Dankbaarheid #2

Toen ik mijn Lief leerde kennen had hij een hond, Wolf. Wolf is een kruising tussen een Duitse herdershond en een Mechelaar. De relatie tussen mij en Wolf was behoorlijk moeilijk in het begin, want Wolf is geen ‘gewone’ hond, maar een hond met een verleden. Zelf leeft hij niet in dat verleden, maar zijn wantrouwigheid komt ergens vandaan. Pas toen ik en mijn Lief samen gingen wonen en ik dus ook voor Wolf moest zorgen, hebben we een soort van ‘trust’ met elkaar gesloten. Ondertussen zou ik me zonder hem behoorlijk leeg voelen.

Maar Wolf blijft vaak alleen thuis en het idee om nog een tweede hond in huis te nemen, leefde al langer bij mijn Lief. Hij keek regelmatig eens naar opvanghonden, maar ik zag het niet zitten om een tweede opvanghond in huis te nemen zolang Wolf er was. Het was in oktober 2012 dat we op een nestje puppy’s botsten via een vriendin. Een koppel – waarvan de man varkenboer is – met twee border collies had een nestje en verkochten de kleintjes. De hondjes hadden geen stamboom, maar reeds bij een eerste bezoek werd het ons duidelijk dat de hondjes net en proper verzorgd werden en in een huiselijke sfeer opgroeiden. Zowel de vader als de moeder hadden we zien rondlopen en we besloten om een kleine dame aan te schaffen.

Een eerste stap was de keuze van onze pup. Aangezien Wolf ook niet zo goed met andere honden is, besloten we om ook even zijn mening te vragen. Het kleine wezentje dat ik in mijn handen hield op die koude oktoberavond werd aan Wolf voorgesteld. De staart ging de lucht in en zijn neus deed overuren, maar we konden de kleine dame al gauw laten rondkruipen in zijn buurt. Kwispelend maakten ze kennis met elkaar. Toen ik haar weer opnam om terug naar het nest te brengen wist ik dat dit een bijzonder hondje zou worden. Ik was verliefd.

De volgende stap was de zoektocht naar een naam. We hadden nogal wat discussie, overleg en raadpleegden een aantal mensen, maar uiteindelijk viel de beslissing op Luna. Vanaf dat moment was het voornamelijk wachten geblazen. Luna zou op 21 december bij ons komen wonen.

Op Yule gingen we ons Luna dus ’s avonds ophalen bij haar moeder. Ze had de laatste week als enige overgebleven pup in het huis doorgebracht en dus was ze ongelofelijk vertroetelt door de kinderen van het gezin. Een groot voordeel, want in haar korte leventje had ze dus reeds kennis gemaakt met kinderen. Ze paste mooi in mijn armen en de rit naar huis zat ze op mijn schoot. Het kleine meisje piepte af en toe een beetje en toen we eenmaal thuis waren, was het voor haar even wennen aan de situatie waar ze nu weer in terecht gekomen was, maar al gauw zocht ze de menselijke warmte en die van Wolf op.

De weken die volgenden waren hels. Een kleine pup alle huisregels leren is behoorlijk moeilijk. Op de ochtend van oudejaarsavond had ze haar behoefte over heel de keuken gedaan en ik zat met de handen in mijn haar. Maar Luna is geen domme hond en ondanks al haar puppystreken was ik nog steeds verliefd. We brachten in die periode heel wat tijd met elkaar door, omdat ik twee weken vakantie had. Van die winter zijn mij de sneeuwwandelingen het meeste bijgebleven. Samen door de sneeuw lopen, haar eerste keren dat ze zonder leiband het pad op mocht en de witte stilte die ons vergezelde.

De beslissing om met Luna naar een hondenclub te gaan, was ook de beste die ik in mijn leven heb gemaakt. Een trainer leerde mij ongelofelijk veel over mezelf, maar vooral om naar Luna te luisteren. En wat zij mij te leren en te vertellen had, is in geen woorden te omvatten. Dat zo’n klein wezentje met zo’n gekke kuren mijn leven op zo’n indringende manier kon veranderen, had ik nooit kunnen voorspellen. En plots begreep ik de band die er is tussen Wolf en mijn Lief.

Voor dat kleine bolletje wol dat uitgegroeid is tot een mooie dame, ben ik ongelofelijk dankbaar. Op 17 oktober zal ze alweer een jaar oud zijn en als het aan mij ligt dan gaan we samen nog een hele lange weg!

(Visited 26 times, 1 visits today)

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge