BABBELMOMENT | Niet op die manier!

Ik citeer hieronder even een stuk tekst dat ik in een groep op Facebook tegen kwam, zonder daarmee de persoon die het geschreven heeft  persoonlijk aan te vallen. Het was wel dit bericht dat mij aan het denken heeft gezet over hetgeen hieronder volgt.

Oké, het is geëscaleerd… Mijn zusje en ik hebben nu écht ruzie om het feit dat ik met Kerst niet aan een tafel met dierenleed ga zitten. Zij vindt dat het onzin dat ik over deze ene dag in het jaar zo moeilijk doe. Voor haar is het een dag voor familie en vrienden om ‘gezellig’ samen te zijn. Dat dat ‘gezellige’ er met dierenleed op tafel voor mij vanaf is vindt ze onzin. Ik zit toch ook op een leren bank (5 jaar geleden gekocht), loop toch op leren schoenen (minimaal 2 jaar geleden laatste paar gekocht), heb een vriend die visboer is (tsja, als ik nu zou moeten kiezen, koos ik waarschijnlijk anders, maarja ik houd nu eenmaal van hem) en ga ook uit eten met vrienden en collega’s die dan vlees eten (ja, daar doe ik mezelf ook geen plezier mee!). De keuzes die ik in het verleden maakte (leren bank/ schoenen etc.) zijn niet goed. Daar ben ik mij heel bewust van. Dierenleed komt dus ook het huis niet meer in! Maar ze haalt er dus allerlei dingen bij die in ik haar ogen niet goed doe. Ik sla door en ben hypocriet. Ik krijg haar niet uitgelegd wat kerst voor mij betekent; vrede op aarde. Ik accepteer haar keus om vlees te eten en maak vervolgens voor mijzelf de keus om daar met Kerst niet bij aanwezig te zijn. JUIST niet met kerst. Maar dat accepteert zij niet, want dat doet háár pijn/ steekt haar. En ik kan dan alleen maar denken: Goh, jij denkt ook alleen maar aan jezelf! Denk verdomme eens aan de dieren! En zij zegt dan dat het haar niet om het eten gaat, maar om mijn principekeuze. Ik stel het eten boven familie. En dat klopt! Ik stel de dieren hierboven, want wie houdt er nou van dierenleed?! Naja… Heb haar uiteindelijk de deur uit gezet. We kwamen er niet uit en zij bleef maar doorzagen over het leed dat ik nog steeds in huis heb… Wie heeft ervaring/ tips om hiermee om te gaan? Mijn zusje en ik waren heel close… HELP!

Hoe ver kan je gaan?

In mijn pogingen om mijn eetpatroon te veranderen ten behoeve van het milieu, de medemens en vooral de andere levende wezens a.k.a. de dieren, loop ik wel eens tegen mijn eigen grenzen aan. Zo schreef ik vorige week al dat ik soms gewoon ongelofelijk veel zin heb in vlees.

Een andere grens waar ik tegenaan loop, is mijn medeleven met mijn medemens. Wanneer mijn moeder – die het zelf niet altijd makkelijk heeft – mij uitnodigt om te komen eten en vraagt wat ik dan wel eet, vind ik het altijd moeilijk om haar te verplichten speciaal voor mij iets anders te koken. De andere gasten eten namelijk gewoon vlees. Wanneer mijn schoonmoeder uren in de keuken heeft gestaan om iets lekkers op tafel te zetten, kan ik het niet over mijn hart krijgen om te zeggen dat ik dat vlees niet eet.

Toen ik het bericht zag op Facebook (zie quote hierboven) vielen mijn ogen dus uit mijn kop. Gaan mensen werkelijk zo ver wanneer het over eten gaat? Voor zover ik begrijp, is de familie waar zij het over heeft wel bereid om voor haar veganistisch eten te serveren, maar weigert zij om tussen mensen te gaan zitten die wel vlees eten. Dan rijst bij mij de vraag: hoe ver kan je gaan?

Wil ik tot die groep behoren?

Bij mijn beslissing om vegetariër te worden en op termijn zelfs over te schakelen naar vegan, werd ik geïnspireerd door het boek ‘de Vegarevolutie’ waarin Lisa Steltenpool duidelijk uiteen doet waarom het eten van dierlijke producten echt niet bijdraagt tot een betere wereld. Toen ik bij de eerste facebookgroepen rond veganisme begon mee te lezen, had ik ongelofelijke bewondering voor deze mensen. Zij konden hun idealen nastreven: een minimum aan leed veroorzaken.

Hoe langer ik in deze groepen doorbracht, hoe groter mijn ontsteltenis werd over de verbetenheid waarmee mensen die dierlijke producten aten werden af gebroken. Uitspraken als: “Je bent geen dierenliefhebber als je vlees eet.” of “Eerst een hondje redden en dan een varken naar binnen spelen. Hoe hypocriet ben je dan. Wat een onmens.” of “Vegetariërs zijn even erg als vleeseters!” waren geen uitzondering. Steeds weer bekroop mij een ongemakkelijk gevoel.

De post die ik gisteren las, deed me echter meteen het volgende beslissen: hier wil ik niet toe behoren.

Geen veganist meer dan?

Als ik heel eerlijk ben dan weet ik het niet. En nog eerlijker: ik ga er niet van wakker liggen. Ik eet zo goed als geen dierlijke producten. Af en toe heb ik eens zin in vlees en maar een paar keer geef ik aan die ‘goesting’ toe door mee te eten met familie of vrienden. Meestal is dat op restaurant.

Ik merk ook dat ik op de meeste momenten gewoon geen zin heb om vlees te eten of dat het mij niet smaakt. Zo heb ik een paar keer in een frituur een hamburger genomen om dan te zweren dat ik dat nooit meer eet. Ook hotdogs en veel boterhambeleg smaakte me gewoon niet meer. Veel liever eet ik een stuk fruit, een bord vol groenten of een vegetarisch alternatief.

De conclusie is dat ik gewoon bij mijn voornemen blijf, maar mezelf niet constant op de vingers ga tikken als ik eens een stukje vlees in mijn mond steek. Alles heeft zijn tijd nodig, ik dus ook. Het plan is niet om terug te keren naar een keer vegetarisch in de week, maar voorlopig blijf ik even flexitariër op een heel bewuste manier. Ik kreeg vorige week heel fijne berichten met tips over biologisch en lokaal vlees, daar ga ik nog eens over nadenken.

Voorlopig ben ik echter dankbaar dat ik nog steeds bij de ‘gewone’ mensen mag horen met al mijn eigenaardigheden en gekke ideeën. Dat zal nog wel even zo blijven!

(Visited 34 times, 1 visits today)

13 thoughts on “BABBELMOMENT | Niet op die manier!

  1. Als je wilt dat anderen jou accepteren, zul jij die ander ook moeten accepteren. Maar het belangrijkste is: jezelf accepteren! Als je dat doet, heb je die ander helemaal niet nodig en kan je gewoon bij iedereen in de buurt zijn, wat hij of zij ook doet of eet! ♥

    1. Tot voor kort vond ik veganisme niet radicaal. Nu heb ik daar een heel ander idee over. Als het andere zaken gaat uitsluiten en andere mensen hun keuzes zo gaat veroordelen… Misschien een vreemde uitspraak, maar het gaat nog altijd gewoon om eten. En ja, het is erg voor de dieren, maar soms kan je ook gewoon doorslaan dus!

  2. Mijn man eet geen vlees en kan er ook niet tegen als hij anderen vlees ziet eten. Dat is echter niet uit principe, dat is letterlijk een lichamelijke reactie. Wat jij hier boven beschrijft over iemand die daardoor de kerst niet samen met zijn of haar familie wil vieren…. Poeh, dat vind ik erg ver gaan. Moet diegene alsnog zelf weten, maar zelf zou ik mijn principes voor mijn familie aan de kant zetten.

    1. Dat moet een moeilijke situatie zijn voor je man. Hoe gaat hij daarmee om? Geen vlees op de kersttafel?
      Familie is zo belangrijk, veel mensen beseffen dat niet. Je kan principes hebben, maar ga daarom geen goede dingen weg gooien. Hoezeer je bepaalde keuzes ook afkeurt…

      1. Hij gaat inderdaad niet mee naar familie. Dat heeft niet alleen daarmee te maken, maar ook met zijn angsten om met veel mensen in één ruimte te zijn. Maar als er hier mensen komen dan is het inderdaad, géén vlees op tafel.

  3. Heel goed geschreven! Sterk stuk. Ben het ook helemaal met je eens. Ik zie die posts ook regelmatig voorbij komen op facebook. Voor zowel als vlees eten, als vegetariër zijn (en geen veganist), maar ook inderdaad dat hele ‘wel een hondje redden maar wel op een leren bank zitten’.
    Oh mensen kunnen zo hard oordelen. Eigenlijk denk ik dat ze het gewoon stiekem lekker vinden, dat boos zijn en haat spuwen.
    Maak je eigen keuze hierin. Dat is helemaal oké.

  4. Ik zou dit soort uitspraken niet meteen gelijk stellen met veganisme. Overal heb je mensen met radicale stellingen, binnen het veganisme, maar ook bij vleeseters of elders. Veganist of vegetariër zijn doe je voor jezelf en niet voor de goedkeuring van een ander. Luister naar je eigen lichaam en kijk wat voor jou lekker voelt.
    Overal heb je nu eenmaal verzuurde kwade mensen. Ieder bewandelt zijn pad. En als ik zulke dingen lees ben ik blij dat die verzuring en kwaadheid geen deel uitmaken van mijn pad. 😉

    1. Klopt eigenlijk wel. Ik denk dat ik op dit moment gewoon nog heel erg zoekende ben naar hoe ik alles wil gaan doen en organiseren in mijn leven. Je eigen waarden volgen, lijkt simpel maar het is soms echt zoeken naar wat kan voor mezelf en waar loop ik een beetje tegen een muur.
      Maar als ik eerlijk ben, dit soort dingen kom ik toch vooral tegen in veganistische groepen. Dat wil niet zeggen dat alleen vegans zo zijn, maar het is iets wat daar wel enorm leeft en waar ik zelf ook geen deel van wil uitmaken. That’s the point. Maar daarvoor moet ik natuurlijk niet zeggen dat ik geen vegan wil zijn hihi…

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge