Werken aan de weg

Werken aan de weg

Rond kwart voor vijf sloot ik de deur achter me. We hadden afscheid genomen en hij had mij het beste toegewenst. Een beetje onzeker had ik hem bedankt. Dat de deur achter me dicht viel, was in eerste instantie beangstigend. Nu zou ik het terug zelf moeten doen, mijn eigen weg bewandelen, aan mijn eigen punten werken, alleen. Een zweem van een glimlach gleed over mijn gezicht. Nooit meer alleen beloofde ik mezelf.

Het verleden haalt me in

Het lukte me niet. Ik voelde me niet goed in mijn vel, vond mijn draai niet, kon geen vrede vinden in mezelf. Dat ik geen lust meer had voor het leven, mijn zetel terug mijn beste vriend werd en slapen mijn favoriete bezigheid vertelde genoeg. Het verleden had me ingehaald en ik huilde liever een potje dan dat ik er wat mee deed.

Mijn Lief liet me weten dat hij zich zorgen maakte, vrienden spraken uit wat ik zelf niet wilde zeggen of erkennen. In het begin was ik kwaad op mezelf. Waar waren die voorgaande twee keer dan voor geweest? Waar waren die jaren van praten en inzichten dan heen? Kon ik het nu echt niet alleen? Had ik het nu nog niet geleerd? Ik keek om me heen en zag alleen maar dingen om gelukkig te zijn en toch … ik was niet gelukkig.

Aan mezelf toegeven dat het niet goed ging, was een ongelofelijk moeilijke stap. Ook al had ik de stap al twee keer gezet; het was moeilijker dan ooit tevoren. Eenmaal toegegeven dat het niet goed ging, had ik ook hulp nodig. Dat betekende een keiharde confrontatie met mezelf en alles wat er was gebeurd. Ik had geen zin om me te verdiepen in het verleden, noch om te worden geconfronteerd met mezelf. Kwaad zijn op jezelf is gewoon zoveel makkelijker.

Begin dit jaar klopte ik toch op die deur … omdat ik het moe was mezelf naar beneden te halen.

Het verleden een beetje lichter

Het pad dat ik vanaf toen begon te bewandelen was hard. Er waren confrontaties met mezelf, maar ook met de wereld. Toegeven dat je overlevingstechniek niet werk als je wilt leven is eenvoudig. Die overlevingstechniek met al zijn patronen en je gedragingen ombuigen tot een gezonde manier om in het leven te staan, dat was de uitdaging!

In eerste instantie was het voor mij eindelijk eens tijd om komaf te maken met mijn verleden. Ik hing nog steeds vast in de emoties die dat toen met zich mee bracht. Tenslotte was mijn overlevingstechniek ‘afblokken van emoties’. Ik doorleefde ze niet, ik voelde ze niet, ik besefte zelfs niet eens dat ik ze had.

Wanneer ik daar nu naar terug kijk, ben ik blij dat ik zeven jaar geleden de eerste stap zette naar hulpverlening toen ik op de rand van een burn-out stond en de ontwikkeling van een eetstoornis niet zo veraf leek. De werkelijke problemen die mijn overlevingstechniek met zich mee kon brengen, heb ik toen gelukkig vermeden. Maar nu was het tijd om al die emoties hun weg te laten vinden en uit mijn oude patronen te stappen.

Dingen die waren gebeurd werden in hun perspectief geplaatst. Wat vroeger een berg leek om te beklimmen werd gedecimeerd naar een heuveltje. Ik zag mijn eigen aandeel onder ogen, keerde terug naar de kern van mijn gevoelens en begon in te zien dat mijn verhaal gecreëerd was vanuit mijn eigen waarheid. Het verleden weegt er vandaag een stuk lichter door zonder dat ik mijn eigen beeld over hetgeen is gebeurd onrecht aandoe.

Nooit meer alleen

De gedachte dat ik het alleen moest kunnen, is een van de grootste fouten geweest in mijn proces. Ik geloofde dat je zelf je monsters moet bevechten, dat hulp vragen aan vrienden en familie geen optie is. Ik had het altijd alleen gedaan, waarom zou ik het nu dan weer niet kunnen?

Het antwoord is heel simpel: omdat ik het nooit alleen aankon. Dat ik een eerste keer een stap moest zetten naar professionele hulpverlening en daarna nog een aantal terugvallen had, is omdat ik het altijd maar alleen wilde doen. ‘Alleen’ trok me naar beneden, naar de diepste krochten van mijn ziel, naar de donkerste perioden van mijn leven. ‘Alleen’ is geen optie.

Eenmaal die idee tot mij doordrong, besefte ik ook hoeveel mensen om mij gaven hoe moeilijk het voor mij was om hen terug te geven wat zij mij schonken. Ik deed het alleen, maar ik verwachtte van hen uiteindelijk ook dat zij het alleen deden…

loslaten-300x336

Afsluiten en verder gaan

De afgelopen periode was het eigenlijke afsluiten dat altijd is uitgebleven. Ik zat eerst nog in de situatie die mijn ‘overlevingstechniek’ veroorzaakte en kon dus nog niet afsluiten. Later was het er nog niet echt de tijd voor.

Mijn leven staat op de rails, zoals ik toen ook opmerkte: ik heb alles om gelukkig te zijn en dan gaat het hier zeker niet om materiële zaken. Nu is het tijd om er ten volle van te leren genieten. En als de muur afgebroken is dan kunnen er niet alleen emoties uit, maar kan er ook weer heel veel binnen komen!

There’s this well of emotions
I feel I must protect
But what’s the point of this armor
If it keeps the love away, too?
I’d rather bleed with cuts of love
Than live without any scars

Pink – Love Song

(Visited 24 times, 1 visits today)

4 Replies to “Werken aan de weg”

  1. Ik kan alleen maar zeggen dat ik heel veel herken ik wat je schrijft. Dat ik het knap vind hoe ver je al bent. Dat je het deelt en niet meer alleen hoeft te doen. Het maakt me ook bang. Want ik wil het ook zo graag alleen doen. Maar het kan niet, hè? Het kan echt niet. X

    1. Alleen is het veel te moeilijk. Het verlicht je last gewoon enorm als je het deelt en men je kan helpen om je eigen weg te vinden. Maar je hoeft gelukkig ook nooit zomaar te aanvaarden.

      Andere mensen toelaten is geloof ik het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. En ik doe het nog altijd niet helemaal ‘goed’, maar jij komt er ook wel, net als ik. Je bent nog maar aan het begin van de nieuwe weg die je gaat afleggen. En voorlopig herken ik alleen maar ‘goede’ dingen!

    1. Jah, ik heb even een dip op vlak van bloggen en op persoonlijk vlak gehad, maar nu lijkt me dat allemaal terug beter te gaan. En ik ben terug gekeerd naar wat ik eigenlijk het liefste deed 🙂

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: