Days of Gratitude | Het went wel

Days of Gratitude | Het went wel

Het zomergevoel was niet weg te denken afgelopen week. De zon scheen op volle kracht, JOE vierde de jaren ’90 (ik herinner mij alleen maar zwoele zomers in de nineties, gek hè) en veel van mijn collega’s zijn al aan hun ‘groot verlof’ begonnen. Voor mij is het nog even wachten op een weekje verlof, want ik heb al een serieus groot verlof gehad. Momenteel is het nog hard werken om de harmonie te vinden als werkende mama, wat niet altijd eenvoudig is. Maar we doen ons best. Vandaag een nieuw weekoverzicht met een romantisch nummer om te beginnen.

Zondag

Zondag

De barbecue van de avond ervoor was behoorlijk laat geworden, dus deed het wel pijn toen Amélie om zes uur wakker werd. Oplossing: gewoon met dochterlief terug in bed kruipen. En dat werkte. We bleven lekker soezen, deden daarna nog een beetje gek in bed en hadden geen zin om op te staan. Uiteindelijk zijn we toch beneden beland om aan de dag te beginnen. We hielden het vrij rustig, want het was ontzettend warm. Boekje lezen in de zetel, heerlijk knuffelen, … We sloten het weekend af met de restjes van de avond ervoor die ook nog eens op de barbecue gingen. Zalig in de schaduw van onze magnolia. Zo’n zondagen mogen er nog zijn!

Maandag

Dinsdag

De start van een nieuwe werkweek. Amélie had enorm veel last gehad van de warmte want ze maakte me die nacht drie keer wakker. Gelukkig was het telkens op te lossen met haar fopspeen waarmee ze weer in slaap viel. Met kleine oogjes begon ik dus aan deze werkdag.
Rond half twee keer ik telefoon van de opvang. Met een klein hartje nam ik op. Ik vreesde al dat Amélie ziek zou zijn. Het ging echter over haar voedingen. Waar ze normaal om tien uur en twee uur eet, had ze die dag om negen uur en één uur al om voeding gevraagd. De flesjes waren op en ik kon Amélie pas afhalen om half zes… Oeps! Meteen de hulplijn ingeschakeld en aan mijn schoonmoeder gevraagd of zij nog een flesje uit de vriezer kon halen en brengen. Zo was de noodsituatie gelukkig opgelost.

Dinsdag

Dinsdag

Ik heb niet snel last van de warmte. Ik laat ook niet snel mijn slaap, maar deze hitte is toch echt uitzonderlijk! Met z’n tweeën lagen we te woelen in bed die nacht. Ik had niet het gevoel dat ik heel veel geslapen had, maar wonderbaarlijk genoeg viel de vermoeidheid vrij goed mee. Tijd voor weer een productief dagje op het werk.
Eigenlijk was het ook weer een spannende dag, want Amélie moest ’s middags naar Kind en Gezin voor prikjes. Mijn Lief nam die dankbare taak op zich. Vorige keer had ze er niets van gemerkt, maar deze keer had ze ’s avonds toch net een beetje koorts. Voor de zekerheid heb ik haar met het warme weer gewoon in haar blootje in bed gelegd.
’s Avonds was het er ook nog bezoek van vrienden, de peter van Amélie, die me boeken kwamen uitlenen. Ook al was het een weekdag, het is toch fijn om op die manier de sociale contacten nog een beetje te onderhouden. Dat is als mama niet altijd zo eenvoudig!

Woensdag

Woensdag

Nog zo’n ontzettend hete dag. En een moeilijke dag, omdat ik heel veel last had van stuwing. Ik weet dat mijn situatie qua kolven e.d. niet ideaal is, maar het is niet fijn om tegen de avond met de tranen in je ogen te lopen, omdat je productie zo hoog ligt. Luxeproblemen, right? Mijn lichaam heeft gewoon nog even tijd nodig om te wennen.

De warmte doet er ook helemaal geen goed aan. Op het werk hebben we airco, maar thuis is het telkens een oventje. Dan moet er nog gekookt worden, vanalles klaar gemaakt worden voor de volgende dag, … En dat kost massa’s energie. Werkende mama zijn is toch best een klus. Maar ook hier: mama heeft tijd nodig om te wennen.

Mama was wel dankbaar voor: het waterijsje dat ze kreeg op het werk, Amélie die meteen bij thuiskomst wilde drinken aan de borst, een lachende baby op het luierkussen, hulp van experts om borst en baan te combineren, manueel leren kolven en een frisse douche op het einde van de dag!

Donderdag

Donderdag

Om twintig voor vijf was Amélie wakker en de fopspeen hielp niet om haar terug in slaap te krijgen. Ik nam haar mee naar beneden om haar voeding te geven, maar daarna wilde ze niet terug in haar bedje. Elke poging om zelf nog wat te slapen werd ruw afgekapt door een kreet uit de kinderkamer. Dus nam ik Amélie mee naar beneden, probeerde haar te troosten en uiteindelijk vielen we samen in slaap in de zetel. Pas toen mijn Lief naar beneden kwam, zijn we terug wakker geworden. Het was dus een speciale ochtendspits!

Nadat ik Amélie naar de opvang had gebracht, was het weer tijd voor een volle werkdag. We waren wat blij toen we zagen dat er wolken aan kwamen. Het voorspelde onweer kwam er aan. Nou ja, onweer… Het waaide, er vielen wat druppels en dat was het dan. Maar de wind maakte ook veel goed, want de temperaturen waren meteen een pak dragelijker!

Amélie was doodmoe van de dag in de opvang. Mama was doodmoe van de week en zo lagen we beiden vrij vroeg in ons bedje. Slapen, heerlijk!

Vrijdag

Vrijdag

Half zes was het deze morgen, dus de ochtend verliep helemaal anders dan gisteren. Heel relaxed kon ik Amélie en mezelf klaar maken voor de dag. Nog een voordeel: oma komt oppassen op vrijdag dus er is geen geloop naar de opvang. Daar wint een mens ook nog wat tijd mee. De laatste werkdag van de week komt geen dag te vroeg. We zijn allemaal moe. ’s Avonds maakt Amélie dan nog een groot drama en wil niet drinken. Ongeruste mama, oversture baby en papa moet het maar allemaal verdragen. Die weet uiteindelijk en de baby en mama rustig te krijgen… Superdady!

Zaterdag

Mijn Lief maakt mij rond kwart na zes wakker met een kus voor hij vertrekt om te gaan trainen voor de Dodentocht. Ik wil me nog even omdraaien, maar Amélie maakt mij een kwartier later wakker om te eten. Vandaag loopt dat deel heel goed. Ze drinkt enthousiast en lang. Dit mamahart is weer gesust. Na haar ochtendvoeding blijf ik even met haar in bed liggen en vallen we beiden terug in slaap. Pas na negen rollen we er uiteindelijk uit. Die late start van de dag houdt ons toch niet tegen om nog wat productiviteit aan de dag te leggen. Ook het huishouden begint steeds beter te lopen. Niet perfect, maar wel net goed. Een aperitiefje met de buren is ideaal om onze zaterdag af te sluiten.

Hoewel het een moeilijke week was, emotioneel gezien, lijkt alles wat meer in de plooi te vallen. Deze werkende, borstvoedende mama komt wel op haar pootjes terecht!

(Visited 43 times, 1 visits today)

5 Replies to “Days of Gratitude | Het went wel”

    1. Ik ken alvast niemand die het er niet moeilijk mee had. Hoe vermoeiend de week ook was, ik moest er door, geloof ik om er uiteindelijk sterker uit te komen 😉

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: