mijn droomjob is dan haal ik mijn schouders op. Als mensen mij vragen wat ik graag doe dan kan ik daar steeds beter antwoord op geven. Waar wil ik heen met mijn leven, is een vraag die ik mezelf regelmatig stel en op heel wat gebieden heb ik daar tegenwoordig antwoord op, maar op vlak van mijn carrière blijft dat een vrij grote waas.

Het grootste deel van mijn leven ben ik bezig geweest met verplichtingen en het plezieren van anderen. Ik had als kind wel een eigen willetje, maar om de een of andere reden is dat omgedraaid naar ‘anderen gelukkig maken’. Vermoedelijk zit mijn pestverleden daar voor iets tussen en het idee dat ik nooit genoeg was. Dus deed ik mijn uiterste best om te zijn wie anderen van mij wilden maken of om hun een plezier te doen.

Egoïsme en wegcijferen

Ik vond mezelf altijd ontzettend egoïstisch als mijn moeder mij vroeg om een fles spuitwater te halen en dat ik daar dan voor moest zuchten. Het was egoïstisch van mezelf dat ik als tiener in beslag werd genomen door de computer en daardoor de aardappelen liet aanbranden waar ik eigenlijk op moest letten. Dat ik op zondag graag in de zetel hing met een boek en dan mijn plekje op eiste, vond ik ook egoïstisch. Er moest iets aan dat egoïsme van me worden gedaan. Ik ging aan de slag met onzelfzuchtig zijn.

Ik hield echter niet van mezelf en dat zorgde ervoor dat mijn voornemen om niet zo egoïstisch te zijn omsloeg in een ongezond altruïsme. De keren dat ik voor mezelf koos, deed ik dat op een grove en harde manier. Ik vertelde mezelf dat ik toch ook eens iets voor mezelf mocht, maar het gedachten dat ik een egoïstisch wezen was, stak toch telkens hardnekkig de kop op. Dus deed ik meer moeite om onzelfzuchtig te zijn en mijn medemensen een plezier te doen.

Onderweg verloor ik mijn dierbaarste bezit: mezelf

Zoekende

Op zoek naar hoe ik een goed mens kon zijn, verloor ik mezelf en ontdekte dat dat het ergste is wat je kan overkomen. Toen ik moest beslissen wat ik zou studeren, wilde ik eerst verder gaan met economie, maar koos uiteindelijk toch voor leerkracht omdat ik het leuk vond om met kinderen te werken en hen iets bij te leren. Als leerkracht slaagde ik niet goed, omdat mijn gevoelige zelf geen weg kon met het harde schoolsysteem van straffen en soms zelfs vernederen. Ik wilde meer doen voor de leerlingen dan kennis in hun hoofd proppen en door mijn burn-out wist ik helemaal niet meer wat ik dan wel wilde doen. Een oriënterende test zette mij op de weg van sociaal werk. Ik haalde mijn bachelordiploma daar met onderscheiding en dacht mijn roeping gevonden te hebben.

Mijn eerste werkervaring was echter een grote teleurstelling. Ik slaagde er niet in om mee te hoppen op het niveau van de organisatie. Mijn onzekerheid, mijn perfectionisme, mijn zelfhaat en mijn negatie van mijn gevoelige kant maakten dat ik niet authentiek naar mijn collega’s overkwam. Met mijn coördinator kon ik het helemaal niet vinden, wij waren twee verschillende mensen. Na een jaar afzien besloten we om het contract te beëindigen en ik deed mijn drie maanden opzegtermijn uit.

De zoektocht naar werk leverde in eerste instantie niet veel op. Ik wilde nog steeds in het sociaal werk aan de slag maar vond niets. De eerste de beste administratieve job greep ik dan maar aan met het idee een nieuwe carrière te starten in het bedrijfsleven. Deze uitvoerende job daagde mij niet uit en ik ging op jobhunt. Zo rolde ik in de job van uitzendconsulente. Veel moet ik waarschijnlijk niet vertellen van dit avontuur. Met mijn gevoelige ziel, mijn kritische blik op de samenleving en mijn onzekerheid bleek ik steeds ongelukkiger te worden in deze job. Mijn hart verlangde terug naar de sociale kant van het werkveld.

Dus maakte ik de overstap naar het onderwijs waar ik als zorgleerkracht aan de slag kon. Het was geen goede ervaring. Ik ben er nog altijd niet uit of het aan mij lag, of aan de ontbrekende ondersteuning op de school waar ik stond. Er is alvast op een lelijke manier met mij omgegaan. Dus toen ik vlak voor de paasvakantie niet wist waar ik het verder moest zoeken, was ik kwaad en teleur gesteld. Sociaal werk lukte niet, onderwijs lukte niet, dan moest ik maar weer in de administratie gaan, waar zekerheid en structuur mijn gevoelige persoonlijkheid minder zouden storen. En zo stapte ik twee jaar geleden binnen in het bedrijf waar ik nu werk.

wat je wilt

Wat ik wil?

Van onzekerheid word ik gek. Tijdens al de gebeurtenissen in mijn vijfjarige carrière botste ik tegen mijn eigen grenzen, leerde ik dat ik mezelf was kwijt geraakt en ging in plaats van te leren hoe ik een goed mens moest zijn, leren wie ik was en van mezelf te houden. Dat maakt alles er alleen maar verwarrender op.

Laat mij duidelijk zijn: ik ga met goesting werken. Ik heb geen problemen met het werk dat ik nu doe en het ligt me wel. Het is uitdagend, variërend en ik kan ik hier ook op een zeker manier creatief zijn. Toch trekt er iets aan mij. Er gilt iets in mijn oor dat dit niet helemaal genoeg is. Dat het niet voldoende is. ‘Je bent voorbestemd om iets anders te doen,’ gilt het in mijn oor. Maar waarvoor dan? Goed hoor, nu zwijgt het stemmetje!

Ik wil een bezield leven leiden, ik wil mijn hart volgen. Zo omschreef ik mijn doel voor april. En mijn hart roept, denk ik. Het kriebelt ergens om terug workshops te geven, om mensen vooruit te helpen, hun het beste uit het leven te laten halen. Het kriebelt om te schrijven, om te bloggen. Maar wat doe ik ermee? Het is me nog niet geheel duidelijk.

Soms, heel soms, zou ik willen dat ik gewoon eens tevreden kon zijn met wat ik nu heb. Omdat ik dan eens rust zou hebben, niet steeds zou moeten zoeken en knokken. Maar dat zit er blijkbaar niet meteen in, niet?

Hebben jullie dat ook dat zo’n dilemma’s terug blijven komen?

(Visited 125 times, 1 visits today)

20 thoughts on “De dilemma’s van ‘niet weten wat je wilt’

  1. En of ik dat ook heb, ik werk niet eens, ik heb mijn dochter alleen thuis opgevoed en kom niet eens aan de bak, en als je mij nu vraagt wat zou je willen doen? Uhm, blanco.

    Diezelfde vraag in mijn hoofd of het horen, je bent bestemd om iets te gaan doen! iets groots misschien, wat klein is in het dagelijks leven, maar net als bij jou, als ik dan verder vraag…. stilte….

    Daarom ga ik maar mee met de flow, wat mij voor nu heel leuk vrijwilligerswerk heeft opgeleverd, waar ik gewaardeerd wordt en met prachtige mensen mag werken. Twee uurtjes maar, maar ze klaren mijn week elke weer extra op!

    Je spreekt over schrijven, ga dat doen! dat doe ik ook, en later zie je vanzelf of het iets wordt of niet. Niet bloggen, maar echt een apart schrijf project. Julia Cameron een schrijfster zou je daarbij kunnen helpen om je schrijven los te krijgen, ze heeft verschillende boeken uitgebracht en zijn te bestellen via bol.com

    Zo ben ik nu met the magic bezig, zien wat ik al goed doe, en welke dingen nieuw zijn om dankbaar voor te zijn, en zo de mooie momenten terug te halen. Ook te bestellen bij bol.com.

    X

    1. Aan dat schrijven werk ik echt wel. Er zit nu een verhaal in mijn hoofd. Dat is al een belangrijk punt. Tot op vandaag bleven de verhalen weg, terwijl ik ze net ongelofelijk graag vertel!

  2. Zo ontzettend herkenbaar. Ik zit ook zeer zeker niet op mijn plek, maar wat dan wel?! De banen liggen tegenwoordig niet voor het oprapen en waar je voor geleerd hebt wil je niet zeggen dat het ook je droombaan blijkt te zijn. Moeilijk om tevreden te zijn met wat je hebt als je weet dat je meer kan.

    1. Neen, klopt, daar hou je dan ook rekening mee bij alles wat je overweegt: de banen liggen niet voor het rapen. En ik denk ook altijd dat als er weinig aanbod op de markt is dat de kans dan groter is dat je weer op zo’n vreemde plek terecht komt. Ik heb al genoeg gezien in mijn carrière om dat te weten…

  3. Dit stukje is alweer zeer herkenbaar. Ik ben ook steeds/vaak bezig met wat ik eigenlijk wil in het leven. En zoals jij omschrijft, doe ik veel te veel voor anderen en vergeet ik mezelf. Ik neem beslissingen op basis van wat mensen verwachten en willen, zodat zij gelukkig zijn maar niet op basis van wat ik écht wil. En dan achteraf ben ik degene die ongelukkig is.
    Je blog is zo helpend en inspirerend, ik lees het met plezier!

    1. Het is soms even snakken naar iets anders. Op dagen met veel overleg en telefonisch contact voel ik me ook veel beter op mijn werk dan op andere dagen. Dus je begrijpt waar ik me echt goed bij voel!

  4. Ik zit wel op mijn plek waar ik zit, maar ik kan ook niet met de hand op mijn hart zeggen dat ik dit de rest van mijn leven zal kunnen/willen doen. Wat mij vaak stoort aan het bedrijfsleven, is de druk die er op mensen wordt gelegd. KPI’s behalen, één van de “interne motto’s” van het bedrijf waar ik voor werk is: “Not harder, but smarter”, maar toch heb ik elke dag opnieuw het gevoel dat er meer en meer van je verwacht wordt. En als je dat net iets meer aankan, dan doen we er nog een klein beetje bij. Op zich is het ook wel een uitdaging, maar ik vraag me gewoon af tot hoever mijn emmer kan gevuld worden – druppel per druppel – voordat het handvat breekt… Ik zie het ook aan naaste collega’s – wanneer de één na de ander ziek begint te worden – de één met een zware sinusitis, de ander met een burn-out – het zijn meer dan overduidelijke tekens denk ik dan. Ik haal gelukkig nog redelijk wat voldoening uit mijn job, en ik verbaas me steeds over het feit hoe bepaalde mensen je dag kunnen maken of kraken. Dat is het tweede aspect van mijn job waar ik het vaak heel moeilijk mee heb. Mensen kunnen zo onbeleefd en opdringerig zijn. In mijn functie krijgen wij amper een dank je wel – OF het is niet goed/snel/correct genoeg wat we doen – OF mensen zijn al gepikeerd nog voordat je ze aan de lijn hebt – OF het is vanzelfsprekend wat ik allemaal doe. Een simpele dankjewel kan voor mij al een strohalm zijn, waar ik me héél de dag aan vastklamp. Net voor mijn verlof kreeg ik een dankjeweltelefoontje van een collega – een echte dank je voor je hulp, uit het hart (en dat kon je voelen) – hierdoor ging ik meteen met een enorm goed gevoel mijn verlof in…

    1. Als ik alle reacties hier lees: zullen we ooit kunnen zeggen dat we dit voor de rest van ons leven willen doen? Misschien is het net de uitdaging van het moment die belangrijk is voor ons. Alle dingen die je noemt, herken ik ook hoor, maar dan in andere situaties. Het zal wel overal iets zijn en als de positieve punten talrijker zijn dan de negatieve punten dan heb je het al niet slecht getroffen 🙂

  5. Het is herkenbaar wat je schrijft, dat heen en weer gaan tussen je hart willen volgen maar ook die rust hebben als je tevreden kunt zijn met wat je hebt. Dat het (even) goed is zoals het is. Ik heb dat niet met werk, maar wel met andere dingen. Gelukkig kun je ondanks dit toch ook met plezier naar je werk gaan.
    Xaviera onlangs geplaatst…Listen to your heartMy Profile

    1. Lastige momenten zijn dat hè, als je beide wilt: tevreden zijn met wat je hebt of je hart volgen. Het is ergens ook weer een balans zoeken. Maar op werkvlak weet ik ook dit: hoezeer je je hart ook volgt, er zullen altijd dingen zijn die je tegen zitten… (zoals Dawn ook vernoemt)

  6. Ik denk dat iedereen wel een beetje last heeft van onzekerheid en het idee blijft houden ‘heb ik wel de juiste keuze gemaakt’. Ik zelf heb op het moment echt mijn droombaan. Super leuke collega’, uitdagend werk, leuk werk en toch weet ik vrij zeker dat dit niet is wat ik nog 40 jaar lang zou willen doen. Ik heb altijd het vertrouwen dat er bij iedereen vanzelf wel wat op het pad komt, of het nou binnen een jaar, of binnen 10 jaar is!
    Bente onlangs geplaatst…Emotionele besmettingMy Profile

  7. Wat een mooie, eerlijke blog. Ik ken het gevoel wel, van iets dat ontbreekt, en toen ging ik Nederlands studeren, wat echt een van de betere beslissingen in mijn leven is geweest. Ook de onzekerheid komt me bekend voor helaas 🙁 Misschien een idee om eens met een coach aan tafel te zitten?

  8. Ook voor mij herkenbaar. Op een bepaald moment heb ik door een stom toeval technieken toegepast die me geholpen hebben in het doorhakken van knopen. Ze hebben geleerd mijn stem te horen en te vertrouwen. Ik heb er ooit een (gast)blog over geschreven: http://bewust-groener.blogspot.be/2014/02/gastblog-een-leven-vol-avontuur.html.
    Bij mij zijn veel van die dingen ook met het ouder worden duidelijker geworden: uitproberen van verschillende jobs, vrijwilligerswerk doen voor verschillende organisaties, praten met mensen die een heel ander leven hebben, reizen, enz.
    Mijn leidraad in het leven is: alles komt goed. En daar heb ik bij jou ook alle vertrouwen in!
    Katrien onlangs geplaatst…Natural living?My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge