vier weken

Alweer vier weken geleden…

Wat gaat de tijd snel! Alweer vier weken geleden werd ik mama van de kleine Amélie. In die maand is ze alweer een heleboel gegroeid en veranderd, maar ook ik ben een heleboel gegroeid en veranderd. Het is bijna niet te geloven hoe de dingen lopen… Ik denk regelmatig nog eens aan het leven een maand geleden: lekker doen waar ik zin in had. Weinig verplichtingen (ik had al zwangerschapsverlof, dus ik moest ook niet werken) en gewoon zien wat de dagen zouden brengen. Wat was ik ongeduldig! Ik wilde mijn kleine meid liefst zo snel mogelijk in mijn armen houden. En toen ze daar dan eindelijk lag … begon de rollercoaster van emoties.

Rollercoaster

Een rollercoaster is het absoluut geweest. De eerste dag was leven op een roze wolk. Alles was mooi en leuk. Ik zag mijn kleintje zo graag en ik wilde niets liever dan bij haar zijn. Leg haar maar bij mij in bed. Ik zal haar wel bij me houden. Douchen? Ja, oké, maar daarna wil ik mijn dochter terug bij mij. Ik wilde haar zelfs niet afstaan aan bezoek. Nu ik er achteraf op terug kijk, hebben maar weinig mensen Amélie in hun armen gehad.

Maar Amélie was een hongerig kindje dat vaak wilde drinken en ik had het borstvoeden helemaal niet onder de knie. Dus daar waren naast een hele hoop hormonen de tepelkloven, de pijn en de slapeloosheid. De ideale combinatie voor een baby blues. En daar heb ik last van gehad. Zeker toen we na vier dagen huiswaarts keerden en er plots niet meteen iemand was om mij de weg te wijzen. De onzekerheid sloeg toe. Wat moest ik in godsnaam met dat kindje doen als ze huilde? Was het honger? Een volle luier? Iets anders? Help!

De afgelopen weken waren geen makkelijke weken, omdat ik een gebrek aan zelfvertrouwen had. En nog steeds slaat die onzekerheid toe. Dan sta ik tranen met tuiten te huilen omdat ik niet weet waarom mijn baby huilt. Telkens ze een huilbui heeft, voelt het als mijn taak om ervoor te zorgen dat het huilen stopt. Ik wil dat ze weet dat we van haar houden, dat we er voor haar zijn en daarom zie ik het als mijn taak om haar te troosten telkens ik dat kleine wezentje hoor huilen. En daar heeft mama natuurlijk een dagtaak aan.

Ritme?

Na een maand wou ik dat ik kon zeggen dat we een ritme gevonden hebben, maar zo voelt het niet echt. Ik had dat gevoel een paar weken geleden wel. Toen sliep ze een drietal uur en werd daarna wakker om te eten. Verse luier aan, ’s avonds in bad, ’s morgens de verzorging van haar huid en billetjes, kindje aanleggen om te drinken en dan sliep ze weer. Nu is ze steeds meer wakker en lijkt het wel alsof ze telkens roept om geëntertaind te worden.

Waar wenen een tijdje geleden ‘eten’ betekende, weet ik nu echt niet meer wat ze zeggen wil. En dan sta je daar als mama. Je wilt je kindje graag gelukkig zien en de wereld rondom jou zegt: laat ze toch wenen. Maar mijn hart kan het niet aan. En dan ga ik weer twijfelen: verwen ik haar nu niet teveel? Blijft het ritme nu niet uit omdat ik altijd kom op haar verzoek?

Af en toe lijkt het alsof andere baby’s allemaal veel braver en makkelijker zijn. Dan lees ik over mama’s die jonglerent het huishouden doen en ook nog tijd vinden voor zichzelf, terwijl de baby heerlijk ligt te slapen. Hier is dat dus niet het geval. Ik jongleer, laat ballen vallen, hoor de baby huilen en heb het idee dat ik het allemaal niet kan bolwerken.

Hoelang houdt dit gevoel nog aan?

Eerlijke mama

Jullie zouden bijna beginnen denken dat het hier allemaal niet goed loopt en dat ik de hele dag zit te huilen. Laat ik het allemaal even wat relativeren: ik ben soms moe, ik weet het soms even allemaal niet meer, ik wil mijn kind gelukkig zien en dat lukt me niet altijd. Goed is goed genoeg, maar ik heb het liever perfect. Doen alle mama’s uiteindelijk maar iets zonder te weten wat? Ik dus wel. Ik probeer, ik val, ik sta op en ik probeer opnieuw. Ik ben zo eerlijk om het toe te geven dat ik het soms allemaal niet weet (en dat komt soms wanhopig over). Misschien ging het bij die anderen echt van een leien dakje, maar hier dus niet.

Daarom neem ik er af en toe eens een boek bij van Sofie Vanherpe, ‘Mama heeft alles (bijna, maar nooit helemaal, niet echt) onder controle’. Als ik nood heb aan een portie relativisme is het fijn om dat boek open te slaan en mezelf eraan te herinneren: “mama = vaak een beetje aan het piekeren” of “over al die activiteiten die op je agenda staan in die eerste babymaanden” (lees: de baby, elke dag weer).

Het positieve om te noemen is dat ik er toch elke dag in slaag om mezelf te douchen en van eten te voorzien. En heel af en toe slaag ik erin om een wasje te draaien, op te hangen, te koken of zelfs de afwas te doen. *groot applaus voor mezelf en mijn Lief die mij assisteert*

Lieve allemaal, laat ik het gewoon eerlijk zeggen: dat ik tijd vind om dit blogje te tikken is voor mij een grote prestatie. Ik ben trots op mezelf en het deed deugd om dit te kunnen schrijven. Het is vast een verward verhaal geworden, maar ik hoop dat jullie een beetje een beeld hebben gekregen van die eerste vier weken van mijn leven als mama. Hectisch, druk, emotioneel en vooral met een groot tekort aan slaap!

veel liefs,
Saar

P.S.: mijn voorraad aan ingeplande blogjes is op. Het ritme van drie blogjes per week wordt nu dus grandioos verstoort. Jullie zullen wel zien wanneer ik nog eens tijd vind tussen het voeden, troosten en luiers verversen door om een nieuw blogje te schrijven.

P.S.2: Enneuh, mijn hoofd zit vol baby en mama-zijn, dus dat wordt hier tijdelijk een echte mama-blog. Of misschien voor zolang ik mama ben. Voor altijd dus…

(Visited 81 times, 1 visits today)

20 thoughts on “Alweer vier weken geleden…

  1. Alles wat je zegt heb ik andere net-mama’s horen zeggen. Je bent er dus echt niet alleen in. Het is heel normaal om je zo onzeker te voelen in het begin. Het is erg overweldigend allemaal.
    Gefeliciteerd met je mooie meisje!

  2. Volgens mij perfect normaal! Het is ook heel wat, zo’n persoontje dat opeens daar is en waar jij verantwoordelijk voor bent. Net zoals we alles hebben moeten leren, moet je mama zijn ook leren. En met elke fase zullen er nieuwe uitdagingen zijn… Dat denk ik he, want ik zou het zelf niet weten. Dus ik vind het superinteressant om jouw verhalen te lezen. Als het dan ooit aan mij is, weet ik dat ik niet de enige onzekere ben ;-). Kom maar op met die mamablogs dus! Maar doe het vooral op je eigen ritme. Het moet plezant blijven! Het lijkt me trouwens ook heel moeilijk als je van andere mensen allerlei tips krijgt en zeker als die dan nog wat ingaan tegen je intuïtie.
    Sofie onlangs geplaatst…Dagboek: een week seizoensgroenten etenMy Profile

  3. Is het gras bij de buren niet altijd groener? Doe waar jij je rustig en goed bij voelt. Want een rustige mama is veelal een rustige baby 🙂
    Uiteindelijk wordt alles gedaan wat gedaan moet worden. Linksom of rechtsom. Alles komt goed. En ook dit is een fase 🙂 Ik kan hier overigens niet helemaal uit eigen ervaring over mee praten, zoonlief kreeg ik cadeau bij mijn vriend haha.
    Deborah onlangs geplaatst…Een beetje van mijzelf en een beetje van Groom…My Profile

  4. Geef jezelf de tijd Saar! Hier kan ik nu pas zeggen dat ik er weer ben en onze kleine dame is 2,5 maand. Eerste weken waren zwaar, heftig en met tijden echt niet leuk! Huilen, gebroken nachten en idd niet weten wat ze nu precies duidelijk probeert te maken. Hier kwam dan ook nog het lichamelijk aspect van de keizersnede bij kijken. Baby in een droomritme van Stephanie Lampe heeft mij enorm geholpen om meer ritme en regelmaat te krijgen. En als je tijd hebt kun je mijn update lezen voor eventuele andere tips!

    1. Ik vind het wel fijn om de verhalen van een andere mama te lezen. Dat helpt relativeren 😊 Ik kan me wel inbeelden dat alles nog heftiger is met het medische aspect van de keizersnede erbij hoor. Bedankt voor de steunende woorden!

  5. Het is gewoon heel erg wennen en ik herken het ook heel erg. Maar weet je wat … het komt allemaal goed! Echt. En als je denkt dat het echt niet goed gaat komen, roep dan op tijd hulp in.
    Leg de lat verder niet te hoog en doe vooral wat voor jou goed voelt.

  6. Deze eerste vier weken zijn nu voorbij, en verward? Nee, niet als je zelf mama bent ondertussen, dan snap je dit van a tot z, zeker bij een eerste. Het enige wat ik je mee wil geven, F*** wat iedereen zegt over laten wenen of laten liggen, doe wat je hart je ingeeft. Mijn kindje heeft de eerste 3 maanden vooral in de draagzak geleefd op mijn borst, en soms op die van papa, maar zelfs papa kreeg haar moeilijk los van mij 😉 Zelfs de wagen afgeven vond ik lastig.

    herkenbaar vooral, dat ook mijn kindje amper bij anderen is geweest, alleen mijn naasten, mijn kant van de familie, de andere kant, had ik al problemen mee om eerlijk te zijn. Niets mis mee, je bent op en top mama!

    Wat bloggen betreft, kom maar op! Dat is alleen maar logisch, dat is nu de flow waar je in zit en vol van bent. Dat zal ook zeker de komende jaren blijven 😀

    X
    Morgaine onlangs geplaatst…Bloesem bomen/Cherry BlossomsMy Profile

  7. Pff die hectiek daar heb ik vaker over gehoord, en toch zou je Amélie niet meer willen missen. Niemand weet in het begin hoe je ouder moet zijn, het is een rol die je jezelf aanleert en gaandeweg blijft aanpassen en verbeteren. Volg je hart, je intuïtie, en laat anderen praten. Elk kind is anders, elke moeder is anders, dus doe het zoals jij wilt – oké zoals Amélie wilt. 😉 x

  8. Het IS ook heel moeilijk, die eerste tijd. Denk ook aan een relatie: hoe lang duurt het niet voor je je echt op je gemak voelt bij de ander? En dan gaat het nog over een volwassene.
    De zorg voor een kind, JOUW kind, is denk ik bijna altijd heel intens en overweldigend. Ik weet nog dat ik dacht: waarom vertelde niemand me dat, hoe het is? Echt is? Maar op een of andere manier kan je je blijkbaar niet op voorbereiden.

    Wat ik nog dacht. Ik ben erg nieuwsgierig of jullie wasbare luiers gebruiken inmiddels, en hoe het bevalt (pun not intended :)).

    1. Mooie vergelijking maak je 😊 die onthoud ik.
      Mensen kunnen het niet vertellen denk ik. En dan nog geloof je het niet of kan je het je niet voorstellen. Ik merk dat nu bij een vriendin die zwanger is. Ze zegt zelf ook dat ze het dan wel bij mij ‘ziet’, maar daarom nog niet echt weet hoe het zit. Je moet het echt beleven.

      Ja, we hebben van dag een wasbare luiers gebruikt en het gaat goed. Alleen veel was, maar dat gaat beteren als we de grotere maten gaan kunnen gebruiken. Ik ga nog wat schrijven erover als ik de tijd vind 😊

      1. He, ik heb je reactie hierop gemist!

        Heel mooi, wat je zegt van ‘mensen KUNNEN het niet vertellen’. Weet je. Ik ken jou helemaal niet. Maar toch voel ik een soort band omdat je zo eerlijk zegt dat je soms zo zoekt, en dat je dat niet op voorhand wist. In mijn eigen omgeving wordt daar bij de vriendin-moeders die ik heb over het algemeen zo weinig over gesproken. Ze hebben het allemaal zo meteen onder controle. Terwijl ik ervan overtuigd was dat iederéén zo zoekt. Maar blijkbaar praat niet iedereen erover 🙂

        En wat ontzettend leuk dat jullie meteen wasbare luiers gebruikten! Het is echt wel meer was, dat klopt. Maar ik vind het altijd zo mooi dat er meer mensen zijn die het milieu extra werk waard vinden. En het is ook beter voor de billetjes van de baby: veel luiers betekent ook dat ze niet lang in een natte broek zal zitten = dikke winst voor het tere babyvel.

        1. Mensen houden elkaar graag een plaatje voor en zeker onder mama’s lijkt de onzekerheid voor keiharde concurrentie te zorgen. Want mijn manier is juist en dus zal elke andere wel fout zijn. Ik heb dat niet zo. Ik wil vooral delen en verbondenheid voelen door eerlijk en kwetsbaar te zijn. En ik hoop altijd dat nog mensen dat kunnen.
          Zelfs met wasbare luiers heeft dochterlief last van uitslag. Ik mag er niet aan denken wat het met gewone luiers geweest kon zijn!!

    1. Er zijn nu steeds meer momentjes dat ik wat kan doen. Maar een baby vraagt veel aandacht, slapen zit er niet altijd in. Maar de rust nemen we zeker zodra het kan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge