Clouds in my coffee

Clouds in my coffee

Een hele tijd geleden had ik op dit blog een rubriek ‘reflections in my coffee’ waarbij ik schreef over dingen die mij bezig houden. Gisteren lag ik in bed nog even wakker. Het was zo’n moment waarop je hersenen nog met van alles bezig zijn, terwijl je lijf eigenlijk al lang besloten heeft dat het wil gaan slapen. Een paar van die gedachten heb ik wonderbaarlijk genoeg onthouden en het leek me leuk om ze even met jullie te delen. Het leek me dus leuk om nog eens een ‘reflections in my coffee’ te schrijven, met de titel ‘clouds in my coffee’ want die gedachten die vergelijk ik graag met wolkjes in de koffie!

Blijf positief

blijf positief

Een van de eerste plaatsen waar mijn gedachten opnieuw naartoe getrokken werden, was mijn zwangerschap en de minder fijne puntjes die erbij komen kijken: vermoeide benen, kramp, sneller moe zijn, … Terwijl ik zo lag te mijmeren, speelde zich een scène af in mijn hoofd van die dag: een collega was naar me toe gekomen om te vragen hoe het ging. En ik begon meteen te vertellen over zondag. Die dag had ik namelijk veel last gehad van krampen in mijn benen en was ik verplicht geweest om de hele dag met de benen omhoog door te brengen, in de zetel. Het was geen positief verhaal dat ik vertelde en toen ik mezelf zo bezig hoorde in mijn eigen hoofd, vroeg ik me plots af waar ik eigenlijk mee bezig ben. Ik ben zwanger, mijn lijf is keihard bezig met het verzorgen en voeden van het kleine meisje dat in mijn buik groeit. En al hebben mijn angsten en onzekerheden evenzeer recht op bestaan, toch voelde ik me niet zo blij met mezelf. Waarom nam ik dit alles zo negatief op? Welke dingen kan ik eigenlijk wel allemaal nog? Het begon stilletjes tot mij door te dringen dat ik de komende drie maanden toch echt niet enkel kan blijven hangen in het verhaal dat mijn lijf niet mee wil. Mijn lijf is wonderbaarlijk werk aan het verrichten! En het enige waar ik last van heb, zijn mijn benen en wat vermoeidheid. Het verhaal heeft wat mij betreft lang genoeg geduurd. Ik ga me focussen op alle fijne dingen en leren accepteren dat daarbij ook minder fijne dingen horen.

Ik mis jullie

days of gratitude

Denkende aan ons kleine meisje dat volgend jaar op de wereld komt, kwamen beelden van mensen die het niet meer zullen meemaken in mijn hoofd. Ik bleef stilstaan bij mijn drie grootouders die er niet meer bij zullen zijn, omdat ze ons al verlaten hebben. Vooral de gedachte aan mijn mémé deed me wel even slikken, niet alleen omdat zij (vorig jaar) als laatste van ons heen ging. Ook omdat zij telkens als ze ons zag wel eens vroeg of we nog niet aan kinderen dachten. En ook mijn mama kreeg die vraag regelmatig. Ik zag mijn grootouders eigenlijk zoals ik ze als kind gekend heb. Spelend met onze dochter, kleertjes breien voor haar, of gewoon heerlijk genieten van haar aanwezigheid. Hoewel het verdriet niet helemaal gesleten is – van sommige mensen al meer dan van andere – was het fijn om nog eens op die manier aan hen te denken.

Dagboek schrijven

lichtpuntjes artjournal

Wanneer ik terug blader in mijn dagboek – en dat deed ik toevallig gisterenavond – ben ik eigenlijk niet zo tevreden met de regelmaat waarmee ik er nu mee aan de slag ga. Mijn dagboek is nog teveel een boekje in de kast en te weinig echt een ‘werkinstrument’ zoals ik het graag zou gebruiken. Het huidige dagboek is wel bijna vol, en dat is twee jaar meegegaan. Ik heb echter wel een periode gehad, waarbij ik mijn gedachten schreef in mijn dagboek, maar ook bezig was met art journaling. Ondertussen ligt er wel een nieuw dagboek klaar. In bed bedacht ik allerlei manieren om meer met mijn dagboek te gaan doen. Art journaling terug opnemen bijvoorbeeld, maar ook meer mijn plannen in mijn dagboek neerschrijven. Ik heb genoeg grote handtassen, misschien moet ik het eens gewoon meenemen in mijn handtas, zodat ik het op lege momenten onderweg ook meer ga gebruiken.

Maan aan de hemel

maan

Vanuit mijn slaapkamer heb ik een helder zicht op de maan. Op dit moment is ze op weg naar haar volle zelf en ze is een pracht om naar te kijken. Toen ik daar zo in bed de laatste gedachten lag te denken, was de maan een van de ideeën die voorbij gleden. Hoe ik mij het afgelopen jaar meer verbonden heb met de maan. Hoe ik eigenlijk haar wezen meer zou willen vieren, maar dan op mijn eigen manier. En dat ik die manier echt nog moet vinden. Is het een idee om dit mee te nemen in mijn plannen voor het komende jaar? Misschien wel, misschien niet. Ik heb er geen echte conclusies over getrokken, want in het licht van de maan ben ik in slaap gevallen.

Welke gedachten drijven er zoals voorbij in jouw hoofd?

(Visited 53 times, 1 visits today)

4 Replies to “Clouds in my coffee”

  1. Leuk dit Saar! Nu ben ik een sucker voor koffie, dus de titel alleen al was geweldig, haha.
    Ja, het gemis van de mensen die je kleintje niet zullen zien, lijkt soms ineens zwaarder te wegen. Je hebt wel een mooie gedachte aan hen gehad vannacht. 🙂
    Mijn vader heeft er nog altijd moeite mee dat mijn opa mijn jongste zusje nooit heeft gezien. Lastig…

    Maan! Bagger, nu heb ik vergeten om afgelopen nacht mijn stenen in het maanlicht te leggen. Volgende keer maar weer. 🙂

    1. De invloed van de volle maan kan je normaal gedurende drie dagen voelen. De dag ervoor en de dag erna ook nog 🙂 Dus ik zou ze gewoon vanavond eens buiten in het maanlicht leggen 🙂

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: