Zoektocht naar geluk | het werd alleen maar erger

Zoektocht naar geluk | het werd alleen maar erger

Een tijdje geleden schreef ik een stuk over gelukkig zijn en mijn weg daar naartoe. Toen heb ik niet uitgebreid beschreven hoe ik uiteindelijk gekomen ben waar ik op dit moment sta. Het stuk was net geschreven en gepubliceerd toen zich stilaan een idee vormde om het eens uitgebreider te hebben over het pad dat ik bewandeld heb om te komen waar ik nu ben. Ik ben in eerste instantie trots dat ik al die stappen heb genomen, maar graag inspireer ik op die manier ook andere mensen om hun verhaal een andere wending te geven. Of misschien zelfs om hun verhaal te delen. Welkom in mijn zoektocht naar geluk. Ik heb behoorlijk nagedacht over wat ik wel en niet zou schrijven, ook om de privacy van familie en vrienden niet teveel te schenden. Ik heb dus geprobeerd om dit op een integere manier te schrijven en hoop hier niemand mee te kwetsen of voor de borst te stoten. Reacties zijn altijd welkom hieronder of via mail (zie contactpagina). Het verhaal gaat verder: in eerste instantie lijkt de therapie bij de psycholoog niet veel op te leveren, eigenlijk wordt alles alleen maar erger…

In februari van dit jaar probeerde ik dit verhaal ook al een keer te schrijven. Het stukje ‘het werd alleen maar erger‘ verscheen toen op mijn blog. En zo was het ook.

De therapie die ik van Katrien kreeg, bestond in eerste instantie uit leren praten over mijn problemen. De sessies begonnen vaak met hoe het me de afgelopen week was vergaan en werden vervolgd door een kleine duik in het verleden. Katrien ondernam een poging om me weg te halen uit de situatie die zo moeilijk voor mij was. In eerste instantie was dat een idee dat ik volgde. Ik voelde me zo rot dat ik alles zou doen om aan dat gevoel te kunnen ontsnappen. Eind oktober overleed mijn grootvader echter en de steun die mijn moeder en mijn zussen van mij vroegen, kon ik hun niet ontzeggen. Daarbij kwam ook dat ik mezelf te zwak voelde om op eigen benen te kunnen staan.

“Ik ben lui, kinderachtig en weet van de helft van de dingen niet eens hoe je ze moet doen.”
Haar gezicht vertrok en ik vermoedde al dat ik weer iets stoms had gezegd. “Als je zo lui bent, hoe ben je er dan in geslaagd om zo ver te komen in je opleiding?”
“Ik kon niet eens het tweede jaar afmaken. Daar faalde ik ook, omdat ik veel te weinig doe.”

Mijn redeneringen waren simpel. Ik was niets waard en kon niets goed doen. Katrien kon zich vinden in mijn bewering dat ik nog niet in staat was om zelfstandig te wonen. Hoewel dat voor mij op dat moment een bevestiging was van mijn onwaardigheid, bedoelde ze daar niets verkeerd mee. Mijn emotionele toestand was gewoon te slecht om mij in mijn eentje in een appartement te laten zitten. Mijn moeder haalde mij tenminste iedere dag uit mijn bed, stuurde me naar school en zorgde ervoor dat ik de nodige buitenlucht kreeg. Als zij dat niet zou doen, had ik in die periode waarschijnlijk gewoon dagen lang in bed gelegen.

We sloten elke sessie af met ademhalingsoefeningen, maar zodra ik de deur achter me dicht trok, begonnen de tranen terug te stromen. Ik leerde het niet dat ik na een sessie niet in staat was om naar colleges te gaan. Als zij mij vroeg wanneer het voor mij paste om een sessie te plannen, schreef ik hem altijd in op een moment dat ik toch in de buurt was. Voor een college dus. Wat er gedurende die sessies naar boven kwam, was zo zwaar dat de tranen die waren begonnen met stromen niet meer te stoppen waren. Met mijn betraand gezicht in een college gaan zitten, was overduidelijk een stap te ver, dus ik sloeg die lessen elke keer weer over.

zoektocht naar geluk erger

Wat gebeurde er dan dat ik zo van slag was? In eerste instantie doken we dus in het heden en daarna in het verleden. Er waren zoveel onverwerkte emoties bij mij aanwezig dat die bij een therapiesessie allemaal vochten om voorrang. Het was nodig om alle onverwerkte emoties aan bod te laten komen. Ze moesten een uitweg vinden en ik moest daarmee leren omgaan. Maar aangezien ik in de voorgaande twintig jaar nooit had geleerd om om te gaan met die emoties was dat, nu ze mij eenmaal overspoelden, ook bijna een onbegonnen werk. Ter bescherming van mezelf had ik namelijk een ontzettend hoge muur opgebouwd. Wat Katrien veroorzaakte was de afbraak van die muur. Steentje per steentje, stuk per stuk. Maar zo’n afbraak is een werk van lange adem en dat gaat niet zo eenvoudig.

Daarnaast leefde ik nog steeds in de situatie die bij mij de problemen een stuk hadden opgeleverd. Daar moest ik mee leren omgaan; ik moest er afstand van leren nemen. Maar naast mijn moeder, zussen en de psycholoog had ik eigenlijk niemand om mee te praten. De mensen in mijn gezin waren niet op de hoogte van mijn stap naar een psycholoog. En de professionele tijd van Katrien was beperkt. In mijn nabije omgeving had ik weinig mensen om mee te praten hierover. Of beter gezegd; ik durfde niemand opbellen om mijn sores aan kwijt te kunnen, om eens goed bij uit te huilen…

Werkpunten genoeg dus in onze sessies, een verhaal waar ik volgende week mee verder ga! De komende drie blogs zal ik het hebben over een aantal zaken waar we gedurende die periode mee aan de slag gingen in de therapie: mijn ouders, mindfulness en mijn relaties.

Lees hier de vorige stukjes.

(Visited 126 times, 1 visits today)

3 Replies to “Zoektocht naar geluk | het werd alleen maar erger”

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: