Bewust over de grens gaan

Bewust over de grens gaan

‘Je eigen grenzen respecteren’ is een thema dat behoorlijk centraal staat in mijn leven en in dat van vele anderen. Heel wat mensen hebben het moeilijk om hun grenzen aan te geven aan anderen, maar ook om ze zelf te respecteren. Toch zijn er situaties waarbij je heel bewust de keuze maakt om je grens niet aan te geven en niet te respecteren, maar om er keihard over te gaan. Wanneer de omstandigheden dat vragen is dat niet altijd de slechtste keuze die je kan maken, integendeel. Maar er is een groot verschil tussen onbewust en bewust je grenzen overschrijden.

Waar ligt de grens?

In mijn ervaring is je bewust worden van je grenzen en je mogelijkheden een eerste moeilijke stap. Wie in het patroon gevangen zit, zal vaak niet eens merken dat er een grens is en dat deze overschreden wordt. Meestal zijn de mensen die gevangen zitten in dat patroon ook de personen die altijd druk bezig zijn en vergeten om stil te staan bij wat ze voelen en wat hun lichaam aan geeft.

Wie dus zijn grenzen wil leren kennen, zal in eerste instantie moeten leren om stil te staan. Dat kan een paar keer per dag een minuut of drie zijn. Hier kan ik richtlijnen over geven, maar de ervaring leert dat je elk moment moet aangrijpen om stil te staan. Denk maar eens aan het aantal rode lichten dat je tegen komt op een dag, de wachttijd aan de kassa, het moment dat je op trein of bus wacht of die paar seconden aan de koffie-automaat. Die kleine pauzes zijn het uitgelezen moment om diep adem te halen en te luisteren naar je lichaam. Voel je de spanningen zitten? Heb je ergens zeurende pijn? Of overvalt je eerder een gevoel van vermoeidheid? Ook spierpijn, een zwaar gevoel, prikkelbaar zijn of lusteloosheid kunnen tekenen zijn dat je tegen een grens aan komt. Veel voorkomende tekenen zijn stramme spieren in de nek, de onderrug of pijn in de maagstreek.

De manier waarop je lichaam duidelijk maakt dat het tijd wordt om halt te houden, is bij iedereen anders. De uitdaging ligt erin om de patronen te herkennen, de tekenen eruit te filteren en op zoek te gaan naar de dingen die werken voor jou.

Accepteren en respecteren

Toen ik eenmaal de tekenen leerde herkennen, schrok ik wel van de dingen die mij tegen mijn grenzen aan duwen. Zo ontdekte ik mijn hooggevoeligheid, maar moest ik ook leren accepteren dat mijn lichaam fysiek werk en stress niet goed aan kan. Mijn typische tekenen zijn maagpijn, buikloop, stramme nekspieren en pijn in mijn onderrug. Wanneer ik werkelijk over een grens ga, kan ook zware hoofdpijn mij uit evenwicht brengen. Symptomen die allen behoorlijk wat invloed hebben op mijn functioneren, zowel op het werk als op sociaal vlak.

Vermijden dat ze de kop op steken, is dus een pak belangrijker dan achteraf de brokken gaan lijmen. Het allermoeilijkste vond ik dus om te accepteren dat die grenzen er waren. Vooral dat ik zo gevoelig ben, stak bij mij wel ongelofelijk. Maar eenmaal het besef er was en ik mezelf kon accepteren met gevoeligheid werd het ook een stuk makkelijker om de grens aan te voelen en in te spelen op alles wat er op mij af komt.

Bewust over de grens

Er zijn vast talloze redenen waarom we er toch bewust voor gaan kiezen om over onze grenzen te gaan. Mijn huidige situatie is zo’n reden: we zitten in behoorlijk intensieve verbouwingen waar de tijdsdruk opgevoerd wordt nu juli nadert. Daarnaast kreeg ik het nieuws dat mijn grootmoeder palliatief behandeld wordt, waarbij we niet weten wanneer het einde in zicht zal komen. Natuurlijk weegt dit op mij, maar ik wil er ook zijn voor mijn moeder en mijn zussen. Ik kan gewoon niet anders dan de grenzen waar ik nu tegenaan zit, oversteken.

Ik voel het in mijn lijf: de vermoeidheid, de stramme spieren en op hoge stressmomenten slaat mijn spijsvertering wel eens in de war. Ik blijf me zoveel mogelijk bewust van de kleine ongemakken en sta ze toe om er te zijn. Ik accepteer ze, want het zijn mijn grenzen en ze horen bij mij. Door mijn lichaam te voelen, laat ik ook de emoties toe die eraan verbonden zijn. Grenzen oversteken is een, maar ik hoef de emoties niet even in de kast te zetten.

Soms is het nodig in het leven om de grenzen achter je te laten en ze te laten voor wat ze zijn, maar daarbij zou ik volgende dingen wel aanraden:

  • Neem de tijd om je lichaam te voelen en je emoties toe te laten. Neem voor je in slaap valt of voor je de dag begint even de tijd om je bewust te worden van alles wat speelt. Laat het toe, geef het de ruimte en aandacht.
  • Grijp tussendoor elk moment aan om een pauze te nemen. Dat kan aan de kassa zijn, wanneer je wacht op de trein en zelfs een rood licht kan een pauzemoment zijn.
  • Hang op strategische plaatsen in je huis rode bolletjes. Wanneer je een rood bolletje ziet, is dat een moment om eens goed in en uit te ademen voor je weer verder gaat.
  • Heb je een vrij moment? Gebruik het nu niet om je strijk in te halen, snel nog een was in te steken of te stofzuigen. Ga op de bank hangen, kijk een serie, lees een boek. Doe iets waar jij terug energie van krijgt, waardoor je ontspant en de druk van de ketel kan halen.
  • Probeer tussendoor momenten van meditatie (of een andere methode om tot jezelf te komen) in te plannen. Al is het een half uurtje, dit kan ongelofelijk deugd doen en de druk weer een stuk opvangen!

Wanneer de periode waar er van je gevraagd wordt om je grenzen te overschrijden voorbij gaat (en geloof me, ook die periodes kennen een einde) dan is het belangrijk om ook echt je grenzen terug te gaan respecteren. Plan een activiteit in waar je jezelf eens goed mee verwend. Het is nu kwestie van dubbel zo goed voor jezelf te zorgen!

Ga jij bewust over grenzen en hoe vang je dat op?

(Visited 96 times, 1 visits today)

9 Replies to “Bewust over de grens gaan”

  1. Sjee, wat een moeilijke, stressvolle en emotionele tijd voor jou. Sterkte ermee. <3
    Je hebt een mooi artikel geschreven. Ik zou willen dat ik er wat beter op zou kunnen reageren, maar ik ben echt waardeloos in het herkennen van mijn grenzen. Af en toe doe ik het nu wel; als ik tegen mn grens aan zit dan uit het zich vaak in enorm onrustig en 'verzet' gevoel, heb ik gemerkt. Als ik er dan voor kies om trouw te blijven aan mezelf, voel ik veel rust.
    Maar meestal merk ik het pas te laat. Soms ga ik er ook heel bewust overheen. Hoe ik 't precies op vang… ik denk door echt rust momenten daarna te pakken. Extra fijne momenten, zoals de natuur in, of fijne lichaamsproducten gebruiken. Thee, series.
    Emily Lotus onlangs geplaatst…Gastblog: CoeliakieMy Profile

    1. Ja, dat is het probleem met te laat grenzen herkennen. Je bent er dan vaak al over en dan is het brokstukken ruimen. Het is geen eenvoudige weg om ze op tijd te leren herkennen, maar als je er aandacht aan besteed komt dat wel!
      De natuur vind ik zelf ook een heerlijke plek om even op te laden.

  2. Wat een lastige periode, niet makkelijk om over je grenzen te moeten gaan. Veel sterkte!

    Grenzen aanvaarden vind ik ook een zeer moeilijk gegeven. Het is moeilijk soms om grenzen te aanvaarden door mijn gevoeligheid en introvert zijn, ik kan soms moeilijk aanvaarden dat ik moe ben na sociaal contact.

    1. Ik kan me inbeelden dat dat moeilijk is, want er wordt namelijk van mensen verwacht dat ze sociaal contact leuk vinden. En misschien is dat bij jou ook zo, maar bij andere mensen zijn, kan inderdaad behoorlijk veel energie vragen.

  3. Erg mooi artikel! Soms kreeg ik wat kippenvel, want je lijkt het best zwaar te hebben en dat komt over.
    Zelf probeer ik over grenzen te gaan, al was het maar omdat mijn grenzen nogal ‘laag’ liggen…
    Liefs

  4. In het begin… Nee, niet waar. Ik wilde zeggen: In het begin kon ik het maar moeilijk accepteren dat mijn grenzen veel sneller bereikt zijn dan bij anderen (niet hooggevoeligen en/of chronisch zieken). Feit is dat ik daar nog steeds heel veel moeite mee heb. Vooral het werk is iets wat me angst aanjaagt. Welke werkgever zit er nu te wachten op iemand die eigenlijk maar 2 uur per dag productief kan zijn? Maar werk is werk en daar kan je nog wel afstand van nemen. In jouw situatie nu is dat heel anders. Je grootmoeder, je moeder, je zussen, je man, jullie nieuwe huis. Nee, dat ze je niet zomaar aan de kant. Probeer het over je grenzen gaan tot het minimale te beperken. Dat is het enige wat je kan doen. Ik wens je heel veel sterkte, want het is een zware periode voor je. Vergeet de momenten voor jezelf niet en neem de tijd om op te laden. X

  5. Van begin tot eind helemaal waar, het is voor mij alweer een tijdje geleden dat ik moest leren stilstaan en gaan herkennen en erkennen, de weg was lang en op dit moment zit ik in de fase, dat ik het weet en tegelijk niet meer weet wat mijn grenzen zijn. Omdat ze zo laag gelegd zijn omdat dit moest, die grenzen, ben ik nu juist bezig ze opnieuw te verleggen om uit te vinden wat ik juist wel nog heel goed kan, en wat niet.

    zo ben ik vandaag op mijn fiets naar mijn werk gegaan, ik voelde mijn benen al zwaar zijn toen ik thuis de trap op moest, het was maar 14 km in totaal, heen en terug en een paar uur werken… en dat werken is leuk 😉 Maar, pas morgen, weet ik werkelijk hoeveel energie dit vereist van mij en mijn lichaam. En gelukkig, heb ik dan ook weer sportuurtje met mijn fysiotherapeut, zodat ik kan aangeven en overleggen.

    Neem je tijd vooral, doe wat ja allemaal al zelf aan anderen vertelt <3

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: