MIJMERINGEN| Geen staker, wel solidair

Wanneer ik deze morgen Facebook consulteer op de smartphone trek ik even grote ogen. Op de website van De Tijd en De Standaard staan een aantal interessant stukken over hoe we tegen de stakingen aan kunnen kijken. Ik zie opiniestukken die het ‘recht op werk’ nuanceren, maar ook de werkenden een stem geven. Niet iedereen die vandaag gaat werken, is helemaal akkoord met de plannen van de regering. Ze vinden de besparingen niet eerlijk verdeeld, maar zien geen heil in staking of willen hun werkgever niet treffen.

De reacties van sommige vrienden daarentegen stoten mij tegen de borst. Uitroepen over hoe zij gaan werken omdat ze niet willen dat hun kinderen moeten betalen. Dat zij tenminste bereid zijn om de nodige offers te brengen. Die stakers willen enkel maar een dag extra vakantie en zijn lui…

Daarom solidair

Er zijn vele uiteenlopende redenen waarom ik het eens ben met de stakers. Ik ben niet tuk op de blinde besparingen in het onderwijs die niet ten goede komen van de toekomst van elk kind in dit land. Ik hou er niet van wanneer men maatregelen neemt die de middenklasse uitholt (indexsprong, afschaffing van de woonbonus, verhoging taxen van bepaalde producten), maar tegelijkertijd dingen die onnodig zijn lijkt te promoten (bedrijfswagens?). De botte bijl die door vele middenveldorganisaties dreigt te gaan, maar ook het gebrek aan maatregelen om het voor een zelfstandig ondernemer makkelijker te maken, staan mij niet aan. Daarboven op komt nog het feit dat de rijken de dans weer lijken te ontspringen. De OESO en de EU sturen aan op een vermogenswinstbelasting, maar onze regering heeft daar geen zin in. Alsof we daarmee de spreekwoordelijke put niet zouden vullen. Taxshift staat niet in het regeerakkoord, daarmee wordt elk overleg afgeketst. De fairness is ver te zoeken bij de vele maatregelen die de regering aan ons opdringt.

Maar niet gaan staken

VOKA, Unizo en de vakbonden zijn er goed in geslaagd om het land te polariseren. Je lijkt twee kampen te zien: de mensen die gaan werken – en dus zogezegd braaf de regering hun werk laat doen – en de mensen die staken – die dus lui zijn en niet aan de toekomst denken.

Toen de aankondiging van stakingen mij bereikte, had ik kunnen kiezen om ook te gaan staken, maar ik ben niet gesyndikeerd omdat ik al een paar jaar vind dat de vakbond conservatief is en geen oplossingen bedenkt voor de huidige problemen. Dat vind ik nog steeds, daarom koos ik er niet voor om te gaan staken. Het lijkt mij niet de oplossing om de werkgever te treffen voor iets wat de regering doet.

Ik ben dus wel solidair met de stakers, aangezien ze goede redenen hebben om te staken. Maar veel liever had ik gezien dat alle partijen samen tegen de regering zouden kunnen zeggen: wij willen een overleg over de besparingen. Het is jammer dat we twee partijen moeten zien: werkgevers en werknemers die tegenover elkaar ‘horen’ te staan, want zo is het volgens mij helemaal niet.

Crisis

De oplossing voor het probleem ken ik niet. En dat kent ook de regering niet, die ondanks alles blijft beweren dat haar oplossing de enige mogelijke is. Dat uitgangspunt geloof ik niet. Volgens mij zijn er andere maatregelen dan de ‘gewone man’ en de ‘behoeftigden’ de rekening te laten betalen.

Laten we vooral niet vergeten dat deze situatie – de spreekwoordelijke put – erger is geworden dankzij de crisis. Geen crisis die de socialisten of de communisten hebben veroorzaakt, maar die er is gekomen door de hebzucht van een aantal ‘rijken’ waardoor banken veel te grote risico’s gingen nemen. We mogen nooit het aandeel van de ‘aandeelhouders’ vergeten die achter het bedrijf zitten en gillen dat ze meer winst willen. De schaduwleiders van onze samenleving. Waarom zouden zij niet betalen?

(Visited 22 times, 1 visits today)

4 thoughts on “MIJMERINGEN| Geen staker, wel solidair

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge